ไปเที่ยวกันเถอะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหญิงยากจนคนหนึ่งมีลูกชาย ซึ่งปรารถนาจะเดินทางท่องเที่ยวมาก แต่มารดาของเขากล่าวว่า “เจ้าจะเดินทางได้อย่างไร เราไม่มีเงินสักบาทให้เจ้าเอาไปด้วยเลย”

จากนั้นลูกชายก็กล่าวว่า “ผมจะดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี ผมจะพูดเสมอว่า ไม่มาก ไม่มาก ไม่มาก”

เขาจึงเดินไปเป็นเวลานานและพูดอยู่เสมอว่า “ไม่มาก ไม่มาก ไม่มาก” แล้วเขาก็เดินผ่านกลุ่มชาวประมงและพูดว่า “ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง! ไม่มาก ไม่มาก ไม่มาก”

“เจ้าคนบ้านนอกเอ๋ย พูดว่า ‘ได้ปลาไม่มาก’ อย่างนั้นหรือ?” และเมื่อดึงแหขึ้นมา พวกเขาก็จับปลาได้ไม่มากนัก ดังนั้นคนหนึ่งในพวกเขาจึงใช้ไม้ตีชายหนุ่มคนนั้นแล้วพูดว่า “เจ้าไม่เคยเห็นข้ากำลังนวดข้าวหรือ?”

“แล้วผมควรจะพูดอะไรดีล่ะ?” ชายหนุ่มถาม

“เจ้าต้องพูดว่า ‘เติมให้เต็ม เติมให้เต็ม’ ”

หลังจากนั้นเขาก็เดินไปอีกนาน แล้วพูดว่า “เติมให้เต็ม เติมให้เต็ม” จนกระทั่งมาถึงลานประหาร ที่ซึ่งพวกเขาจับคนบาปผู้น่าสงสารคนหนึ่งมาเพื่อจะแขวนคอ แล้วเขาก็พูดว่า “อรุณสวัสดิ์ เติมให้เต็ม เติมให้เต็ม”

“เจ้าคนชั่ว เจ้าจะพูดว่าอย่างไร เจ้าอยากจะบอกว่ายังมีคนชั่วร้ายกว่านี้ในโลกอีกหรือ แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ” แล้วเขาก็โดนตีที่หลังอีกหลายครั้ง

“แล้วฉันจะพูดอะไรได้ล่ะ?” เขากล่าว

“ท่านต้องกล่าวว่า ขอพระเจ้าทรงเมตตาต่อดวงวิญญาณที่น่าสงสารนั้นด้วยเถิด”

เด็กหนุ่มเดินต่อไปอีกพักใหญ่แล้วกล่าวว่า “ขอพระเจ้าทรงเมตตาต่อผู้น่าสงสารผู้นี้ด้วยเถิด!” จากนั้นเขาก็มาถึงหลุมแห่งหนึ่งซึ่งมีคนชำแหละซากม้าอยู่ เด็กหนุ่มกล่าวว่า “อรุณสวัสดิ์ ขอพระเจ้าทรงเมตตาต่อผู้น่าสงสารผู้นี้ด้วยเถิด!”

“เจ้าคนปากร้าย เจ้าจะว่ายังไง?” แล้วคนชำแหละซากสัตว์ก็ตบหูเขาอย่างแรงจนตาพร่ามัว

แล้วฉันจะพูดอะไรได้ล่ะ?

“เจ้าต้องกล่าวว่า ‘ซากสัตว์ในหลุมนั้นนอนอยู่!’ ”

เขาจึงเดินต่อไป และพูดอยู่เสมอว่า “ซากศพอยู่ในหลุมนั้น ซากศพอยู่ในหลุมนั้น” แล้วเขาก็มาถึงเกวียนที่เต็มไปด้วยผู้คน เขาจึงพูดว่า “อรุณสวัสดิ์ ซากศพอยู่ในหลุมนั้น!” แล้วเกวียนก็ผลักเขาลงไปในหลุม คนขับเกวียนจึงใช้แส้ฟาดเด็กหนุ่มจนเขาต้องคลานกลับไปหาแม่ และตลอดชีวิตของเขา เขาก็ไม่เคยออกเดินทางอีกเลย