Podróżowanie

Była sobie kiedyś biedna kobieta, która miała syna, który bardzo chciał podróżować, ale jego matka powiedziała: „Jak możesz podróżować? Nie mamy żadnych pieniędzy, żebyś mógł je ze sobą zabrać”.

Wtedy rzekł syn: „Dam sobie świetnie radę. Zawsze będę mówił: niewiele, niewiele, niewiele”.

Szedł więc długo i ciągle powtarzał: „Niewiele, niewiele, niewiele”. Potem minął grupę rybaków i powiedział: „Niech Bóg wam sprzyja! Niewiele, niewiele, niewiele”.

„Co ty gadasz, głupcze, że mało?” A gdy wyciągnięto sieć, nie złowili wiele ryb. Jeden z nich rzucił się więc na młodzieńca z kijem i rzekł: „Czy nigdy nie widziałeś, jak młócę?”

„Co więc powinienem powiedzieć?” zapytał młodzieniec.

„Musisz powiedzieć: 'Napełnij się, napełnij się.'”

Potem znowu szedł długo i wołał: „Napełnijcie, napełnijcie!”, aż dotarł do szubienicy, gdzie trzymali biednego grzesznika, którego mieli powiesić. Wtedy powiedział: „Dzień dobry, napełnijcie, napełnijcie!”.

„Co ty mówisz, łotrze, dosłyszałeś? Chcesz wmówić, że na świecie jest jeszcze więcej niegodziwców? Czy to nie wystarczy?” I znowu dostał kilka ciosów w plecy.

„Cóż więc mam powiedzieć?” – zapytał.

„Musisz powiedzieć: oby Bóg miał litość nad tą biedną duszą”.

Młodzieniec szedł dalej przez długi czas i wołał: „Oby Bóg zmiłował się nad tą biedną duszą!”. Potem dotarł do dołu, przy którym stał rzeźnik, który rozcinał konia. Młodzieniec powiedział: „Dzień dobry; niech Bóg zmiłuje się nad tą biedną duszą!”.

„Co ty mówisz, złośliwy łobuzie?” I łobuz tak go uderzył w ucho, że nie mógł nic widzieć.

„Co więc mam powiedzieć?”

„Musisz powiedzieć: Tam leży padlina w dole!”

Więc szedł dalej i ciągle powtarzał: „Tam leży padlina w dole, tam leży padlina w dole”. A gdy dotarł do wozu pełnego ludzi, powiedział: „Dzień dobry, tam leży padlina w dole!” Wtedy wóz wepchnął go do dołu, a woźnica wziął bat i strzelił nim w młodzieńca, aż ten musiał czołgać się z powrotem do matki i tak długo jak żył, nigdy więcej nie wyruszył w podróż.