ทหารผ่านศึกผู้บาดเจ็บ

เมื่อไม่นานมานี้ กลุ่มนักท่องเที่ยวจากทางเหนือเดินทางผ่านเมืองฮิวสตัน และขณะที่รถไฟของพวกเขาจอดรออยู่ที่สถานี ชายผิวดำสูงอายุคนหนึ่งซึ่งแขนข้างหนึ่งพันผ้าพันแผลและใช้ผ้าเช็ดหน้าสีแดงเก่าๆ พันไว้เป็นผ้าพันแผล เดินไปตามชานชาลา

“แขนของคุณลุงเป็นอะไรไปครับ?” นักท่องเที่ยวคนหนึ่งตะโกนถาม

“มันเจ็บตรงก้นครับ คุณพอจะมีบุหรี่ให้คนจนอย่างผมบ้างไหมครับ?”

นักท่องเที่ยวหลายคนชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างรถเพื่อฟัง และในเวลาไม่กี่นาที ชายผิวดำชราก็เก็บเงินใส่หมวกของเขาได้ ซึ่งประกอบด้วยยาสูบหนึ่งก้อน ซิการ์สามหรือสี่มวน และเหรียญห้าเซนต์ สิบเซนต์ และยี่สิบห้าเซนต์ต่างๆ

นักท่องเที่ยวคนหนึ่งถามว่า “คุณได้รับบาดเจ็บอย่างไร คุณถูกยิงที่แขนหรือเปล่า?”

“ไม่ครับ ไม่ได้โดนยิงโดยตรงครับ”

"เศษกระสุนตกใส่คุณเหรอ?"

“ไม่ครับ ไม่ใช่เปลือกหอยครับ”

"อาจจะเป็นแผลจากดาบปลายปืนหรือเปล่า?"

“ไม่ครับเจ้านาย ไม่ได้ใช้ดาบปลายปืนแทงครับ”

“คุณเข้าร่วมการรบครั้งไหน?”

“ไม่รู้ว่ามันมีชื่อเรียกหรือเปล่า แต่เป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดมากทีเดียว”

“คุณได้รับเงินบำนาญหรือไม่?”

“ไม่ครับเจ้านาย”

“ดูเหมือนว่าจะเป็นการกระทำที่น่ายกย่อง” นักท่องเที่ยวคนหนึ่งกล่าวกับคนอื่นๆ “ที่จะใช้ชื่อของชายผิวดำชราคนนี้และดูแลให้เขาได้รับเงินบำนาญที่เขามีสิทธิ์ได้รับอย่างแน่นอน คุณชื่ออะไรครับ คุณลุง?”

“โมส แอตคิสสัน ครับ”

“โมเสส” นักท่องเที่ยวกล่าว “บอกรายละเอียดเกี่ยวกับการสู้รบที่คุณเข้าร่วม วันที่ และข้อมูลทั้งหมดที่คุณมีเกี่ยวกับวิธีที่คุณได้รับบาดเจ็บ แล้วรัฐบาลจะจ่ายเงินจำนวนหนึ่งให้คุณทุกๆ สามเดือนเพื่อช่วยเหลือคุณ”

“จริงเหรอครับเจ้านาย?” ชายผิวดำชราถาม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “งั้นเดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง มันเกิดขึ้นก่อนอาหารเย็น ผมกำลังเสี่ยงโชคครั้งใหญ่เพื่อจะหาเงิน แล้ว...”

“อย่าไปสนใจเรื่องที่คุณทำในค่ายทหารเลย” นักท่องเที่ยวกล่าว “บอกเรามาสิว่าคุณเข้าร่วมการรบครั้งไหนในสงครามกลางเมือง”

“มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับเจ้านาย มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับสเปนต่างหาก”

"คุณหมายความว่าอย่างไร?"

“เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังว่ามันเป็นยังไง ฉันตัดไม้และรับจ้างทำงานเล็กๆ น้อยๆ ให้กับคันเนล วาดกินส์ คันเนล วาดกินส์เป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในภาคใต้ พอมีเรื่องสงครามกับสเปนขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์ คันเนล วาดกินส์ก็บอกว่าจะทำลายล้างประเทศสเปนทั้งประเทศ เขานั่งอยู่ในโรงเหล้าทั้งวันแล้วก็พูดถึงเรื่องนี้ พอถึงเวลากินข้าว เขาก็หยิบดาบเก่าของเขาออกมา แล้วก็ไม่พูดถึงเรื่องอื่นเลย”

“คุณซูซี่ ภรรยาของเดอ คุนเนล เธอเป็นคนดูแลครอบครัวและทำอาหาร คืนวันเสาร์ที่ผ่านมา เดอ คุนเนลกลับบ้านมาหลังจากดื่มเหล้ามามาก คุณซูซี่มองเขาแล้วเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไรเลย”

“เดอ คุนเนล กิต เอาท์ เดอ ซอร์ด แอน' โลว์ แดท เดอ เดย์ แอ็บ เรคคอนิน' แอม คัม ไวด์ เดอ ครีสต์ยาร์ดส์ มิสซูซี่ยังคงทอดเค้กแป้งต่อไป แต่แลนด์! ฉันรู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องทำลายทุกอย่างให้พังพินาศในไม่ช้าแน่!”

“ฉันเดินเข้าไปหยิบฟืนมา คูนเนลนั่งอยู่ข้างเตาในครัว โยกตัวไปมาในโบสถ์ เมื่อฉันเข้าไปหา คูนเนลก็พูดว่า: 'คุณปฏิบัติต่อฉันอย่างเย็นชาเถิด คุณนาย เพราะฉันกำลังรักษาเกียรติของตระกูลวาดกินส์ ตระกูลวาดกินส์ไม่เคยทำงาน พวกเขาเป็นทหารรับจ้าง และฉันต้องเตรียมพร้อมสำหรับการเรียกร้องของประเทศ'

“‘ฉันเลี้ยงเธอหนาวเหรอ?’ คุณซูซี่พูด ‘งั้นเดี๋ยวฉันเลี้ยงเธออุ่นๆ บ้าง’ เธอกล่าว”

“เธอเทน้ำร้อนเต็มกระทะจากกาน้ำชา แล้วสาดใส่คันเนลจนเปียกไปหมด ฉันโดนน้ำร้อนกระเด็นใส่แขนขณะที่กำลังกองไม้ใส่กล่อง น้ำร้อนกัดหนังไม้จนลอกออก ฉันเลยต้องห่อไว้หลายวัน คันเนลยังนอนอยู่บนเตียง แต่เขาสาบานว่าพอตื่นขึ้นมาเขาจะไปทำงาน”

“นี่แหละคือวิธีที่สเปนทำกับไอ้แก่คนนี้ แล้วเจ้านายครับ เงินค่าปรับจะมาถึงเมื่อไหร่ครับ คุณคิดออกหรือยัง?”

“ความไม่รู้และความโง่เขลา” นักท่องเที่ยวกล่าวขณะปิดหน้าต่าง “ของคนผิวสีในภาคใต้นั้นน่าตกใจยิ่งนัก”