แมวกับหนูร่วมมือกัน

แมวตัวหนึ่งได้รู้จักกับหนูตัวหนึ่ง และได้บอกหนูถึงความรักและมิตรภาพอันยิ่งใหญ่ที่ตนมีให้หนูฟัง จนในที่สุดหนูก็ตกลงว่าพวกมันควรอยู่ด้วยกันและอาศัยอยู่ด้วยกัน “แต่เราต้องเตรียมเสบียงไว้สำหรับฤดูหนาว มิฉะนั้นเราจะอดตาย” แมวกล่าว “และเจ้าหนูน้อย อย่าออกไปไหนมาไหนทุกที่ มิฉะนั้นเจ้าจะติดกับดักในสักวันหนึ่ง” คำแนะนำที่ดีนั้นได้รับการปฏิบัติตาม และพวกมันก็ซื้อไขมันมาหนึ่งหม้อ แต่ไม่รู้ว่าจะเก็บไว้ที่ไหน ในที่สุดหลังจากคิดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน แมวก็กล่าวว่า “ฉันไม่รู้จักที่ไหนที่จะเก็บมันได้ดีไปกว่าในโบสถ์ เพราะไม่มีใครกล้าเอาอะไรไปจากที่นั่น เราจะวางมันไว้ใต้แท่นบูชา และจะไม่แตะต้องมันจนกว่าเราจะต้องการมันจริงๆ” ดังนั้นหม้อจึงถูกเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แต่ไม่นานนักแมวก็เกิดความอยากได้มันอย่างมาก และพูดกับหนูว่า “ฉันอยากจะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ หนูตัวน้อย ลูกพี่ลูกน้องของฉันได้ให้กำเนิดลูกชายตัวน้อย และขอให้ฉันเป็นแม่ทูนหัว เขาเป็นสีขาวมีจุดสีน้ำตาล และฉันจะต้องอุ้มเขาไว้เหนืออ่างรับศีลล้างบาปในพิธีรับศีลล้างบาป วันนี้ฉันขอออกไปข้างนอกก่อนนะ แล้วเธอดูแลบ้านเองเถอะ”

“ใช่ๆ” หนูตอบ “ไปเถอะ ถ้าได้อะไรดีๆ มาก็ฝากคิดถึงฉันด้วยนะ ฉันอยากได้ไวน์แดงหวานๆ สักหยดสำหรับพิธีรับศีลล้างบาปด้วย” แต่ทั้งหมดนี้ไม่เป็นความจริง แมวไม่มีญาติ และไม่มีใครขอให้เป็นแม่ทูนหัว มันตรงไปที่โบสถ์ แอบไปที่หม้อไขมัน เริ่มเลีย และเลียไขมันด้านบนจนหมด จากนั้นมันก็เดินเล่นบนหลังคาบ้านในเมือง มองหาโอกาส แล้วก็ไปนอนอาบแดด เลียริมฝีปากทุกครั้งที่นึกถึงหม้อไขมัน และจนกระทั่งเย็นจึงกลับบ้าน “เอาล่ะ เจ้ามาอีกแล้ว” หนูพูด “ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าคงมีวันที่สนุกสนาน”

“ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี” แมวตอบ

“พวกเขาตั้งชื่อเด็กว่าอะไร?”

“เติมน้ำมันให้เต็มถัง!” แมวพูดอย่างใจเย็น

“หยุด!” หนูร้อง “นั่นเป็นชื่อที่แปลกและไม่คุ้นเคยเลย เป็นชื่อที่ใช้กันทั่วไปในครอบครัวของคุณหรือเปล่า?”

“มันหมายความว่าอะไร” แมวกล่าว “มันก็ไม่ได้แย่ไปกว่าเจ้าขโมยเศษขนมปังอย่างที่ลูกทูนหัวของเจ้าถูกเรียกหรอก”

ไม่นานนักแมวก็เกิดความโหยหาขึ้นมาอีกครั้ง มันพูดกับหนูว่า “เจ้าต้องช่วยข้าหน่อย ช่วยดูแลบ้านคนเดียวอีกวันหนึ่ง ข้าได้รับเชิญให้เป็นแม่ทูนหัวอีกแล้ว และเนื่องจากเด็กคนนั้นมีแหวนสีขาวอยู่ที่คอ ข้าจึงปฏิเสธไม่ได้” หนูผู้ใจดีก็ตกลง แต่แมวกลับแอบไปหลังกำแพงเมืองไปยังโบสถ์ และกินไขมันในหม้อไปครึ่งหม้อ “ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าสิ่งที่เก็บไว้กับตัวเองหรอก” มันพูด และรู้สึกพึงพอใจกับสิ่งที่ทำในวันนี้

เมื่อเธอกลับบ้าน หนูตัวนั้นก็ถามว่า “แล้วเด็กคนนี้ได้รับการตั้งชื่อว่าอะไร?”

“เสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว” แมวตอบ

“เสร็จไปครึ่งเดียว! คุณพูดอะไรเนี่ย? ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย ฉันพนันได้เลยว่ามันไม่มีอยู่ในปฏิทินแน่!”

ไม่นานนัก ปากของแมวก็เริ่มน้ำลายไหลอยากเลียต่อ “สิ่งดีๆ มักมาเป็นชุดสาม” เธอกล่าว “ฉันได้รับเชิญให้เป็นแม่ทูนหัวอีกครั้ง เด็กคนนั้นตัวดำสนิท มีเพียงอุ้งเท้าสีขาว แต่ยกเว้นตรงนั้นแล้ว ไม่มีขนสีขาวแม้แต่เส้นเดียวบนตัวเลย เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก คุณจะอนุญาตให้ฉันไปใช่ไหม”

“เติมให้เต็ม! เสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว!” หนูตอบ “ชื่อพวกนี้แปลกจัง ทำให้ฉันต้องคิดหนักเลย”

“เจ้านั่งอยู่บ้าน” แมวกล่าว “ในชุดขนสีเทาเข้มและหางยาว และเต็มไปด้วยจินตนาการ นั่นก็เพราะเจ้าไม่ยอมออกไปไหนในเวลากลางวัน” ในระหว่างที่แมวไม่อยู่ หนูได้ทำความสะอาดบ้านและจัดบ้านให้เป็นระเบียบ แต่แมวตะกละกินไขมันในหม้อจนหมดเกลี้ยง “เมื่อทุกอย่างกินหมดแล้ว ก็จะได้ความสงบสุข” เธอบ่นกับตัวเอง และเมื่ออิ่มหนำสำราญและอ้วนพีแล้ว เธอก็ไม่กลับบ้านจนถึงกลางคืน หนูจึงถามทันทีว่าตั้งชื่อลูกคนที่สามว่าอะไร “ชื่อนั้นคงไม่ถูกใจเจ้ามากกว่าชื่ออื่นๆ หรอก” แมวกล่าว “เขาชื่อว่า ออล-กอนน์”

“หายไปหมดแล้ว!” หนูร้องออกมา “นั่นเป็นชื่อที่น่าสงสัยที่สุดเลย! ฉันไม่เคยเห็นชื่อนี้ในสิ่งพิมพ์มาก่อน หายไปหมดแล้ว มันหมายความว่าอะไรกันนะ?” แล้วเธอก็ส่ายหัว ขดตัว และนอนลงเพื่อหลับไป

นับจากนั้นเป็นต้นมา ไม่มีใครเชิญแมวไปเป็นแม่ทูนหัวอีกเลย แต่เมื่อฤดูหนาวมาถึงและไม่มีอะไรให้หาได้ข้างนอกอีกแล้ว หนูจึงนึกถึงเสบียงของพวกมันและพูดว่า “มาเถอะแมว เราจะไปที่หม้อไขมันที่เราเก็บสะสมไว้สำหรับตัวเอง เราจะกินมันอย่างเอร็ดอร่อย”

“ใช่แล้ว” แมวตอบ “เจ้าจะสนุกกับมันมากพอๆ กับที่เจ้าจะสนุกกับการแลบลิ้นอันแสนน่ารักของเจ้าออกไปนอกหน้าต่าง” พวกเขาจึงออกเดินทาง แต่เมื่อมาถึง หม้อไขมันก็ยังคงอยู่ที่เดิม แต่กลับว่างเปล่า

“อนิจจา!” หนูพูด “ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ความจริงก็ปรากฏ! คุณเป็นเพื่อนแท้! คุณกินทุกอย่างไปหมดตอนที่ยืนอยู่ตรงนั้น คุณแม่ทูนหัว กินหมดทั้งหัว แล้วก็เหลือครึ่งเดียว แล้วก็—”

“หุบปากซะ!” แมวร้อง “ถ้าพูดอีกคำเดียว ฉันจะกินแกด้วย”

“หมดแล้ว” หนูตัวน้อยพูดจบก็ยังไม่ทันไร แมวก็กระโจนเข้าใส่ คว้าตัวมันไว้ แล้วกลืนมันลงไป นี่แหละคือวิถีของโลก