Paçavralar Sürüsü

Horoz bir keresinde tavuğa şöyle demişti: "Fındıklarımızın olgunlaşma zamanı geldi, hadi hep birlikte tepeye çıkalım ve sincap hepsini almadan önce bir kerecik de olsa karnımızı doyuralım."

“Evet,” diye yanıtladı tavuk, “gel, birlikte biraz eğlenelim.” Sonra tepeye gittiler ve güneşli bir gün olduğu için akşama kadar orada kaldılar. Şimdi, çok fazla yiyip şişmanladıkları için mi yoksa gururlandıkları için mi bilmiyorum, ama yürüyerek eve dönmek istemediler ve horoz kabuklardan küçük bir araba yapmak zorunda kaldı. Araba hazır olunca, küçük tavuk içine oturdu ve horoza, “Kendini ona bağlayabilirsin,” dedi.

“Bunu beğendim!” dedi horoz, “Koşullara bağlanmaktansa yürüyerek eve gitmeyi tercih ederim; hayır, bu bizim anlaşmamız değil. Arabacı olup kutunun üzerinde oturmaya itirazım yok, ama onu kendim çekmek istemem.”

Onlar böylece tartışırlarken, bir ördek onlara seslenerek, "Siz hırsızlar, kim sizi benim fındık yığınıma gitmeye çağırdı? İşte bunun bedelini ödeyeceksiniz!" dedi ve gagası açık bir şekilde horoza saldırdı. Ama horoz da boş durmadı ve cesurca ördeğe saldırdı ve sonunda onu mahmuzlarıyla öyle yaraladı ki, o da merhamet diledi ve ceza olarak kendini arabaya koşmaya razı etti.

Küçük horoz şimdi kutunun üzerine oturdu ve arabacı oldu, bunun üzerine "Ördek, olabildiğince hızlı git!" diyerek dörtnala yola koyuldular. Yolun bir kısmını gittikten sonra, bir iğne ve bir toplu iğne olan iki yaya yolcuyla karşılaştılar. "Dur! Dur!" diye bağırdılar ve yakında zifiri karanlık olacağını, o zaman bir adım daha gidemeyeceklerini, yolun çok kirli olduğunu söylediler ve bir süre arabaya binmelerine izin verilip verilmeyeceğini sordular. Kapının yanındaki terzinin meyhanesinde bira içmişler ve çok uzun süre kalmışlardı. Zayıf ve fazla yer kaplamayan insanlar oldukları için horoz ikisinin de arabaya binmesine izin verdi, ancak ona ve küçük tavuğuna ayaklarına basmayacaklarına dair söz vermeleri gerekiyordu. Akşam geç saatlerde bir hana geldiler ve gece daha fazla yol almak istemedikleri için, ayrıca ördek de ayakları üzerinde sağlam olmadığı ve bir yandan diğer yana düştüğü için içeri girdiler. Han sahibi önce birçok itirazda bulundu, evi zaten doluydu, ayrıca çok saygın kişiler olamayacaklarını düşünüyordu; ama sonunda, hoş sözler söyleyip, küçük tavuğun yolda yumurtladığı yumurtayı ve her gün yumurtlayan ördeği de alabileceklerini söylediklerinde, sonunda geceyi orada geçirmelerine izin verdi. Ve şimdi kendilerini iyi bir şekilde ağırladılar, ziyafet çektiler ve eğlendiler. Sabahın erken saatlerinde, gün ağarırken ve herkes uyurken, horoz tavuğu uyandırdı, yumurtayı getirdi, gagasıyla kırdı ve birlikte yediler, ancak kabuğunu ocağa attılar. Sonra hâlâ uyuyan iğneye gittiler, başından tutup ev sahibinin sandalyesinin minderine sapladılar, iğneyi havlusuna koydular ve son olarak hiç vakit kaybetmeden kırın üzerinden uçup gittiler. Açık havada uyumayı seven ve avluda kalan ördek, onların gittiğini duydu, neşelendi ve bir dere bulup yüzerek ilerledi; bu, arabaya koşulmaktan çok daha hızlı bir yolculuktu. Ev sahibi bundan sonra iki saat boyunca yataktan kalkmadı; yıkandı ve kurulanmak istedi, sonra iğne yüzüne değdi ve bir kulağından diğerine kırmızı bir çizgi oluşturdu. Bundan sonra mutfağa gitti ve pipo yakmak istedi, ama ocağa geldiğinde yumurta kabuğu gözüne çarptı.

“Bu sabah her şey başıma bela oldu,” dedi ve öfkeyle dedesinin sandalyesine oturdu, ama hemen tekrar ayağa kalkıp “Vay halime,” diye bağırdı, çünkü iğne onu iğneden daha kötü bir şekilde, üstelik kafasından değil, batırmıştı. Şimdi iyice öfkelenmişti ve önceki gece çok geç gelen misafirlerden şüphelendi; gidip onları aradığında ise gitmişlerdi. Sonra evine artık serseri almamaya yemin etti, çünkü çok tüketiyorlar, hiçbir şey için para ödemiyorlar ve minnettarlık adına bir de yaramazlıklar yapıyorlardı.