Kot i Mysz we współpracy

Pewien kot poznał mysz i tak wiele jej opowiedział o wielkiej miłości i przyjaźni, jaką do niej czuła, że ​​w końcu mysz zgodziła się, by zamieszkały i zamieszkały razem. „Ale musimy się zaopatrzyć na zimę, bo inaczej będziemy cierpieć głód” – powiedział kot – „a ty, mała myszko, nie możesz się wszędzie zapuszczać, bo pewnego dnia wpadniesz w pułapkę”. Posłuchano dobrej rady i kupiono garnek tłuszczu, ale nie wiedzieli, gdzie go umieścić. W końcu, po długim namyśle, kot powiedział: „Nie znam lepszego miejsca na przechowywanie go niż w kościele, bo nikt nie odważy się stamtąd niczego zabrać. Położymy go pod ołtarzem i nie tkniemy, dopóki naprawdę go nie potrzebujemy”. Garnek został więc bezpiecznie odstawiony, ale wkrótce kotka zapragnęła go z całego serca i powiedziała do myszy: „Chcę ci coś powiedzieć, mała myszko. Moja kuzynka urodziła synka i poprosiła mnie, żebym została matką chrzestną. Jest biały w brązowe plamki i mam go trzymać nad chrzcielnicą podczas chrztu. Pozwól mi dziś wyjść, a ty sama zajmij się domem”.

„Tak, tak” – odpowiedziała mysz – „idź koniecznie, a jeśli trafi ci się coś dobrego, pomyśl o mnie, też poproszę o kroplę słodkiego, czerwonego wina chrzcielnego”. Wszystko to jednak było nieprawdą; kotka nie miała kuzynki i nie została poproszona o zostanie matką chrzestną. Poszła prosto do kościoła, zakradła się do garnka ze smalcem, zaczęła go lizać i zlizała wierzch tłuszczu. Potem przespacerowała się po dachach miasta, wypatrywała okazji, a potem przeciągnęła się na słońcu i oblizywała wargi za każdym razem, gdy pomyślała o garnku ze smalcem, i dopiero wieczorem wróciła do domu. „No cóż, znowu jesteś” – powiedziała mysz – „bez wątpienia miałaś wesoły dzień”.

„Wszystko poszło dobrze” odpowiedział kot.

„Jakie imię nadali dziecku?”

„Do pełna!” powiedział kot bardzo spokojnie.

„Na górę!” krzyknęła mysz, „to bardzo dziwne i niezwykłe imię. Czy jest popularne w twojej rodzinie?”

„Co to znaczy?” – zapytał kot – „nie jest gorsze od Złodzieja Okruchów, jak nazywane są twoje chrześniaki”.

Wkrótce kotkę ogarnął kolejny atak tęsknoty. Powiedziała do myszy: „Musisz mi zrobić przysługę i raz jeszcze zająć się domem przez jeden dzień sama. Znów proszą mnie o bycie matką chrzestną, a ponieważ dziecko ma białą obrączkę na szyi, nie mogę odmówić”. Dobra mysz się zgodziła, ale kotka zakradła się za mury miasta do kościoła i pożarła połowę garnka tłuszczu. „Nic nie wydaje się lepsze od tego, co się zachowuje dla siebie” – powiedziała i była całkiem zadowolona ze swojej pracy.

Kiedy wróciła do domu, mysz zapytała: „A jak zostało ochrzczone to dziecko?”

„W połowie gotowe” – odpowiedział kot.

„W połowie gotowe! Co ty mówisz? Nigdy w życiu nie słyszałem tego nazwiska, założę się o wszystko, że nie ma go w kalendarzu!”

Kotu w pyszczku wkrótce napłynęła ślina, żeby go jeszcze trochę wylizać. „Wszystko, co dobre, schodzi trójkami” – powiedziała. „Znowu poproszono mnie, żebym została matką chrzestną. Dziecko jest całkiem czarne, tylko ma białe łapki, ale poza tym wyjątkiem nie ma ani jednego białego włosa na całym ciele; to się zdarza tylko raz na kilka lat. Pozwolisz mi odejść, prawda?”

„Do góry nogami! W połowie gotowe!” odpowiedziała mysz. „To takie dziwne nazwy, że aż się zamyśliłam”.

„Siedzisz w domu” – powiedział kot – „w swoim ciemnoszarym futrze i długim ogonie i jesteś pełen fantazji, bo nie wychodzisz w ciągu dnia”. Podczas nieobecności kota mysz posprzątała dom i doprowadziła go do porządku, ale chciwy kot opróżnił doszczętnie garnek tłuszczu. „Kiedy wszystko jest zjedzone, ma się trochę spokoju” – powiedziała sobie i syta i tłusta wróciła do domu dopiero wieczorem. Mysz natychmiast zapytała, jakie imię nadano trzeciemu dziecku. „Nie spodoba ci się ono bardziej niż pozostałe” – odpowiedział kot. „Nazywa się Całkowicie Odszedł”.

„Zniknęło!” – krzyknęła mysz – „to najbardziej podejrzana nazwa ze wszystkich! Nigdy nie widziałam jej w druku. Zniknęło; co to może znaczyć?” Potrząsnęła głową, zwinęła się w kłębek i położyła się spać.

Od tej pory nikt nie zapraszał kotki, aby została matką chrzestną, ale gdy nadeszła zima i na zewnątrz nie można było już niczego znaleźć, mysz pomyślała o swoich zapasach i rzekła: „Chodź kotku, pójdziemy do naszego garnka z tłuszczem, który zgromadziliśmy dla siebie – będziemy się nim cieszyć”.

„Tak” – odpowiedział kot – „będzie ci to sprawiało tyle samo przyjemności, co wystawianie swojego ślicznego języczka przez okno”. Ruszyli w drogę, ale gdy dotarli na miejsce, garnek z tłuszczem z pewnością nadal stał na swoim miejscu, tyle że był pusty.

„Ach!” powiedziała mysz, „teraz widzę, co się stało, teraz to wychodzi na jaw! Jesteś prawdziwą przyjaciółką! Pożarłaś wszystko, kiedy byłaś matką chrzestną. Najpierw dolej, potem do połowy, a potem…”

„Czy będziesz trzymał język za zębami?” krzyknął kot, „jeszcze jedno słowo, a zjem i ciebie”.

„Wszystko przepadło” – już było na ustach biednej myszy; ledwo zdążyła to powiedzieć, a kot rzucił się na nią, chwycił i połknął. Zaprawdę, taki jest los świata.