Leniwy Spinner

W pewnej wiosce żyli sobie kiedyś mąż i żona, a żona była tak leniwa, że ​​nigdy nie chciała się do niczego zabrać; cokolwiek mąż jej dawał do przędenia, nie robiła, a co przędła, to nie nawijała, tylko zostawiała wszystko splątane w stercie. Jeśli mąż ją ganił, zawsze miała pod ręką język i mówiła: „No i jak mam nawinąć, skoro nie mam kołowrotka? Idź do lasu i mi przynieś”.

„Jeśli to wszystko” – powiedział mężczyzna – „to pójdę do lasu i zdobędę trochę drewna na szpulki”. Kobieta przestraszyła się, że jeśli będzie miał drewno, zrobi jej z niego szpulkę, a ona będzie musiała nawinąć przędzę i zacząć prząść od nowa. Chwilę się zastanowiła i nagle wpadł jej do głowy szczęśliwy pomysł. Potajemnie poszła za mężczyzną do lasu. Kiedy wspiął się na drzewo, żeby wybrać i naciąć drewno, wpełzła w zarośla poniżej, gdzie nie mógł jej dostrzec, i zawołała:

„Kto tnie drewno na szpule, umrze,

A kto wije, zginie”.

Mężczyzna nasłuchiwał, odłożył na chwilę siekierę i zaczął rozważać, co to może znaczyć. „Hollo” – powiedział w końcu – „co to mogło być? Chyba mi w uszach śpiewało, nie będę się niepokoił za nic”. Więc ponownie chwycił siekierę i zaczął rąbać, po czym znów rozległ się krzyk z dołu:

„Kto tnie drewno na szpule, umrze,

A kto wije, zginie”.

Zatrzymał się, poczuł strach i niepokój, zastanawiając się nad okolicznościami. Lecz po chwili odzyskał odwagę i po raz trzeci wyciągnął rękę po siekierę i zaczął ciąć. Lecz ktoś zawołał po raz trzeci i głośno powiedział:

„Kto tnie drewno na szpule, umrze,

A kto wije, zginie”.

To mu wystarczyło i wszelkie chęci go opuściły, więc pospiesznie zszedł z drzewa i ruszył w drogę powrotną do domu. Kobieta pobiegła bocznymi drogami, jak najszybciej mogła, żeby dotrzeć do domu pierwsza. Kiedy więc wszedł do salonu, przybrała niewinny wyraz twarzy, jakby nic się nie stało, i zapytała: „No i co, przyniosłeś ładny kawałek drewna na kołowrotki?”

„Nie” – powiedział – „widzę doskonale, że nawijanie nic nie da” – i opowiedział jej, co mu się przydarzyło w lesie, i odtąd dawał jej spokój. Jednak po pewnym czasie mężczyzna znów zaczął narzekać na bałagan w domu. „Żono” – powiedział – „to doprawdy wstyd, żeby przędza leżała tam cała poskręcana!”

„Powiem ci co,” powiedziała, „skoro nadal nie mamy żadnego motka, idź na strych, a ja stanę na dole i będę ci rzucać włóczkę w górę, a ty będziesz rzucać ją w dół do mnie i w ten sposób w końcu dostaniemy motek.”

„Tak, to wystarczy” – powiedział mężczyzna. Zrobili więc to, a kiedy skończyli, powiedział: „Przędza jest w motkach, teraz trzeba ją ugotować”. Kobieta znów była zmartwiona; z pewnością powiedziała: „Tak, ugotujemy ją jutro rano”, ale potajemnie obmyślała kolejną sztuczkę.

Wczesnym rankiem wstała, rozpaliła ogień i postawiła czajnik na ogniu, tylko zamiast przędzy wrzuciła do środka zwitek pakuł i zagotowała. Potem podeszła do mężczyzny, który wciąż leżał w łóżku, i rzekła do niego: „Muszę zaraz wyjść, ty musisz wstać i zająć się przędzą, która jest w kotle na ogniu, ale musisz być natychmiast pod ręką; pamiętaj o tym, bo jeśli kogut zapieje, a ty nie zajmiesz się przędzą, zamieni się w pakuły”. Mężczyzna był chętny i starał się nie włóczyć. Wstał tak szybko, jak mógł, i poszedł do kuchni. Ale kiedy dotarł do czajnika i zajrzał do środka, ku swojemu przerażeniu zobaczył tylko zwitek pakuł. Wtedy biedak zamarł jak mysz, myśląc, że zaniedbał to i jest winny, i odtąd nie wspominał już o przędzy i przędzeniu. Ale sam musisz przyznać, że to była odrażająca kobieta!