Kedi ve Fare Ortaklığı

Bir kedi bir fareyle tanışmış ve ona duyduğu büyük sevgi ve dostluktan o kadar çok bahsetmişti ki, sonunda fare birlikte yaşayıp ev geçindirmeye razı olmuştu. Kedi, "Ama kış için hazırlık yapmalıyız, yoksa açlıktan kıvranırız," dedi, "ve sen, küçük fare, her yere gidemezsin, yoksa bir gün tuzağa düşersin." İyi tavsiyeye uyuldu ve bir tencere yağ alındı, ancak nereye koyacaklarını bilemediler. Sonunda, uzun uzun düşündükten sonra kedi, "Kiliseden daha iyi saklanacak bir yer bilmiyorum, çünkü oradan kimse bir şey almaya cesaret edemez. Onu sunağın altına koyacağız ve gerçekten ihtiyacımız olana kadar dokunmayacağız," dedi. Böylece kap güvenli bir yere konuldu, ancak çok geçmeden kedi ona büyük bir özlem duydu ve fareye şöyle dedi: "Sana bir şey söylemek istiyorum küçük fare; kuzenim dünyaya küçük bir oğul getirdi ve benden vaftiz annesi olmamı istedi; beyaz tenli ve kahverengi benekli, vaftiz töreninde onu vaftiz havuzunun üzerinde tutmam gerekiyor. Bugün dışarı çıkayım, sen de evi tek başına idare et."

“Evet, evet,” diye yanıtladı fare, “elbette gidin, eğer çok güzel bir şey bulursanız beni de düşünün, ben de bir damla tatlı kırmızı vaftiz şarabı isterim.” Ancak bunların hepsi doğru değildi; kedinin kuzeni yoktu ve vaftiz annesi olması istenmemişti. Doğrudan kiliseye gitti, yağ dolu tencereye gizlice yaklaştı, onu yalamaya başladı ve yağın üstünü yaladı. Sonra şehrin çatılarında bir yürüyüşe çıktı, fırsat kolladı ve sonra güneşte uzandı, yağ dolu tencereyi her düşündüğünde dudaklarını yaladı ve ancak akşam olduğunda eve döndü. “İşte yine buradasın,” dedi fare, “şüphesiz neşeli bir gün geçirmişsindir.”

"Her şey yolunda gitti," diye yanıtladı kedi.

Çocuğa hangi ismi verdiler?

"Şişeyi doldur!" dedi kedi gayet sakin bir şekilde.

"Tamam!" diye bağırdı fare, "Bu çok tuhaf ve alışılmadık bir isim, ailenizde yaygın bir isim mi?"

"Ne anlama geliyor?" dedi kedi, "vaftiz çocuklarınıza verilen ad olan 'Kırıntı Hırsızı'ndan daha kötü değil."

Çok geçmeden kediye başka bir özlem nöbeti geldi. Fareye, “Bana bir iyilik yapmalısın ve bir günlüğüne evi tek başıma idare etmelisin. Yine vaftiz annesi olmam istendi ve çocuğun boynunda beyaz bir yüzük olduğu için reddedemem,” dedi. İyi kalpli fare kabul etti, ama kedi şehrin surlarının arkasına, kiliseye gizlice girdi ve tenceredeki yağın yarısını yedi. “İnsanın kendine sakladığı şey kadar güzel bir şey yok,” dedi ve günün işinden oldukça memnun kaldı.

Eve döndüğünde fare sordu: "Bu çocuğa ne ad verildi?"

"Yarısı bitti," diye yanıtladı kedi.

“Yarı pişmiş! Ne diyorsun sen? Bu ismi hayatımda hiç duymadım, takvimde bile olmadığına bahse girerim!”

Kedinin ağzı daha fazla yalama isteğiyle sulanmaya başladı. "Bütün güzel şeyler üçer üçer gelir," dedi kedi, "Yine vaftiz annesi olmam istendi. Çocuk tamamen siyah, sadece patileri beyaz, ama bunun dışında vücudunda tek bir beyaz tüy bile yok; bu durum birkaç yılda bir olur, beni bırakırsınız değil mi?"

"Tamamlandı! Yarısı bitti!" diye yanıtladı fare, "Ne kadar garip isimler bunlar, beni çok düşündürüyorlar."

“Evde oturuyorsun,” dedi kedi, “koyu gri kürkün ve uzun kuyruğunla, hayallerle dolusun, çünkü gündüzleri dışarı çıkmıyorsun.” Kedinin yokluğunda fare evi temizledi ve düzenledi, ama açgözlü kedi yağ dolu tencereyi tamamen boşalttı. “Her şey yenilince insan biraz huzur bulur,” dedi kendi kendine ve iyice doyup şişmanladıktan sonra geceye kadar eve dönmedi. Fare hemen üçüncü çocuğa hangi ismin verildiğini sordu. “Diğerlerinden daha çok hoşuna gitmeyecek,” dedi kedi. “Adı Her Şey Bitti.”

“Hepsi gitti,” diye bağırdı fare, “bu en şüpheli isim! Bunu hiçbir yerde yazılı olarak görmedim. Hepsi gitti; bu ne anlama gelebilir?” ve başını salladı, kıvrıldı ve uyumak için uzandı.

O günden sonra kimse kediyi vaftiz annesi olmaya davet etmedi, ama kış gelince ve dışarıda artık hiçbir şey kalmayınca, fare yiyeceklerini düşündü ve şöyle dedi: "Gel kedi, kendimiz için biriktirdiğimiz yağ dolu tencereye gidelim, onun tadını çıkaralım."

“Evet,” diye yanıtladı kedi, “bundan, o narin dilini pencereden dışarı çıkarmaktan ne kadar zevk alacaksan o kadar zevk alacaksın.” Yola koyuldular, ama vardıklarında yağ dolu kap kesinlikle yerindeydi, ancak boştu.

“Ah!” dedi fare, “şimdi olanları görüyorum, şimdi her şey ortaya çıkıyor! Gerçekten de dostmuşsun! Vaftiz annem, ayakta durduğun zaman her şeyi yiyip bitirdin. Önce üstünü, sonra yarısını, sonra da—”

"Susar mısın?" diye bağırdı kedi, "bir kelime daha edersen seni de yiyeceğim."

“Hepsi bitti” sözü zavallı farenin dudaklarından dökülmüştü bile; daha bunu söylemeden kedi üzerine atladı, onu yakaladı ve yuttu. Gerçekten de, dünyanın hali böyledir.