De steenboomgaard

Elke peer in de koninklijke boomgaard was uit marmer gehouwen. Tijdens het ontbijt tikte de koning er met zijn lepel op en verklaarde dat de tuinmannen hem opnieuw in de steek hadden gelaten.

Hij had de boomgaard gekocht van een tovenaar die beloofde dat de bomen zouden groeien zoals de beheerder dat wenste. Zeven jaar lang had de koning verlangd naar een boomgaard die niemand kon stelen. Het fruit dat daaruit voortvloeide was dan ook zeer veilig.

Leda arriveerde als nieuwe leerling met een houten emmer. De hoofdtuinman liet haar de snoeischaar zien en vervolgens het koninklijk decreet dat het verbood om ook maar één tak te veranderen.

'Wat moeten we snoeien?' vroeg ze.

"Onze verwachtingen," zei hij.

Die middag klom een ​​jongen over de muur. Hij stopte een marmeren appel in zijn zak en viel meteen door het rotte dak van een pottenbakkersschuur. Leda vond hem tussen de gebroken klei zitten, huilend om zijn verstuikte enkel.

'Mijn zus zei dat koningen beter aten,' legde hij uit.

Leda gaf hem haar lunch. Toen de bewakers arriveerden, zei ze dat ze zelf het dak had ingestort. De jongen strompelde weg door de poort voor het personeel.

De koning riep haar bij zonsondergang. Hij hield een appel vast waarvan het witte oppervlak een klein rood vlekje vertoonde.

“U heeft iets met mijn eigendom gedaan.”

“Ik wilde dat iemand genoeg te eten had.”

“Dan wil ik dat nog een keer.”

Ze probeerde het. Er gebeurde niets. Ze fantaseerde over feesttafels en enorme broden, maar de appel bleef grotendeels steenachtig. De koning dreigde met ontslag. Haar gedachten gingen uit naar haar loon en de kosten van de medicijnen voor haar moeder. Een tweede appel werd hard rond de steel.

De hoofdtuinman kwam stilletjes de kamer binnen.

'Bewaker', zei hij, 'is geen ander woord voor eigenaar.'

De koning beval hen beiden te vertrekken. De hele nacht liep hij tussen de bomen door. Vanuit de poort hoorde Leda het schrapen van zijn laarzen en, veel later, het vullen van een emmer.

's Ochtends werd via een koninklijk bericht bekendgemaakt dat de boomgaard voor iedereen open zou zijn. De koning zelf stond bij de poort. Een klein meisje bekeek het bleke fruit en vroeg of er ooit echte appels zouden zijn.

'Ik weet het niet,' zei hij.

Ze pakte zijn hand en leidde hem naar een lage tak. Samen wachtten ze eronder, zonder enige aanspraak te maken op een plek.

Tegen de middag was één appel rood. Ze sneden hem in zulke kleine stukjes dat iedereen er vooral de smaak van proefde. Leda bewaarde de zaden. Voor het eerst vroeg de koning wat ze van plan was te planten.