สายเกินไปแล้ว
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “สายเกินไป” โดย โอ. เฮนรี
ร้อยโทหนุ่มบอลด์วินวิ่งอย่างตื่นเต้นเข้าไปในห้องของนายพลและร้องเสียงแหบแห้งว่า “เพื่อเห็นแก่พระเจ้า นายพล! ลุกขึ้น! ลุกขึ้น! และมาเร็ว! สปอตเต็ด ไลท์นิ่ง ลักพาตัวอิเนซ ลูกสาวของท่านไปแล้ว!”
นายพลสแปลชเชอร์ลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ “อะไรนะ” เขาร้อง “ไม่ใช่สปอตเต็ด ไลท์นิ่ง หัวหน้าเผ่าคิโอมาส เผ่าที่รักสงบที่สุดในเขตสงวนงั้นเหรอ?”
“เหมือนกัน”
“พระเจ้าช่วย! คุณรู้ไหมว่าชนเผ่านี้เป็นยังไงเวลาเกิดอารมณ์?”
ร้อยโทเหลือบมองผู้บังคับบัญชาอย่างรวดเร็วด้วยสายตาที่เฉียบคม
“พวกเขาเป็นชนพื้นเมืองที่โหดเหี้ยม กระหายการฆ่า และอาฆาตแค้นมากที่สุดในภาคตะวันตกเมื่ออยู่ในภาวะสงคราม แต่หลายเดือนที่ผ่านมาพวกเขากลับสงบสุขที่สุด” เขาตอบ
“มาเถอะ” นายพลกล่าว “เราไม่มีเวลาจะเสียแม้แต่นาทีเดียว เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”
“มีทหารม้า 50 นายพร้อมที่จะออกปฏิบัติการ โดยมีโบวี่ ไนฟ์ บิลล์ พลลาดตระเวนชื่อดัง คอยติดตามพวกเขา”
สิบนาทีต่อมา นายพลและร้อยโท พร้อมด้วยโบวี่ ไนฟ์ บิลล์ เคียงข้าง ออกควบม้าอย่างรวดเร็วนำหน้าขบวนทหารม้า
โบวี่ ไนฟ์ บิลล์ ด้วยสัญชาตญาณที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีราวกับสุนัขล่าเนื้อชายแดน ติดตามรอยม้าของสปอตเต็ด ไลท์นิ่งด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ
“ขอพระเจ้าทรงโปรดอย่าให้เราสายเกินไป” นายพลกล่าวพลางเร่งม้าที่หอบเหนื่อยของเขา “และขอสปอตเต็ด ไลท์นิ่งด้วย ในบรรดาหัวหน้าเผ่าทั้งหมด! เขาดูเหมือนจะเป็นมิตรของเราเสมอมา”
“เร็วเข้า เร็วเข้า อาจจะยังมีเวลาอยู่” ร้อยโทบอลด์วินร้อง “อาจจะยังมีเวลาอยู่”
ผู้ไล่ล่าวิ่งไปหลายไมล์โดยไม่หยุดพักเพื่อกินอาหารหรือดื่มน้ำ จนกระทั่งเกือบถึงเวลาพระอาทิตย์ตกดิน
โบวี่ ไนฟ์ บิล ชี้ไปที่ควันบางๆ ในระยะไกลแล้วพูดว่า:
“นั่นคือค่ายของพวกสัตว์ร้าย”
หัวใจของเหล่าทหารต่างเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นเมื่อพวกเขาเข้าใกล้จุดหมาย
“เรามาทันเวลาหรือเปล่า?” คือคำถามที่แต่ละคนถามตัวเองเงียบๆ อยู่ในใจ
พวกเขาควบม้าเข้าไปในทุ่งหญ้าโล่ง และดึงบังเหียนเข้าใกล้เต็นท์ของสปอตเต็ด ไลท์นิ่ง บานเต็นท์ปิดอยู่ เหล่าทหารกระโดดลงจากหลังม้า
“ถ้าเป็นอย่างที่ฉันกลัว” นายพลพึมพำเสียงแหบพร่ากับร้อยโท “นั่นหมายความว่าจะเกิดสงครามกับชนเผ่าคิโอมา โอ้ ทำไมเขาไม่เลือกคนอื่นแทนลูกสาวของฉันล่ะ?”
ในขณะนั้นเอง ประตูเต็นท์ก็เปิดออก และอิเนซ สแปลชเชอร์ บุตรสาวของนายพล หญิงสาววัยราว 37 ปี ก็ปรากฏตัวออกมาพร้อมกับหนังศีรษะที่เปื้อนเลือดของสปอตเต็ด ไลท์นิ่งอยู่ในมือ
“สายเกินไปแล้ว!” นายพลร้องออกมาขณะที่เขาหมดสติตกลงมาจากม้า
“ผมรู้แล้ว” โบวี่ ไนฟ์ บิลล์ กล่าวพลางกอดอกและยิ้มอย่างเงียบๆ “แต่สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจคือเขารอดชีวิตมาได้ถึงขนาดนี้ได้อย่างไร”
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
