กลุ่มคนไร้บ้าน

ไก่ตัวผู้เคยพูดกับไก่ตัวเมียว่า “ตอนนี้เป็นเวลาที่ถั่วของเราสุกแล้ว ดังนั้นเราไปที่เนินเขาด้วยกันและกินให้อิ่มหนำสำราญเสียก่อนที่กระรอกจะมากินไปหมด”

“ค่ะ” แม่ไก่ตอบ “มาเถอะ เราจะสนุกด้วยกัน” จากนั้นพวกมันก็ไปที่เนินเขา และเนื่องจากเป็นวันที่อากาศแจ่มใส พวกมันจึงอยู่ที่นั่นจนถึงเย็น ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าพวกมันกินจนอ้วนเกินไป หรือว่าพวกมันหยิ่งยโส แต่พวกมันไม่ยอมเดินกลับบ้าน และไก่ตัวผู้จึงต้องสร้างรถม้าเล็กๆ จากเปลือกถั่ว เมื่อรถม้าเสร็จแล้ว แม่ไก่ตัวน้อยก็เข้าไปนั่งและพูดกับไก่ตัวผู้ว่า “เจ้าสามารถเทียมเกวียนเองได้เลย”

“ฉันชอบแบบนั้น!” ไก่ตัวผู้กล่าว “ฉันยอมเดินกลับบ้านเองดีกว่ายอมให้ตัวเองถูกเทียมเกวียน ไม่ นั่นไม่ใช่ข้อตกลงของเรา ฉันไม่รังเกียจที่จะเป็นคนขับรถม้าและนั่งบนกล่อง แต่ฉันจะไม่ลากมันเองเด็ดขาด”

ขณะที่พวกเขากำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น เป็ดตัวหนึ่งก็ร้องบอกพวกมันว่า “พวกเจ้าขโมย ใครสั่งให้พวกเจ้าไปที่เนินถั่วของข้า? เอาล่ะ พวกเจ้าจะต้องได้รับผลกรรม!” แล้วก็วิ่งอ้าปากอ้าใส่ไก่ตัวผู้ แต่ไก่ตัวผู้ก็ไม่นิ่งเฉยเช่นกัน มันกระโจนเข้าใส่เป็ดอย่างกล้าหาญ และในที่สุดก็ใช้เดือยของมันทำร้ายเป็ดจนบาดเจ็บสาหัส จนเป็ดขอความเมตตาและยอมให้ถูกเทียมเกวียนเป็นการลงโทษ

ไก่ตัวน้อยนั่งลงบนกล่องและทำหน้าที่เป็นคนขับรถม้า จากนั้นพวกเขาก็ควบม้าออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพูดว่า “เป็ด ควบม้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” เมื่อพวกเขาควบม้าไปได้สักพักก็พบกับผู้โดยสารสองคน คือเข็มหมุดและเข็มเย็บผ้า พวกเขาร้องว่า “หยุด! หยุด!” และบอกว่าอีกไม่นานก็จะมืดสนิทแล้ว พวกเขาจะไปต่อไม่ได้อีก และถนนก็สกปรกมาก พวกเขาจึงขอขึ้นรถม้าสักครู่ พวกเขาไปอยู่ที่โรงเหล้าของช่างตัดเสื้อข้างประตูเมือง และดื่มเบียร์นานเกินไป เนื่องจากพวกเขาเป็นคนผอม ไม่กินพื้นที่มาก ไก่จึงให้พวกเขาทั้งสองขึ้นรถม้า แต่พวกเขาต้องสัญญากับมันและไก่ตัวเมียว่าจะไม่เหยียบเท้าของมัน ช่วงค่ำ พวกเขามาถึงโรงแรมแห่งหนึ่ง และเนื่องจากพวกเขาไม่อยากเดินทางต่อในเวลากลางคืน และเป็ดก็ไม่ค่อยแข็งแรง เดินเซไปมา พวกเขาจึงเข้าไปในโรงแรม เจ้าของโรงแรมตอนแรกก็คัดค้านหลายอย่าง เพราะบ้านของเขาเต็มแล้ว อีกทั้งเขายังคิดว่าพวกเขาคงไม่ใช่คนสำคัญอะไรนัก แต่ในที่สุด เมื่อพวกเขาพูดจาไพเราะ และบอกเขาว่าเขาควรได้ไข่ที่แม่ไก่ตัวน้อยวางไว้ระหว่างทาง และควรเลี้ยงเป็ดที่ออกไข่ทุกวันด้วย ในที่สุดเขาก็ยอมให้พวกเขาพักค้างคืน และพวกเขาก็ได้รับการบริการอย่างดี กินเลี้ยงอย่างสนุกสนาน เช้าตรู่ เมื่อแสงอรุณขึ้น และทุกคนหลับหมดแล้ว ไก่ตัวผู้ก็ปลุกแม่ไก่ นำไข่มา จิกเปิด แล้วพวกเขาก็กินด้วยกัน แต่ทิ้งเปลือกไข่ไว้บนเตาผิง จากนั้นพวกเขาก็ไปที่เข็มเย็บผ้าซึ่งยังคงหลับอยู่ จับที่หัวเข็มแล้วปักลงบนเบาะเก้าอี้ของเจ้าของบ้าน และปักเข็มหมุดลงบนผ้าเช็ดตัวของเขา แล้วในที่สุดก็บินหนีไปเหนือทุ่งหญ้าโดยไม่รอช้า เป็ดที่ชอบนอนกลางแจ้งและอยู่ในลานบ้านได้ยินเสียงพวกเขาจากไป จึงร่าเริงและไปหาลำธาร จึงว่ายน้ำลงไป ซึ่งเป็นวิธีเดินทางที่เร็วกว่าการถูกเทียมรถม้ามาก เจ้าของบ้านไม่ลุกจากเตียงเป็นเวลาสองชั่วโมงหลังจากนั้น เขาอาบน้ำและต้องการเช็ดตัวให้แห้ง จากนั้นเข็มหมุดก็ผ่านใบหน้าของเขาและทำให้เกิดรอยแดงจากหูข้างหนึ่งไปยังอีกข้างหนึ่ง หลังจากนั้นเขาก็เข้าไปในครัวและต้องการจุดไปป์ แต่เมื่อเขามาถึงเตาผิง เปลือกไข่ก็กระเด็นเข้าตาเขา

“เช้านี้ทุกอย่างเล่นงานหัวข้า” เขากล่าวอย่างโมโห แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ของปู่ แต่เขาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและร้องว่า “อนิจจา ข้าช่างโชคร้ายเหลือเกิน” เพราะเข็มแทงเขาเจ็บยิ่งกว่าเข็มหมุดเสียอีก และไม่ได้แทงที่หัวด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาโกรธจัด และสงสัยแขกที่มาดึกเมื่อคืนก่อน และเมื่อเขาไปมองหา พวกเขาก็หายไปแล้ว จากนั้นเขาก็สาบานว่าจะไม่รับคนจรจัดเข้ามาในบ้านอีก เพราะพวกเขากินมาก ไม่จ่ายเงิน และยังเล่นตลกซุกซนเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณอีกด้วย