Kamienny Sad

Każda gruszka w królewskim sadzie była wyrzeźbiona z marmuru. Przy śniadaniu król stuknął jedną łyżką i oznajmił, że ogrodnicy znów go zawiedli.

Kupił sad od maga, który obiecał, że jego drzewa wyrosną tak, jak zapragnie ich opiekun. Król od siedmiu lat pragnął sadu, którego nikt nie mógłby ukraść. Owoce, które z niego wyrosły, były bardzo bezpieczne.

Leda przybyła jako nowa uczennica, niosąc drewniane wiadro. Główny ogrodnik pokazał jej sekator, a następnie królewski dekret zabraniający komukolwiek przycinania choćby jednej gałęzi.

„Co przycinamy?” zapytała.

„Nasze oczekiwania” – powiedział.

Tego popołudnia chłopiec wspiął się na mur. Włożył marmurowe jabłko do kieszeni i natychmiast wpadł przez spróchniały dach szopy na narzędzia ogrodnicze. Leda znalazła go siedzącego na popękanej glinie, płaczącego z powodu skręconej kostki.

„Moja siostra mówiła, że ​​królowie jedli lepiej” – wyjaśnił.

Leda dała mu swój lunch. Kiedy przybyli strażnicy, powiedziała, że ​​sama rozwaliła dach. Chłopiec, kulejąc, wyszedł przez furtkę dla służby.

Król wezwał ją o zachodzie słońca. Trzymał jabłko, którego biała powierzchnia pokryta była maleńką czerwoną plamką.

„Zrobiłeś coś z moją własnością.”

„Chciałem, żeby ktoś miał co jeść.”

„A potem znowu tego chcesz.”

Próbowała. Nic się nie stało. Wyobraziła sobie stoły biesiadne i ogromne bochenki, ale jabłko pozostało w większości pestką. Król zagroził dymisją. Jej myśli wypełniły się płacami i kosztami lekarstw dla matki. Drugie jabłko stwardniało wokół szypułki.

Główny ogrodnik wszedł cicho do pokoju.

„Opiekun” – powiedział – „nie jest innym określeniem właściciela”.

Król rozkazał im wyjść. Całą noc krążył między drzewami. Leda usłyszała z bramy stukot jego butów, a znacznie później napełnianie wiadra.

Rano królewskie ogłoszenie ogłosiło, że sad zostanie otwarty dla wszystkich. Sam król stał przy bramie. Mała dziewczynka badała blade owoce i pytała, czy kiedykolwiek pojawią się prawdziwe jabłka.

„Nie wiem” – powiedział.

Wzięła go za rękę i zaprowadziła na niską gałąź. Razem czekali pod nią, nie zgłaszając żadnych roszczeń.

Do południa jedno jabłko było czerwone. Pokroili je na tak małe kawałki, że wszyscy skosztowali jego smaku. Leda zachowała nasiona. Po raz pierwszy król zapytał, co planuje zasadzić.