วิสกี้เป็นคนทำ

เมื่อวานนี้ นักการกุศลผู้เคร่งขรึมคนหนึ่งยืนอยู่ที่มุมหนึ่งของจัตุรัสตลาด กำลังคำนวณในใจว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าคนคนหนึ่งจะเก็บเงินค่าเบียร์ได้มากพอที่จะสร้างวิหารของโซโลมอนได้ ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ตำรวจร่างเล็กผอมบางตาคมคนหนึ่งก็เดินมา โดยลากข้อมือของชายผิวดำร่างใหญ่ที่ตัวใหญ่กว่าเขาถึงสองเท่า

ตำรวจหยุดพักสักครู่บนบันได และนักการกุศลก็กล่าวกับชายผิวดำด้วยสายตาที่สงสารว่า:

“เพื่อนผิวสีของฉัน อะไรคือสาเหตุที่ทำให้คุณตกอยู่ในสภาพที่น่าเศร้าเช่นนี้? คุณคิดว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้คุณตกอยู่ในเงื้อมมือของกฎหมาย?”

“วิสกี้ครับเจ้านาย” ชายผิวดำพูดพลางกลอกตาใส่เจ้าหน้าที่อย่างแรง

“อ่า ผมคิดไว้แล้ว” นักการกุศลกล่าวพลางหยิบสมุดบันทึกออกมา “ผมกำลังจดบันทึกเรื่องราวของคุณไว้เพื่อเป็นประโยชน์แก่คนยากไร้คนอื่นๆ ที่กำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายตัวนี้อยู่เช่นกัน ทีนี้ วิสกี้ทำให้คุณตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“มันเกิดขึ้นแบบนี้แหละ” ชายผิวดำพูดพลางก้มหน้าลงเมื่อตำรวจยกมือขึ้นปัดแมลงวันออกจากจมูก “ผมเป็นหนึ่งในคนดำที่แย่ที่สุดในเมืองนี้ และไม่มีตำรวจคนไหนกล้าพอที่จะจับผมมาสองปีแล้ว เช้านี้ไอ้คนแก่ขี้ขลาดตัวเล็กๆ ที่น่าสมเพชคนนี้ที่จับผมไป มันออกไปดื่มเหล้าจนเมามายไม่รู้ตัวว่าตัวเองตกอยู่ในอันตราย แล้วมันก็มาจับผม ไอ้เด็กเหลือขอหน้าโง่คนนี้จะไม่ยอมทำร้ายผมถ้ามันไม่เมาเหล้า ใช่ครับเจ้านาย เหล้าเป็นตัวการ และไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว”

นักบุญผู้ใจบุญวางสมุดบันทึกของเขาลงแล้วเดินจากไป ในขณะที่เจ้าหน้าที่ใช้กระบองฟาดศีรษะชายผิวดำสองสามครั้งแล้วลากเขาลงบันไดไปพลางตะโกนว่า:

“มาเลย เจ้าหนูจอมซน เจ้าคนชั่วผิวสีดำ มาบังคับกฎหมายให้เรียบร้อยคราวนี้ อย่าพลาดเด็ดขาด”