De zeven raven

Er was eens een man die zeven zonen had, maar nog steeds geen dochter, hoe graag hij er ook een wilde. Eindelijk gaf zijn vrouw hem weer hoop op een kind, en toen het ter wereld kwam, was het een meisje. De vreugde was groot, maar het kind was zwak en klein en moest vanwege zijn zwakte in het geheim gedoopt worden. De vader stuurde een van de jongens haastig naar de bron om water te halen voor de doop. De andere zes gingen met hem mee, en omdat ze allemaal als eerste de kruik wilden vullen, viel de kruik in de put. Daar stonden ze, niet wetend wat ze moesten doen, en niemand durfde naar huis te gaan. Omdat ze nog steeds niet terugkwamen, werd de vader ongeduldig en zei: "Ze zijn het vast vergeten voor een of ander spelletje, die gemene jongens!" Hij werd bang dat het meisje zou moeten sterven zonder gedoopt te zijn en riep woedend: "Ik wou dat die jongens allemaal in raven veranderd waren!" Nauwelijks had hij het woord uitgesproken of hij hoorde het gezoem van vleugels boven zijn hoofd, keek op en zag zeven gitzwarte raven wegvliegen. De ouders konden zich de vloek niet herinneren, en hoe verdrietig ze ook waren om het verlies van hun zeven zonen, ze vonden toch enige troost in hun lieve dochtertje, dat al snel sterk werd en met de dag mooier werd.

Lange tijd wist ze niet dat ze broers had gehad, want haar ouders waren er zorgvuldig op bedacht om er niet over te praten in haar bijzijn. Maar op een dag hoorde ze per ongeluk mensen over haar zeggen: "Dat meisje was weliswaar mooi, maar dat zij in werkelijkheid de schuld droeg voor het ongeluk dat haar zeven broers was overkomen." Ze was erg verontrust en ging naar haar vader en moeder om te vragen of het waar was dat ze broers had gehad en wat er van hen geworden was. Haar ouders durfden het geheim nu niet langer te bewaren en zeiden dat wat haar broers was overkomen de wil van de hemel was en dat haar geboorte slechts de onschuldige oorzaak was geweest. Maar het meisje nam het elke dag ter harte en was ervan overtuigd dat ze haar broers moest bevrijden. Ze vond geen rust totdat ze in het geheim op pad ging en de wijde wereld introk om haar broers op te sporen en te bevrijden, wat het haar ook zou kosten. Ze nam niets mee behalve een ringetje van haar ouders als aandenken, een brood tegen de honger, een kruik water tegen de dorst en een stoeltje om uit te rusten.

En nu ging ze steeds verder, heel ver, tot aan het einde van de wereld. Toen kwam ze bij de zon, maar die was te heet en verschrikkelijk en verslond kleine kinderen. Haastig vluchtte ze weg en rende naar de maan, maar die was veel te koud, en ook afschuwelijk en kwaadaardig, en toen de maan het kind zag, zei ze: 'Ik ruik, ik ruik het vlees van mensen.' Daarop rende ze snel weg en kwam bij de sterren, die vriendelijk en goed voor haar waren, en elk van hen ging op zijn eigen stoeltje zitten.

Maar de morgenster rees op en gaf haar een kippenpoot en zei: ‘Als je die kippenpoot niet hebt, kun je de Glazen Berg niet openen, en in de Glazen Berg bevinden zich je broers.’

Het meisje nam de drumstok, wikkelde hem zorgvuldig in een doek en liep verder tot ze bij de Glazen Berg kwam. De deur was gesloten en ze dacht dat ze de drumstok eruit zou halen; maar toen ze de doek losmaakte, was deze leeg en was ze het geschenk van de goede ster kwijt. Wat moest ze nu doen? Ze wilde haar broers redden en had geen sleutel van de Glazen Berg. De goede zus nam een ​​mes, sneed een van haar pinken af, stak het mes tussen de deur en slaagde erin de deur te openen. Toen ze binnen was, kwam een ​​kleine dwerg haar tegemoet en zei: 'Mijn kind, wat zoek je?'

'Ik ben op zoek naar mijn broers, de zeven raven,' antwoordde ze.

De dwerg zei: "De raven zijn niet thuis, maar als je hier wilt wachten tot ze komen, kom dan binnen." Daarop bracht de kleine dwerg het eten van de raven naar binnen, op zeven kleine bordjes en in zeven kleine glaasjes. Het zusje at een hapje van elk bordje en nam een ​​slokje uit elk glaasje, maar in het laatste glaasje liet ze de ring vallen die ze had meegebracht.

Plotseling hoorde ze het gezoem van vleugels en het geraas door de lucht, en toen zei de kleine dwerg: "Nu vliegen de ravenheer naar huis."

Toen kwamen ze, en wilden eten en drinken, en zochten naar hun bordjes en glaasjes. Toen zeiden ze een voor een: ‘Wie heeft er van mijn bordje gegeten? Wie heeft er uit mijn glaasje gedronken?’ Het was een mensenmond.

Toen de zevende raaf de bodem van het glas bereikte, rolde de ring tegen zijn mond. Hij bekeek de ring en zag dat het de ring van zijn vader en moeder was. Hij zei: ‘God geve dat onze zus hier mag zijn, dan zullen we vrij zijn.’ Toen het meisje, dat achter de deur stond te kijken, die wens hoorde, kwam ze naar buiten. Daarop namen alle raven hun menselijke gedaante weer aan. Ze omhelsden en kusten elkaar en gingen vol vreugde naar huis.