Kat en muis in partnerschap

Een zekere kat had kennisgemaakt met een muis en had haar zo veel verteld over de grote liefde en vriendschap die ze voor haar voelde, dat de muis er uiteindelijk mee instemde om samen te wonen en een huishouden te runnen. "Maar we moeten wel iets voor de winter inslaan, anders zullen we honger lijden," zei de kat, "en jij, kleine muis, kunt niet overal rondlopen, anders word je op een dag in een val gevangen." Het goede advies werd opgevolgd en er werd een pot vet gekocht, maar ze wisten niet waar ze die moesten neerzetten. Uiteindelijk, na lang nadenken, zei de kat: "Ik ken geen betere plek om het te bewaren dan in de kerk, want niemand durft daar iets weg te halen. We zetten het onder het altaar en raken het niet aan totdat we het echt nodig hebben." De pot werd dus veilig opgeborgen, maar het duurde niet lang voordat de kat er hevig naar verlangde en tegen de muis zei: "Ik wil je iets vertellen, muisje; mijn nicht heeft een zoontje gekregen en heeft me gevraagd peetmoeder te zijn; hij is wit met bruine vlekjes en ik moet hem boven het doopvont houden. Laat me vandaag even weggaan, jij let dan maar op het huis."

'Ja, ja,' antwoordde de muis, 'ga vooral, en als je iets heel moois vindt, denk dan aan mij, ik zou ook wel een glaasje zoete rode doopwijn lusten.' Dit alles was echter niet waar; de kat had geen neef of nicht en was niet gevraagd om peetmoeder te worden. Ze ging rechtstreeks naar de kerk, sloop naar de pot met vet, begon eraan te likken en likte de bovenkant van het vet eraf. Daarna wandelde ze over de daken van de stad, keek uit naar mogelijkheden, en strekte zich vervolgens uit in de zon. Ze likte haar lippen telkens als ze aan de pot met vet dacht, en pas tegen de avond keerde ze naar huis terug. 'Nou, daar ben je weer,' zei de muis, 'je hebt vast een vrolijke dag gehad.'

'Alles is goed gegaan,' antwoordde de kat.

“Welke naam hebben ze het kind gegeven?”

"Dop eraf!" zei de kat heel kalm.

"Dop eraf!" riep de muis, "dat is een heel vreemde en ongebruikelijke naam, is dat een gebruikelijke naam in jullie familie?"

'Wat betekent dat?', zei de kat, 'het is niet erger dan Kruimeldief, zoals uw petekinderen heten.'

Al snel werd de kat overvallen door een nieuwe vlaag van verlangen. Ze zei tegen de muis: "Je moet me een plezier doen en nog een dagje alleen op het huis passen. Ik ben opnieuw gevraagd om peetmoeder te zijn, en aangezien het kind een witte ring om zijn nek heeft, kan ik niet weigeren." De brave muis stemde toe, maar de kat sloop achter de stadsmuren naar de kerk en verslond de helft van de pot met vet. "Niets is zo goed als wat je voor jezelf houdt," zei ze, en ze was volkomen tevreden met haar dagtaak.

Toen ze thuiskwam, vroeg de muis: "En hoe heette dit kind gedoopt?"

"Halfklaar," antwoordde de kat.

"Halfaf! Wat zeg je nou? Ik heb die naam nog nooit gehoord, ik durf te wedden dat hij niet in de kalender staat!"

Het water liep de kat al snel in de mond, ze wilde nog wat meer likken. "Alle goede dingen komen in drievoud," zei ze, "ik ben opnieuw gevraagd om peetmoeder te zijn. Het kindje is helemaal zwart, alleen heeft het witte pootjes, maar afgezien daarvan heeft het geen enkel wit haartje op zijn hele lijf; dit gebeurt maar eens in de paar jaar, u laat me toch wel gaan, hè?"

"Helemaal klaar! Half klaar!" antwoordde de muis, "het zijn zulke rare namen, ik word er heel radeloos van."

'Jij zit thuis,' zei de kat, 'in je donkergrijze vacht en met je lange staart, en je zit vol fantasieën, dat komt omdat je overdag niet naar buiten gaat.' Tijdens de afwezigheid van de kat maakte de muis het huis schoon en bracht het in orde, maar de gulzige kat maakte de pot met vet helemaal leeg. 'Als alles op is, heb je eindelijk rust,' dacht ze bij zichzelf, en volgegeten en dik keerde ze pas 's avonds thuis. De muis vroeg meteen hoe het derde kind heette. 'Die naam zal je niet meer bevallen dan de anderen,' zei de kat. 'Hij heet Alles-Op'.

'All-gone,' riep de muis, 'dat is de meest verdachte naam van allemaal! Ik heb hem nog nooit ergens gelezen. All-gone; wat kan dat betekenen?' Ze schudde haar hoofd, krulde zich op en ging liggen om te slapen.

Vanaf dat moment nodigde niemand de kat meer uit om peetmoeder te worden, maar toen de winter was aangebroken en er buiten niets meer te vinden was, dacht de muis aan hun voorraad en zei: "Kom kat, we gaan naar onze pot met vet die we voor onszelf hebben opgeslagen – daar zullen we van genieten."

'Ja,' antwoordde de kat, 'je zult er net zoveel plezier aan beleven als aan het uitsteken van je sierlijke tongetje uit het raam.' Ze gingen op weg, maar toen ze aankwamen, stond de pot met vet er nog steeds, maar hij was leeg.

'Ach!' zei de muis, 'nu zie ik wat er gebeurd is, nu komt het aan het licht! Je bent een echte vriendin! Je hebt alles verslonden toen je nog peetmoeder was. Eerst helemaal afgesnoept, toen half opgegeten, en toen—.'

'Wil je je mond houden?', riep de kat, 'nog één woord en ik eet jou ook op.'

'Alles op' was al op de lippen van het arme muisje; nauwelijks had ze het uitgesproken of de kat sprong op haar af, greep haar en slikte haar door. Zo gaat het nu eenmaal in de wereld.