Poniewczasie

Młody porucznik Baldwin wpadł podekscytowany do pokoju generała i krzyknął ochryple: „Na litość boską, generale! W górę! W górę! I chodź! Błyskawica Porwał twoją córkę, Inez!”

Generał Splasher zerwał się na równe nogi z przerażeniem. „Co?”, krzyknął, „nie Spotted Lightning, wódz Kiomasów, najspokojniejszego plemienia w rezerwacie?”

"Ten sam."

„O rany! Wiesz, jak to plemię się zachowuje, kiedy jest podniecone?”

Porucznik rzucił szybkie, inteligentne spojrzenie swemu dowódcy.

„Kiedy podążają ścieżką wojny, są najbardziej mściwymi, morderczymi i pamiętliwymi Indianami na Zachodzie, ale od miesięcy są najbardziej pokojowo nastawieni” – odpowiedział.

„Chodźmy” – powiedział generał – „nie mamy ani chwili do stracenia. Co się stało?”

„Pięćdziesięciu kawalerzystów jest gotowych do startu, a towarzyszyć im będzie Bowie Knife Bill, słynny zwiadowca, który będzie ich tropił.”

Dziesięć minut później generał i porucznik, z Bowie Knife Billem u boku, ruszyli galopem na czele kolumny kawalerii.

Bowie Knife Bill, obdarzony wyćwiczonym instynktem psa tropiącego z pogranicza, podążał śladami konia Spotted Lightning z nieomylną szybkością.

„Boże, módlmy się, żebyśmy nie byli za późno” – powiedział generał, popędzając dyszącego rumaka – „a ze wszystkich wodzów, to i Spotted Lightning! On zawsze wydawał się naszym przyjacielem”.

„Dalej, dalej” – krzyknął porucznik Baldwin – „może jeszcze nadejdzie czas”.

Prześladowcy pokonywali kolejne mile, nie zatrzymując się po jedzenie i wodę, aż do niemal zachodu słońca.

Bowie Knife Bill wskazał na cienką kolumnę dymu w oddali i powiedział:

„To jest obóz szkodników.”

Serca wszystkich mężczyzn zabiły mocniej z podniecenia, gdy zbliżyli się do miejsca zdarzenia.

„Czy zdążyliśmy?” – to było ciche pytanie w głowach każdego z nich.

Wpadli na otwartą przestrzeń prerii i ściągnęli wodze w pobliżu namiotu Spotted Lightning. Klapa namiotu była zamknięta. Żołnierze zeskoczyli z koni.

„Jeśli jest tak, jak się obawiam” – mruknął generał ochryple do porucznika – „to oznacza wojnę z narodem Kioma. Och, dlaczego nie wziął sobie kogoś innego zamiast mojej córki?”

W tym momencie drzwi namiotu się otworzyły i wyszła z nich Inez Splasher, córka generała, dziewica mająca około trzydziestu siedmiu wiosen, trzymająca w ręku krwawy skalp Spotted Lightning.

„Za późno!” krzyknął generał, tracąc przytomność spadając z konia.

„Wiedziałem” – powiedział Bowie Knife Bill, krzyżując ramiona i uśmiechając się bezgłośnie – „ale najbardziej zaskakuje mnie to, jak udało mu się tak daleko dotrzeć”.