สวนหิน

ลูกแพร์ทุกลูกในสวนหลวงแกะสลักจากหินอ่อน ตอนทานอาหารเช้า พระราชาทรงใช้ช้อนเคาะลูกแพร์ลูกหนึ่งแล้วตรัสว่า เหล่าคนสวนทำให้พระองค์ผิดหวังอีกแล้ว

พระองค์ทรงซื้อสวนผลไม้มาจากนักมายากลผู้หนึ่งซึ่งสัญญาว่าต้นไม้ในสวนจะออกผลอะไรก็ได้ตามที่ผู้ดูแลปรารถนา เป็นเวลาเจ็ดปีแล้วที่พระราชาทรงปรารถนาสวนผลไม้ที่ไม่มีใครสามารถขโมยได้ และผลไม้ที่ได้ก็ปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง

เลดามาถึงในฐานะเด็กฝึกงานคนใหม่พร้อมกับถังไม้ใบหนึ่ง หัวหน้าคนสวนแสดงกรรไกรตัดแต่งกิ่งให้เธอเห็น จากนั้นก็แสดงพระราชกฤษฎีกาที่ห้ามมิให้ใครดัดแปลงกิ่งไม้แม้แต่กิ่งเดียวให้เธอเห็น

“เราจะตัดแต่งกิ่งอะไรบ้าง?” เธอถาม

“ความคาดหวังของเรา” เขากล่าว

บ่ายวันนั้น เด็กชายคนหนึ่งปีนกำแพง เขาเอาลูกแอปเปิลหินอ่อนใส่กระเป๋า แล้วก็พลัดตกลงไปในหลังคาผุพังของโรงเก็บเครื่องปั้นดินเผา เลดาพบเขานั่งอยู่ท่ามกลางเศษดินเหนียวที่แตกหัก ร้องไห้เพราะข้อเท้าพลิก

“น้องสาวผมบอกว่าพระราชาทรงกินอาหารดีกว่า” เขาอธิบาย

เลดาแบ่งอาหารกลางวันให้เขา เมื่อยามมาถึง เธอบอกว่าเธอเป็นคนทำหลังคาพังเอง เด็กชายเดินกะเผลกออกไปทางประตูคนรับใช้

พระราชาทรงเรียกนางมาในยามพระอาทิตย์ตกดิน พระองค์ทรงถือแอปเปิลลูกหนึ่งซึ่งมีผิวสีขาวและมีจุดสีแดงเล็กๆ อยู่

“คุณได้ทำอะไรบางอย่างเสียหายกับทรัพย์สินของฉัน”

“ฉันอยากให้ทุกคนมีอาหารกินอย่างเพียงพอ”

“งั้นก็อยากได้แบบนั้นอีก”

เธอพยายามแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอนึกภาพโต๊ะจัดเลี้ยงและขนมปังชิ้นโต แต่แอปเปิลก็ยังคงมีแต่เมล็ดแข็งๆ กษัตริย์ขู่ว่าจะไล่ออก ความคิดของเธอเต็มไปด้วยค่าจ้างและค่าใช้จ่ายของยาสำหรับแม่ แอปเปิลลูกที่สองแข็งตัวรอบก้าน

หัวหน้าคนสวนเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ

เขากล่าวว่า “ผู้ดูแลไม่ใช่คำอีกคำหนึ่งที่มีความหมายว่าเจ้าของ”

พระราชาทรงสั่งให้ทั้งสองออกไป ตลอดทั้งคืนพระองค์ทรงเดินไปมาระหว่างต้นไม้ จากประตู เลดาได้ยินเสียงรองเท้าของพระองค์ลากพื้น และต่อมาอีกนานก็ได้ยินเสียงถังน้ำถูกเติม

ในตอนเช้ามีประกาศจากราชสำนักว่าสวนผลไม้จะเปิดให้ทุกคนเข้าชม พระราชาทรงยืนอยู่ข้างประตู เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งสำรวจผลไม้สีซีดและถามว่าจะมีแอปเปิ้ลจริงๆ ขายบ้างไหม

“ผมไม่รู้” เขากล่าว

เธอจับมือเขาและพาเขาไปยังกิ่งไม้ต่ำๆ ทั้งสองรออยู่ใต้กิ่งไม้นั้นด้วยกัน โดยไม่แสดงความเป็นเจ้าของใดๆ

พอถึงเที่ยง แอปเปิ้ลลูกหนึ่งก็เริ่มแดง พวกเขาหั่นมันเป็นชิ้นเล็ก ๆ จนทุกคนได้ลิ้มรสเพียงแค่ความคิดถึงของมันเท่านั้น เลดาเก็บเมล็ดไว้ เป็นครั้งแรกที่พระราชาถามว่าเธอวางแผนจะปลูกอะไร