Tembel Döndürücü

Bir zamanlar bir köyde bir adam ve karısı yaşarmış. Karısı o kadar tembelmiş ki hiçbir işte çalışmazmış; kocası ona ne iplik eğirmesi için verse de bitirmezmiş, eğirdiği iplikleri de sarmadan yığın halinde bırakırmış. Adam onu ​​azarladığında, kadın her zaman hazırcevap bir dille şöyle dermiş: “Peki, makaram yokken nasıl saracağım? Git ormana, bana bir tane getir.”

“Eğer hepsi buysa,” dedi adam, “o zaman ormana gidip makara yapmak için biraz odun alacağım.” Kadın, eğer adam odun getirirse, ondan bir makara yapacağından ve ipliğini sarıp tekrar eğirmeye başlaması gerekeceğinden korktu. Biraz düşündü ve sonra aklına şanslı bir fikir geldi; gizlice adamı ormana kadar takip etti ve adam odun seçmek ve kesmek için bir ağaca tırmandığında, onu göremeyeceği aşağıdaki çalılığa gizlice girdi ve bağırdı,

"Odun kesen ve makara yapan kişi ölecektir."

"Rüzgarı savuran helak olur."

Adam dinledi, baltasını bir anlığına yere bıraktı ve bunun ne anlama gelebileceğini düşünmeye başladı. Sonunda, "Hollo," dedi, "bu ne olabilirdi; kulaklarım ötüyor olmalı, boş yere kendimi korkutmayacağım." Sonra tekrar baltayı kaptı ve yontmaya başladı, ardından aşağıdan tekrar bir çığlık geldi:

"Odun kesen ve makara yapan kişi ölecektir."

"Rüzgarı savuran helak olur."

Durdu, korktu ve telaşlandı, durumu düşündü. Ama birkaç dakika geçince tekrar cesaretlendi ve üçüncü kez elini baltaya uzatıp kesmeye başladı. Fakat biri üçüncü kez seslendi ve yüksek sesle şöyle dedi:

"Odun kesen ve makara yapan kişi ölecektir."

"Rüzgarı savuran helak olur."

Bu ona yetmişti ve tüm isteği kaybolmuştu, bu yüzden aceleyle ağaçtan indi ve eve doğru yola koyuldu. Kadın ise eve ilk varmak için olabildiğince hızlı bir şekilde patikalardan koştu. Adam salona girdiğinde, kadın hiçbir şey olmamış gibi masum bir ifade takındı ve "Peki, makaralar için güzel bir tahta parçası getirdin mi?" dedi.

“Hayır,” dedi, “Böylece sarmak işe yaramayacak,” diyerek ormanda başına gelenleri anlattı ve o andan itibaren bu konuda onu rahat bıraktı. Ancak bir süre sonra adam yine evdeki dağınıklıktan şikayet etmeye başladı. “Karım,” dedi, “ipliklerin orada öylece dolaşmış halde durması gerçekten çok yazık!”

“Bakın,” dedi kadın, “hala bir makara bulamadığımıza göre, siz çatı katına çıkın, ben de aşağıda durayım ve ipliği size atayım, siz de bana atın, böylece sonunda bir yumak elde etmiş oluruz.”

“Evet, bu olur,” dedi adam. Böylece öyle yaptılar ve iş bittiğinde, “İplikler çileler halinde, şimdi kaynatılması gerekiyor,” dedi. Kadın yine endişelendi; “Evet, ertesi sabah erkenden kaynatacağız,” dedi elbette, ama gizlice başka bir hile planlıyordu.

Sabahın erken saatlerinde kalktı, ateşi yaktı ve su ısıtıcısını ocağa koydu; ancak iplik yerine bir topak keten lifi koydu ve kaynatmaya başladı. Sonra hâlâ yatakta yatan adama gitti ve ona, “Hemen çıkmam gerek, sen kalkıp ateşteki su ısıtıcısındaki ipliğe göz kulak olmalısın, ama hemen orada olmalısın; dikkat et, çünkü horoz öterse ve sen ipliğe göz kulak olmazsan, iplik keten lifine dönüşür.” dedi. Adam gönüllüydü ve oyalanmamaya özen gösterdi. Olabildiğince çabuk kalktı ve mutfağa gitti. Ama su ısıtıcısına ulaştığında ve içine baktığında, dehşet içinde, sadece bir topak keten lifi gördü. O zaman zavallı adam, ihmal ettiğini ve suçlu olduğunu düşünerek bir fare gibi hareketsiz kaldı ve bundan sonra iplik ve eğirme hakkında bir daha konuşmadı. Ama siz de kabul etmelisiniz ki, o iğrenç bir kadındı!