Whisky to zrobiła

Poważny filantrop stał wczoraj na rogu placu przed Market House, kalkulując w myślach, ile czasu zajęłoby człowiekowi zaoszczędzenie pieniędzy na piwo na budowę świątyni Salomona. Gdy tak rozmyślał, podszedł do niego niski, szczupły policjant o płomiennym spojrzeniu, ciągnąc za nadgarstek potężnego Murzyna, mniej więcej dwa razy większego od niego samego.

Policjant zatrzymał się na chwilę na schodach, aby odpocząć, a filantrop, patrząc na niego z politowaniem, rzekł do Murzyna:

„Mój czarnoskóry przyjacielu, co było przyczyną twojego tak opłakanego położenia? Czemu przypisujesz swój wpadnięcie w sidła prawa?”

„Whisky, szefie” – powiedział Murzyn, dziko przewracając oczami w stronę oficera.

„Ach, tak myślałem” – powiedział filantrop, wyjmując swój notatnik. „Sporządzam notatkę na temat twojej sprawy dla dobra innego nieszczęśnika, który również zmaga się z demonem. A teraz, jak whisky doprowadziła cię do takiego stanu?”

„Zrobił to w ten sposób” – powiedział Murzyn, schylając głowę, gdy policjant uniósł rękę, by strzepnąć muchę z nosa. „Jestem jednym z najgorszych Murzynów w tym mieście i żaden policjant nie ma dość siły, żeby mnie zatrzymać przez ostatnie dwa lata. Ten żałosny, mały, wyschnięty kos, który mnie dopadł, wychodzi i napije się kiepską whisky, aż nie wie, w jakim jest niebezpieczeństwie, i przychodzi i mnie zgarnia. Ten mały karzełek z mosiężnymi guzikami nie dałby mi szans, gdyby nie był napompowany whisky. Tak, szefie, whisky już załatwiona, i nic więcej.”

Filantrop odłożył swój notatnik i odszedł, podczas gdy oficer uderzył Murzyna kilka razy pałką w głowę i sprowadził go ze schodów, wykrzykując:

„Chodź, ty szurający łobuzie. Silny gnojek, to już czas, nie ma mowy.”