De bende straatjongens

De haan zei eens tegen de hen: "Nu zijn onze noten rijp, dus laten we samen naar de heuvel gaan en ons eens flink vol eten voordat de eekhoorn ze allemaal meeneemt."

'Ja,' antwoordde de hen, 'kom, we zullen samen plezier hebben.' Toen gingen ze naar de heuvel en omdat het een heldere dag was, bleven ze daar tot de avond. Ik weet niet of ze te dik gegeten hadden of dat ze trots waren geworden, maar ze wilden niet te voet naar huis, en de haan moest een karretje van notendoppen maken. Toen het klaar was, ging de hen erin zitten en zei tegen de haan: 'Je kunt jezelf er wel inspannen.'

'Dat bevalt me ​​wel!' zei de haan, 'ik ga liever te voet naar huis dan dat ik me ervoor laat inspannen; nee, dat is niet onze afspraak. Ik vind het niet erg om koetsier te zijn en op de bok te zitten, maar hem zelf trekken wil ik niet.'

Terwijl ze zo aan het kibbelen waren, kwaakte een eend naar hen: "Jullie dieven, wie heeft jullie bevolen mijn notenheuvel te plunderen? Nou, daar zullen jullie voor boeten!" en rende met open bek op de haan af. Maar de haan zat ook niet stil en stortte zich stoutmoedig op de eend, en verwondde haar uiteindelijk zo ernstig met zijn sporen dat ook zij om genade smeekte en zich gewillig als straf voor de koets liet spannen.

Het haantje ging nu op de bok zitten en werd de koetsier. Daarop reden ze in galop weg, met de kreet: "Eendje, ga zo snel als je kunt!" Toen ze een eindje hadden gereden, kwamen ze twee voetgangers tegen, een speld en een naald. Ze riepen: "Stop! Stop!" en zeiden dat het straks pikdonker zou zijn en dat ze dan geen stap verder konden zetten. De weg was ook erg vies en ze vroegen of ze even in de koets mochten stappen. Ze waren in de kroeg van de kleermaker bij de poort geweest en hadden te lang bier gedronken. Omdat het magere mensen waren die niet veel ruimte innamen, liet het haantje ze allebei instappen, maar ze moesten hem en zijn hennetje beloven niet op hun voeten te trappen. Laat in de avond kwamen ze bij een herberg. Omdat ze 's nachts niet verder wilden reizen en de eend ook niet zo stevig op haar pootjes stond en steeds omviel, gingen ze naar binnen. De waard maakte aanvankelijk veel bezwaar; zijn huis zat al vol en bovendien dacht hij dat het geen vooraanstaande personen konden zijn. Maar uiteindelijk, nadat ze hem vriendelijk toespraken en hem vertelden dat hij het ei mocht hebben dat het hennetje onderweg had gelegd, en dat hij ook de eend mocht houden, die elke dag een ei legde, stemde hij ermee in dat ze mochten blijven slapen. En nu werden ze goed bediend, en ze feestten en maakten er een feestje van. Vroeg in de ochtend, toen de dag aanbrak en iedereen nog sliep, maakte de haan de hen wakker, bracht het ei, pikte het open en ze aten het samen op, maar de schaal gooiden ze op de haard. Toen gingen ze naar de nog slapende naald, pakten hem bij de kop en staken hem in het kussen van de stoel van de waard, en staken de speld in zijn handdoek, en uiteindelijk vlogen ze zonder verder gedoe weg over de heide. De eend, die graag in de open lucht sliep en in de tuin was gebleven, hoorde hen wegvliegen, werd vrolijk en vond een beekje, waar ze in zwom, wat een veel snellere manier van reizen was dan voor een koets gespannen te worden. De waard kwam na dit voorval twee uur lang zijn bed niet uit; hij waste zich en wilde zich afdrogen, toen de speld over zijn gezicht ging en een rode streep van het ene oor naar het andere maakte. Hierna ging hij naar de keuken om een ​​pijp aan te steken, maar toen hij bij de haard kwam, schoot de eierschaal in zijn ogen.

'Vanmorgen krijg ik hoofdpijn van alles,' zei hij, en hij plofte neer op de stoel van zijn grootvader. Maar hij stond snel weer op en riep: 'Wee mij!', want de naald had hem nog erger geprikt dan de speld, en niet eens in zijn hoofd. Nu was hij woedend en verdacht hij de gasten die de avond ervoor zo laat waren gekomen. Toen hij ging kijken, waren ze verdwenen. Hij zwoer dat hij geen zwervers meer in huis zou nemen, want ze consumeren veel, betalen voor niets en halen bovendien nog eens ondeugende streken uit als dank.