Değirmenci, Oğlu ve Eşeği

Değirmenci, genç oğluyla birlikte eşeğini pazara götürmek ve ona alıcı bulmak umuduyla yola çıkmıştı. Yolda, gülüp konuşan bir grup kızla karşılaştılar. Kızlar, "Böyle bir aptal çifti hiç gördünüz mü? Tozlu yolda ağır ağır yürüyorlar, oysa binebilirlerdi!" diye bağırdılar. Değirmenci söylediklerinde bir mantık olduğunu düşündü; bu yüzden oğlunu eşeğe bindirdi ve kendisi de yanından yürüdü. Bir süre sonra eski dostlarıyla karşılaştılar. Dostları onları selamlayıp, "Oğlunuzu eşeğe bindirip siz yürüyerek yol alırsanız onu şımartacaksınız! Yürütün onu, tembel çocuk! Bu ona çok iyi gelecek." dediler. Değirmenci onların tavsiyesine uydu ve oğlunun yerine eşeğin sırtına bindi, oğlan ise arkadan ağır ağır yürüdü. Çok uzaklaşmamışlardı ki bir grup kadın ve çocukla karşılaştılar ve değirmenci onların, “Ne bencil bir ihtiyar! Kendisi rahatça biniyor, ama zavallı küçük oğlunu kendi ayaklarıyla olabildiğince arkasından sürüklemeye bırakıyor!” dediklerini duydu. Bunun üzerine oğlunu arkasına bindirdi. Yolun ilerisinde bazı yolcularla karşılaştılar ve yolcular değirmenciye bindiği eşeğin kendi malı mı yoksa bu iş için kiralanmış bir hayvan mı olduğunu sordular. Değirmenci, eşeğin kendi malı olduğunu ve onu satmak için pazara götürdüğünü söyledi. “Aman Tanrım!” dediler, “bu yükle zavallı hayvan oraya vardığında o kadar yorulacak ki kimse ona bakmayacak. Onu taşımanız daha iyi olur!” “Sizi memnun etmek için her şeyi yaparız,” dedi yaşlı adam, “denemekten başka çaremiz yok.” Böylece indiler, eşeğin bacaklarını bir iple birbirine bağladılar ve bir direğe astılar ve sonunda onu aralarında taşıyarak kasabaya ulaştılar. Bu o kadar absürt bir manzaraydı ki, insanlar kalabalıklar halinde dışarı koşup gülmeye başladılar ve baba ile oğulu acımasızca alaya aldılar, hatta bazıları onlara deli dedi. Daha sonra nehir üzerindeki bir köprüye vardılar; eşek, gürültüden ve alışılmadık durumundan korkarak tekmeledi ve çırpındı, sonunda onu bağlayan ipleri kopardı ve suya düşüp boğuldu. Bunun üzerine talihsiz değirmenci, üzgün ve utanmış bir şekilde, herkesi memnun etmeye çalışırken kimseyi memnun edemediğine ve eşeğini de kaybettiğine ikna olarak, en iyi şekilde evine geri döndü.