สปินเนอร์ขี้เกียจ
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีสามีภรรยาคู่หนึ่งอาศัยอยู่ และภรรยานั้นเกียจคร้านมากจนไม่เคยทำงานอะไรเลย ไม่ว่าสามีจะให้เธอปั่นด้ายอะไร เธอก็ทำไม่เสร็จ และถึงแม้จะปั่นเสร็จ เธอก็ไม่กรอเส้นด้าย แต่ปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ…
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีสามีภรรยาคู่หนึ่งอาศัยอยู่ และภรรยานั้นเกียจคร้านมากจนไม่เคยทำงานอะไรเลย ไม่ว่าสามีจะให้ปั่นด้ายอะไร เธอก็ทำไม่เสร็จ และถึงจะปั่นเสร็จก็ไม่ม้วนเก็บ แต่ปล่อยให้มันพันกันเป็นกองอยู่อย่างนั้น ถ้าสามีดุเธอ เธอก็จะตอบกลับไปทันทีว่า “แล้วฉันจะม้วนด้ายยังไง ในเมื่อฉันไม่มีรอก? คุณก็ไปในป่าแล้วเอามาให้ฉันสิ”
“ถ้าแค่นั้น” ชายคนนั้นกล่าว “งั้นฉันจะเข้าไปในป่าเพื่อหาไม้มาทำรอกปั่นด้าย” หญิงคนนั้นกลัวว่าถ้าเขาเอาไม้ไปแล้ว เขาจะเอาไม้มาทำรอกปั่นด้ายให้เธอ แล้วเธอจะต้องมาแกะด้ายออก แล้วเริ่มปั่นใหม่ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วความคิดดีๆ ก็ผุดขึ้นมา เธอจึงแอบตามชายคนนั้นเข้าไปในป่า และเมื่อเขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อเลือกและตัดไม้ เธอจึงคลานเข้าไปในพุ่มไม้ด้านล่างที่เขาจะมองไม่เห็น แล้วร้องตะโกน
“ผู้ใดตัดฟืนเพื่อทำม้วนด้าย ผู้นั้นจะต้องตาย”
และผู้ใดที่บิดเบือนข้อเท็จจริง ผู้นั้นจะต้องพินาศ”
ชายผู้นั้นฟังอยู่ครู่หนึ่ง วางขวานลงชั่วครู่ แล้วเริ่มพิจารณาว่านั่นหมายความว่าอย่างไร “ฮัลโล” ในที่สุดเขาก็พูด “นั่นมันอะไรกัน หูของฉันคงได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแน่ๆ ฉันจะไม่ตกใจไปเปล่าๆ” ดังนั้นเขาจึงหยิบขวานขึ้นมาอีกครั้ง และเริ่มฟันไม้ จากนั้นก็มีเสียงร้องดังมาจากข้างล่างอีกครั้ง:
“ผู้ใดตัดฟืนเพื่อทำม้วนด้าย ผู้นั้นจะต้องตาย”
และผู้ใดที่บิดเบือนข้อเท็จจริง ผู้นั้นจะต้องพินาศ”
เขาหยุดชะงัก รู้สึกหวาดกลัวและตกใจ และครุ่นคิดถึงสถานการณ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักครู่ เขาก็ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง และเป็นครั้งที่สามที่เขายื่นมือออกไปคว้าขวาน และเริ่มฟัน แต่มีคนตะโกนออกมาเป็นครั้งที่สาม และพูดเสียงดังว่า
“ผู้ใดตัดฟืนเพื่อทำม้วนด้าย ผู้นั้นจะต้องตาย”
และผู้ใดที่บิดเบือนข้อเท็จจริง ผู้นั้นจะต้องพินาศ”
แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา ความปรารถนาทั้งหมดหายไป เขาจึงรีบลงจากต้นไม้และออกเดินทางกลับบ้าน หญิงคนนั้นวิ่งอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยใช้เส้นทางลัดเพื่อกลับถึงบ้านก่อน เมื่อเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่น เธอก็ทำหน้าตาไร้เดียงสาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และพูดว่า “คุณเอาไม้สวยๆ มาทำรอกหรือเปล่าคะ?”
“ไม่” เขากล่าว “ฉันเห็นดีว่าการพันกันแบบนั้นไม่ได้ผล” แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาในป่าให้เธอฟัง และนับจากนั้นมาก็ปล่อยให้เธออยู่อย่างสงบสุขเกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน ชายคนนั้นก็เริ่มบ่นเรื่องความไม่เป็นระเบียบในบ้านอีกครั้ง “ภรรยา” เขากล่าว “มันน่าเสียดายจริงๆ ที่เส้นด้ายที่ปั่นแล้วต้องมาพันกันยุ่งเหยิงแบบนี้!”
“ฉันจะบอกอะไรให้” เธอกล่าว “ในเมื่อเรายังหาเส้นด้ายไม่ได้สักม้วนเลย ขึ้นไปบนห้องใต้หลังคาเถอะ แล้วฉันจะยืนอยู่ข้างล่าง โยนเส้นด้ายขึ้นไปให้เธอ แล้วเธอก็โยนลงมาให้ฉัน ด้วยวิธีนี้เราก็จะได้เส้นด้ายสักม้วนในที่สุด”
“ใช่ แบบนั้นก็พอแล้ว” ชายคนนั้นกล่าว ดังนั้นพวกเขาจึงทำตามนั้น และเมื่อเสร็จแล้ว เขาก็พูดว่า “เส้นด้ายถูกมัดเป็นกระจุกแล้ว ตอนนี้ต้องนำไปต้ม” หญิงคนนั้นก็วิตกกังวลอีกครั้ง เธอพูดว่า “ใช่ เราจะต้มมันในเช้าวันพรุ่งนี้” แต่ในใจเธอกำลังวางแผนกลอุบายอีกอย่างหนึ่งอยู่
เช้าตรู่เธอก็ลุกขึ้น จุดไฟ และตั้งกาต้มน้ำ แต่แทนที่จะใส่เส้นด้าย เธอกลับใส่ปอลงไป แล้วปล่อยให้เดือด หลังจากนั้นเธอก็ไปหาชายที่ยังนอนอยู่บนเตียง และพูดกับเขาว่า “ฉันต้องออกไปข้างนอกสักครู่ คุณต้องลุกขึ้นมาดูแลเส้นด้ายที่อยู่ในกาต้มน้ำบนเตาไฟ แต่คุณต้องอยู่ดูแลทันที จำไว้นะ เพราะถ้าไก่ขัน แล้วคุณไม่ดูแลเส้นด้าย มันจะกลายเป็นปอ” ชายคนนั้นก็เต็มใจและระมัดระวังเป็นอย่างดี เขาจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเข้าไปในครัว แต่เมื่อเขาไปถึงกาต้มน้ำและแอบมองเข้าไป เขาก็เห็นสิ่งที่น่าตกใจคือ ไม่มีอะไรนอกจากปอชิ้นหนึ่ง จากนั้นชายผู้น่าสงสารก็เงียบสนิทราวกับหนู คิดว่าตัวเองละเลยมัน และเป็นคนผิด และในอนาคตก็ไม่พูดถึงเส้นด้ายและการปั่นด้ายอีกเลย แต่คุณเองก็ต้องยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจ!
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
