Seyahate Çıkmak

Bir zamanlar fakir bir kadın vardı ve oğlu çok seyahat etmeyi arzuluyordu. Annesi ise, "Nasıl seyahat edeceksin? Yanına alacak paramız yok," dedi.

Oğul şöyle dedi: "Ben kendi başımın çaresine çok iyi bakacağım; hep 'Fazla değil, fazla değil, fazla değil' diyeceğim."

Uzun süre yürüdü ve sürekli, “Çok değil, çok değil, çok değil” dedi. Sonra bir balıkçı grubunun yanından geçti ve “İyi yolculuklar! Çok değil, çok değil, çok değil” dedi.

“Ne diyorsun be kaba adam, ‘çok az mı?’?” Ağ atılınca çok az balık yakalanmıştı. Bunun üzerine içlerinden biri elindeki sopayla gencin üzerine atlayıp, “Beni hiç harman yaparken görmedin mi?” dedi.

"Öyleyse ne demeliyim?" diye sordu genç.

“'Doldurun, doldurun' demelisin.”

Bundan sonra yine uzun süre yürüdü ve “Doldurun, doldurun” dedi, ta ki darağacına gelene kadar. Orada asmak üzere oldukları zavallı bir günahkar vardı. Sonra “Günaydın; doldurun, doldurun” dedi.

“Ne diyorsun alçak herif, ağzını doldur? Dünyada hâlâ daha çok kötü insan olduğunu mu göstermek istiyorsun, bu yetmiyor mu?” Ve sırtına tekrar birkaç darbe indirdi.

"Öyleyse ne diyeceğim?" dedi.

"Şöyle demelisin: Tanrı zavallı ruha acısın."

Genç adam yine uzun süre yürüdü ve “Allah zavallıya acısın!” dedi. Sonra bir çukura geldi; çukurun yanında bir atı parçalara ayıran bir kasap duruyordu. Genç adam, “Günaydın; Allah zavallıya acısın!” dedi.

“Ne diyorsun sen, huysuz herif?” diye sordu ve kasap ona öyle bir tokat attı ki, gözlerinden bir şey göremez oldu.

"Öyleyse ne diyeceğim?"

“Şöyle demelisin: ‘İşte çukurda leş yatıyor!’”

Böylece yürümeye devam etti ve sürekli, “İşte çukurda leş yatıyor, işte çukurda leş yatıyor” diyordu. İnsanlarla dolu bir arabaya rastlayınca, “Günaydın, işte çukurda leş yatıyor!” dedi. Bunun üzerine araba onu bir çukura itti ve sürücü kırbacını alıp gencin başına vurdu, ta ki çocuk annesinin yanına sürünerek geri dönmek zorunda kalana kadar. Ve yaşadığı sürece bir daha asla yolculuğa çıkmadı.