De gewonde veteraan

Een groep toeristen uit het noorden reisde laatst door Houston, en terwijl hun trein op het station stond te wachten, liep een oude zwarte man, met een verbonden arm die in een oude rode zakdoek als mitella hing, over het perron.

'Wat scheelt er met uw arm, oom?' riep een van de toeristen.

'Het was pijnlijk in de wah, sah. Heeft u misschien wat tabak die u een arme neger zou kunnen geven, sah?'

Enkele toeristen staken hun hoofd uit het autoraam om te luisteren, en binnen enkele ogenblikken had de oude zwarte man een collectebus in zijn hoed verzameld, bestaande uit een pruim tabak, drie of vier sigaren en diverse muntjes van 5, 10 en 25 cent.

'Hoe bent u gewond geraakt?' vroeg een toerist. 'Bent u in uw arm geschoten?'

"Nee, meneer; het was geen schot."

"Werd u geraakt door een granaatscherf?"

“Nee, meneer; het was geen schelp.”

"Bajonetwond, misschien?"

"Nee, baas, het was geen bajonet."

“Aan welke veldslag heb je deelgenomen?”

Ik weet niet of het een naam had, maar het was een enorm heftig gevecht zolang het duurde.

Ontvangt u een pensioen?

“Nee, baas.”

'Het lijkt me een liefdadige daad,' zei een toerist tegen de anderen, 'om de naam van deze oude neger te noteren en ervoor te zorgen dat hij het pensioen krijgt waar hij zeker recht op heeft. Hoe heet u, oom?'

“Mose Atkisson, sah.”

'Nou, Mose,' zei de toerist, 'geef me de details van de gevechten waaraan je hebt deelgenomen, de datum en alle informatie die je hebt over de manier waarop je gewond bent geraakt, en de overheid zal je elke drie maanden een aardig bedrag betalen om je te helpen.'

'Oh ja, baas?' vroeg de oude donkere man, zijn ogen wijd opengesperd van verbazing. 'Dan zal ik je er eens over vertellen. Het was net voor het avondeten en ik droeg een grote hoeveelheid hout mee om een ​​vuur te maken, toen—'

'Laat maar zitten wat je in het kamp hebt gedaan,' zei de toerist. 'Vertel ons aan welke slag van de Burgeroorlog je hebt deelgenomen.'

“Het was niet dat, baas; het was de weg met Spanje.”

"Wat bedoel je?"

“Laat me je vertellen hoe het zat. Ik hakte hout en deed allerlei klusjes, tot aan Cunnel Wadkins toe. Cunnel Wadkins is de grootste vechter in het zuiden. Toen die oorlog met Spanje in de kranten kwam, dacht Cunnel Wadkins dat hij de hele Spaanse natie zou verpulveren. Hij zat de hele dag in de saloon te praten, en als hij thuiskwam voor het eten, haalde hij zijn oude wapen tevoorschijn en praatte hij nergens anders meer over.”

“Juffrouw Susie, de vrouw van de Cunnel, onderhoudt het gezin en kookt. Afgelopen zaterdagavond kwam de Cunnel thuis en hij had flink gedronken. Juffrouw Susie keek hem aan, hield haar mond stijf dicht en zei niets.”

“De Cunnel git out de s'ord an' 'low dat de day ob recknin' am cum wid de cruel an bloodthusty Spaniards. Miss' Susie went on fryin batter cakes, but Land! don't I know dat woman gwine ter bus- things wide open putty soon!

“Ik haal een stuk hout; de Cunnel zit bij de keukenschoorsteen, de kinderen schommelen rond in de kerk. Als ik de deur binnenkom, zegt de Cunnel: 'U behandelt me ​​goed, mevrouw, omdat ik de waardigheid van de familie Wadkins heb hersteld. De Wadkins werken nooit; ze zijn soldaten en ik moet klaarstaan ​​voor de oproep van hun land.'

'Ik trakteer je op iets kouds, hè?' vraagt ​​juffrouw Susie. 'Nou, dan trakteer ik je op iets warms,' zegt ze.

“Ze goot een grote pan vol heet water uit de waterkoker en gooide het over de Cunnel heen. Ik kreeg er een flinke hoeveelheid van op mijn arm toen ik het hout in de kist aan het stapelen was, en het haalde mijn huid eraf. Ik heb mijn arm al dagenlang ingewikkeld. De Cunnel ligt nog in bed, maar hij zwoer dat hij zou gaan werken zodra hij opstond.”

“Zo heeft Spanje deze oude neger te pakken genomen. Ongeveer wanneer, baas, komt die uitbetaling van dat pensioen hier aan, weet je dat?”

'De onwetendheid en domheid van de gekleurde man in het Zuiden zijn afschuwelijk,' zei de toerist terwijl hij zijn raam sloot.