Stado łachmaniarzy

Pewnego razu kogut powiedział do kury: „Nadszedł czas, kiedy nasze orzechy są dojrzałe, chodźmy więc razem na wzgórze i najedzmy się do syta, zanim wiewiórka nam je wszystkie zabierze”.

„Tak” – odpowiedziała kura – „chodź, miło spędzimy czas razem”. Potem poszli na wzgórze, a ponieważ dzień był pogodny, zostali tam do wieczora. Nie wiem, czy to dlatego, że jedli tak dużo, że byli za grubi, czy też stali się dumni, ale nie chcieli wracać do domu pieszo, a kogut musiał zbudować mały powóz z łupin orzechów. Kiedy był gotowy, kura wsiadła do niego i rzekła do koguta: „Możesz się do niego zaprząc”.

„To mi się podoba!” – powiedział kogut. „Wolę wrócić do domu pieszo, niż dać się do niego zaprzęgnąć; nie, to nie nasza umowa. Nie przeszkadza mi bycie stangretem i siedzenie na koźle, ale nie będę go sam ciągnął”.

Gdy tak się kłócili, kaczka zakwakała do nich: „Wy złodzieje, kto wam kazał iść na moje wzgórze orzechów? No cóż, poniesiecie karę!” i pobiegła z otwartym dziobem na koguta. Ale kogut nie próżnował i śmiało rzucił się na kaczkę, a w końcu tak ją zranił ostrogami, że ona również błagała o litość i dobrowolnie dała się zaprzęgnąć do powozu za karę.

Kogucik usiadł na koźle i został woźnicą, po czym ruszyli galopem, wołając: „Kaczorku, jedź najszybciej, jak potrafisz”. Gdy przejechali część drogi, spotkali dwóch pieszych, szpilkę i igłę. Krzyknęli: „Stój! Stój!” i powiedzieli, że wkrótce zrobi się ciemno jak w smole i że nie będą mogli iść dalej ani kroku, a na drodze jest tak brudno, i zapytali, czy nie mogliby wsiąść na chwilę do powozu. Byli w gospodzie krawca przy bramie i za długo siedzieli przy piwie. Ponieważ byli szczupli i nie zajmowali dużo miejsca, kogut pozwolił im wsiąść, ale musieli obiecać jemu i jego kurce, że nie nadepną im na nogi. Późnym wieczorem dotarli do gospody i ponieważ nie chcieli iść dalej nocą, a kaczka również nie była silna na nogach i przewracała się z boku na bok, weszli do środka. Gospodarz początkowo miał wiele zastrzeżeń, jego dom był już pełny, poza tym uważał, że nie mogą być zbyt wybitnymi osobistościami; ale w końcu, gdy wygłosili miłe przemowy i powiedzieli mu, że powinien wziąć jajko, które mała kura zniosła po drodze, i że powinien również zatrzymać kaczkę, która znosiła jedno każdego dnia, w końcu powiedział, że mogą zostać na noc. I oto zostali dobrze obsłużeni, ucztowali i bawili się. Wczesnym rankiem, gdy świtało i wszyscy spali, kogut obudził kurę, przyniósł jajko, rozdziobał je i zjedli je razem, ale skorupkę rzucili na palenisko. Potem podeszli do igły, która jeszcze spała, wzięli ją za główkę i wbili w poduszkę krzesła gospodarza, a szpilkę w jego ręcznik i na koniec, bez dalszych ceregieli, odlecieli nad wrzosowisko. Kaczka, która lubiła spać na świeżym powietrzu i została na podwórzu, usłyszała ich odlot, uradowała się i znalazła strumień, w którym pływała, co było znacznie szybszym sposobem podróżowania niż zaprzęg do powozu. Gospodarz nie wstawał z łóżka przez dwie godziny po tym; umył się i chciał się osuszyć, wtedy szpilka przesunęła mu się po twarzy i zrobiła czerwoną smugę od jednego ucha do drugiego. Potem poszedł do kuchni i chciał zapalić fajkę, ale gdy podszedł do paleniska, skorupka jajka wbiła mu się w oczy.

„Dziś rano wszystko mnie atakuje w głowę” – powiedział i gniewnie usiadł na krześle dziadka, ale szybko się poderwał i zawołał: „Biada mi!”, bo igła ukłuła go jeszcze mocniej niż szpilka, i to nie w głowę. Teraz był wściekły i podejrzewał gości, którzy przybyli tak późno poprzedniej nocy, a kiedy poszedł ich poszukać, już ich nie było. Wtedy przysiągł sobie, że nie będzie już więcej przyjmował do domu obdartusów, bo dużo jedzą, za nic nie płacą i w dowód wdzięczności płatają figle.