De luie spinner

Er was eens een man en zijn vrouw in een bepaald dorp. De vrouw was zo lui dat ze nooit iets wilde doen; wat haar man haar ook gaf om te spinnen, ze maakte het niet af, en wat ze wel spon, wikkelde ze niet op, maar liet het allemaal in een hoopje in de knoop liggen. Als de man haar uitschold, stond ze altijd klaar met haar tong en zei: "Nou, hoe moet ik het dan opwinden als ik geen klos heb? Ga jij maar het bos in en haal er eentje voor me."

'Als dat alles is,' zei de man, 'dan ga ik het bos in om hout te halen voor het maken van klosjes.' De vrouw was bang dat hij, als hij hout had, er een klosje van zou maken en dat ze dan haar garen zou moeten afwikkelen en opnieuw zou moeten spinnen. Ze dacht even na, en toen kreeg ze een gelukkig idee. Ze volgde de man stiekem het bos in, en toen hij in een boom was geklommen om hout te zoeken en te hakken, sloop ze het struikgewas in, waar hij haar niet kon zien, en riep:

“Wie hout hakt voor vismolens zal sterven.”

En wie windt, zal vergaan.”

De man luisterde, legde even zijn bijl neer en begon na te denken over wat dat kon betekenen. 'Hallo,' zei hij uiteindelijk, 'wat kan dat geweest zijn? Mijn oren moeten hebben gezongen, ik maak me niet voor niets zorgen.' Dus greep hij de bijl weer en begon te hakken, toen klonk er opnieuw een kreet van beneden:

“Wie hout hakt voor vismolens zal sterven.”

En wie windt, zal vergaan.”

Hij stopte, voelde zich bang en ongerust, en dacht na over de situatie. Maar na een paar ogenblikken vatte hij weer moed, en voor de derde keer strekte hij zijn hand uit naar de bijl en begon te hakken. Maar toen riep iemand voor de derde keer luid:

“Wie hout hakt voor vismolens zal sterven.”

En wie windt, zal vergaan.”

Dat was genoeg voor hem, en alle neiging was verdwenen, dus klom hij haastig uit de boom en ging op weg naar huis. De vrouw rende zo snel als ze kon via de smalle weggetjes om als eerste thuis te zijn. Toen hij de woonkamer binnenkwam, zette ze een onschuldige blik op alsof er niets gebeurd was en zei: "Nou, heb je een mooi stuk hout voor de spoelen meegenomen?"

'Nee,' zei hij, 'ik zie heel goed in dat oprollen niet zal helpen,' en vertelde haar wat hem in het bos was overkomen, en liet haar er verder met rust. Toch begon de man na enige tijd weer te klagen over de rommel in huis. 'Vrouw,' zei hij, 'het is echt zonde dat het gesponnen garen daar zo in de war ligt!'

'Weet je wat,' zei ze, 'aangezien we nog steeds geen klos garen hebben gevonden, ga jij maar naar boven op zolder, en ik blijf beneden staan ​​en gooi het garen naar je toe, en jij gooit het naar mij terug, en zo krijgen we uiteindelijk toch een streng.'

'Ja, dat is prima,' zei de man. Dus deden ze dat, en toen het klaar was, zei hij: 'Het garen zit nu in strengen, nu moet het gekookt worden.' De vrouw was opnieuw van streek; ze zei weliswaar: 'Ja, we zullen het morgenochtend vroeg koken,' maar ze beraamde stiekem een ​​andere list.

's Ochtends vroeg stond ze op, stak een vuur aan en zette de waterkoker aan. Maar in plaats van garen deed ze er een klomp vlas in en liet het koken. Daarna ging ze naar de man die nog in bed lag en zei: "Ik moet even weg, jij moet opstaan ​​en op het garen letten dat in de waterkoker op het vuur staat, maar je moet er meteen bij zijn; let daarop, want als de haan kraait en je let niet op het garen, verandert het in vlas." De man was bereid en zorgde ervoor dat hij niet bleef treuzelen. Hij stond zo snel mogelijk op en ging naar de keuken. Maar toen hij bij de waterkoker kwam en erin keek, zag hij tot zijn afschuw niets anders dan een klomp vlas. De arme man was toen zo stil als een muis, denkend dat hij het had verwaarloosd en dat het hem niet kon schelen, en hij sprak in de toekomst nooit meer over garen en spinnen. Maar je moet zelf toegeven dat ze een afschuwelijke vrouw was!