De molenaar, zijn zoon en hun ezel

Een molenaar, vergezeld door zijn jonge zoon, was met zijn ezel op weg naar de markt in de hoop een koper te vinden. Onderweg kwamen ze een groepje meisjes tegen, lachend en pratend, die uitriepen: "Heb je ooit zulke dwazen gezien? Ze ploeteren over de stoffige weg terwijl ze zouden kunnen rijden!" De molenaar vond dat ze gelijk hadden; dus liet hij zijn zoon op de ezel klimmen en liep zelf ernaast. Even later kwamen ze een paar van zijn oude vrienden tegen, die hen begroetten en zeiden: "Je verwent je zoon door hem te laten rijden terwijl jij te voet zwoegt! Laat hem lopen, jonge luiaard! Dat zal hem goed doen." De molenaar volgde hun advies op en nam de plaats van zijn zoon achterop de ezel in, terwijl de jongen erachteraan ploeterde. Ze waren nog niet ver toen ze een groep vrouwen en kinderen inhaalden, en de molenaar hoorde hen zeggen: "Wat een egoïstische oude man! Hij rijdt zelf in alle comfort, maar laat zijn arme zoontje hem zo goed mogelijk volgen op zijn eigen benen!" Dus liet hij zijn zoon achterop klimmen. Verderop ontmoetten ze reizigers, die de molenaar vroegen of de ezel waarop hij reed zijn eigen bezit was, of een dier dat hij voor de gelegenheid had gehuurd. Hij antwoordde dat het zijn eigen ezel was en dat hij hem naar de markt bracht om te verkopen. "Hemel!" riepen ze, "met zo'n last zal het arme beest zo uitgeput zijn tegen de tijd dat hij daar aankomt, dat niemand hem nog zal bekijken. Je kunt hem beter zelf dragen!" "Alles om jullie te plezieren," zei de oude man, "we kunnen het alleen maar proberen." Dus stapten ze af, bonden de poten van de ezel met een touw aan elkaar en slingerden hem over een stok. Uiteindelijk bereikten ze de stad, de ezel tussen hen in dragend. Het was zo'n absurd schouwspel dat de mensen massaal naar buiten renden om erom te lachen en de vader en zoon genadeloos bespotten, sommigen noemden hen zelfs gekken. Ze waren toen bij een brug over de rivier aangekomen, waar de ezel, bang van het lawaai en zijn ongewone situatie, begon te schoppen en te spartelen tot hij de touwen waarmee hij vastgebonden was brak, in het water viel en verdronk. Daarop ging de ongelukkige molenaar, geërgerd en beschaamd, zo snel mogelijk weer naar huis, ervan overtuigd dat hij, door iedereen tevreden te willen stellen, niemand tevreden had gesteld en bovendien zijn ezel kwijt was geraakt.