คนบดแป้ง ลูกชายของเขา และลาของพวกเขา

ชาวนาคนหนึ่งพร้อมกับลูกชายตัวน้อยกำลังขี่ลาไปตลาดเพื่อหวังว่าจะหาคนซื้อได้ ระหว่างทางพวกเขาได้พบกับกลุ่มเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่กำลังหัวเราะและพูดคุยกัน พวกเธออุทานว่า “เคยเห็นคนโง่แบบนี้มาก่อนไหม? เดินโซเซไปตามถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น ทั้งๆ ที่พวกเขาน่าจะขี่ลาไป!” ชาวนาคิดว่าสิ่งที่พวกเธอพูดนั้นมีเหตุผล เขาจึงให้ลูกชายขึ้นขี่ลา ส่วนตัวเขาเองเดินอยู่ข้างๆ สักพักพวกเขาก็ได้พบกับเพื่อนเก่าของชาวนา พวกเขาทักทายและพูดว่า “พวกเจ้าจะทำให้ลูกชายของพวกเจ้าเสียคน ปล่อยให้เขาขี่ลาในขณะที่พวกเจ้าเดินเหนื่อยอยู่คนเดียว! ให้เขาเดินเถอะ เจ้าคนขี้เกียจ! มันจะเป็นผลดีต่อเขาอย่างมาก” ชาวนาจึงทำตามคำแนะนำของพวกเขา และขึ้นไปนั่งบนหลังลาแทนลูกชาย ขณะที่เด็กชายเดินตามหลังไปอย่างเหนื่อยล้า พวกเขาเดินทางไปได้ไม่ไกลนักก็พบกับกลุ่มผู้หญิงและเด็กกลุ่มหนึ่ง และคนบดข้าวได้ยินพวกเขาพูดว่า “ช่างเป็นคนแก่เห็นแก่ตัวอะไรเช่นนี้! ตัวเองนั่งสบาย แต่ปล่อยให้ลูกชายตัวน้อยต้องเดินตามหลังมาอย่างยากลำบาก!” ดังนั้นเขาจึงให้ลูกชายขึ้นไปนั่งข้างหลัง เมื่อเดินทางต่อไปอีก พวกเขาได้พบกับนักเดินทางอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งถามคนบดข้าวว่าลาที่เขาขี่อยู่นั้นเป็นของเขาเองหรือเช่ามา เขาตอบว่าเป็นของเขาเอง และเขากำลังจะพามันไปขายที่ตลาด “พระเจ้าช่วย!” พวกเขากล่าว “ด้วยน้ำหนักบรรทุกเช่นนั้น ลาตัวนั้นคงเหนื่อยจนไม่มีใครสนใจเมื่อถึงที่หมาย คุณน่าจะแบกมันไปเองดีกว่า!” “อะไรก็ได้ที่ทำให้คุณพอใจ” ชายชรากล่าว “เราจะลองดู” ดังนั้นพวกเขาจึงลงจากหลังลา มัดขาลาเข้าด้วยกันด้วยเชือก แล้วผูกมันไว้กับเสา และในที่สุดก็ถึงเมืองโดยแบกลาไปด้วยกัน ภาพที่เห็นนั้นช่างน่าขันเสียเหลือเกิน ผู้คนจึงพากันวิ่งออกมาหัวเราะเยาะ และล้อเลียนพ่อกับลูกอย่างไม่ปรานี บางคนถึงกับเรียกพวกเขาว่าคนบ้า ต่อมาพวกเขาก็มาถึงสะพานข้ามแม่น้ำ ที่นั่นลาตกใจกลัวเสียงดังและสถานการณ์ที่ไม่ปกติ จึงเตะและดิ้นรนจนเชือกที่มัดมันขาด และตกลงไปในน้ำจนจมน้ำตาย หลังจากนั้น คนบดข้าวผู้โชคร้ายก็รู้สึกขุ่นเคืองและอับอาย จึงรีบกลับบ้านไป โดยเชื่อว่าการพยายามเอาใจทุกคนนั้นไม่ได้ผลเลย และยังเสียลาไปอีกด้วย