Ranny weteran

Pewnego dnia grupa turystów z Północy przejeżdżała przez Houston. Gdy ich pociąg czekał na dworcu, wzdłuż peronu przeszedł starszy, czarnoskóry mężczyzna z jedną ręką zabandażowaną i powieszoną na starej, czerwonej chustce służącej za temblak.

„Co ci się stało z ręką, wujku?” zawołał jeden z turystów.

„Zostało ranne w de wah, panie. Masz jakieś 'bacco', które mógłbyś ubić, stary czarnuchu, panie?”

Kilku turystów wychyliło głowy z okien samochodów, żeby posłuchać, a po chwili stary czarnuch zebrał do kapelusza całą pulę tytoniu, składającą się z kawałka tytoniu, trzech lub czterech cygar oraz różnych pięcio-, dziesięcio- i dwudziestopięciocentówek.

„Jak zostałeś ranny?” zapytał turysta. „Czy zostałeś postrzelony w ramię?”

„Nie, panie; trafienie nie było dokładne strzałem.”

„Uderzyło cię coś w rodzaju muszli?”

„Nie, panie. To nie była muszla.”

„Może rana od bagnetu?”

„Nie, szefie, to nie był bagnet.”

„W jakiej bitwie brałeś udział?”

„Wiem, że to miało jakąś nazwę, ale walka była zacięta, póki trwała.”

„Czy pobierasz emeryturę?”

„Nie, szefie.”

„Wygląda na to, że byłby to akt dobroczynności” – powiedział turysta do pozostałych – „przyjąć nazwisko tego starego czarnucha i dopilnować, żeby dostał emeryturę, do której z pewnością się zalicza. Jak się nazywasz, wujku?”

„Mose Atkisson, proszę pana.”

„A teraz, Mose” – powiedział turysta – „podaj mi szczegóły dotyczące walki, w której brałeś udział, jej datę i wszystkie informacje, jakie posiadasz na temat sposobu, w jaki zostałeś ranny, a rząd będzie płacił ci co trzy miesiące sporą sumę, żeby ci pomóc”.

„Naprawdę, szefie?” zapytał stary czarnuch, a jego oczy zrobiły się wielkie ze zdumienia. „Teraz opowiem ci o uderzeniu. Uderzenie było tuż przed kolacją, a ja miałem dużą szansę na wygraną, kiedy…”

„Nieważne, co robiłeś w obozie” – powiedział turysta. „Powiedz nam, w której bitwie Wojny Rebelii brałeś udział”.

„To nie było to, szefie; to było to, co się wydarzyło w Hiszpanii.”

"Co masz na myśli?"

„Opowiem ci, jak to było. Rąbałem drewno i dorabiałem dorywczo, aż do Cunnela Wadkinsa. Cunnel Wadkins jest jednym z największych wojowników na południu. Kiedy tu byli, Hiszpania trafiła do gazet, Cunnel Wadkins miał zmiażdżyć cały naród hiszpański. Całymi dniami siedział w saloonie i gadał o tym, a potem wracał do domu na posiłek, wyciągał swoje stare przysłowie i nie mówił o niczym innym.

„Pani Susie, żona de Cunnela, wspierała rodzinę i gotowała. Wczoraj wieczorem Cunnel wrócił do domu i dużo pił. Pani Susie spojrzała na niego, zacisnęła usta i nic nie powiedziała.

„Cunnel wyciągnął szelest i powiedział, że ten dzień, jak sądzę, jest dla okrutnych i krwiożerczych Hiszpanów. Pani Susie smażyła placki, ale Land! Czyż nie wiem, że ta kobieta wkrótce otworzy szeroko drzwi!”

„Przychodzę do lasu; de Cunnel siedzi przy kuchennym stole, kołysząc się w kościele. Przychodzę do domu Cunnela i mówię: »Bądź dla mnie miła, pani, bo zachowuję godność rodziny Wadkins. Wadkinsowie nigdy nie pracują; są samotni i muszą być gotowi na wezwanie ojczyzny«.

„Cieszę się, że mogę cię poczęstować”, mówi pani Susie. „No cóż, panie, pozwól, że cię trochę rozgrzeję”, mówi.

„Wyjęła z czajnika wielki garnek pełen gorącej wody i wylała to wszystko na Cunnela. Uderzyło mnie to mocno w ramię, kiedy wkładałem drewno do pudełka, i skóra z niego zerwała się, a ja nie miałem tego zapakowanego przez kilka dni. Cunnel jeszcze nie spał, ale przysięgał, że jak wstał, to się popłakał.

„Tak to wygląda, jak Hiszpania zrobiła z tego starego czarnucha. A teraz, szefie, czy zapłacę ci za to, co tu jest, co?”

„Ignorancja i głupota” – powiedział turysta, zamykając okno – „kolorowych ludzi z Południa jest przerażająca”.