ช่วงเวลาเช้ามืดของเดือนสิงหาคม

เวลาตีหนึ่ง เลน่าอ่านประกาศจราจรจากสถานีวิทยุท้องถิ่นที่แทบไม่มีใครได้ยิน เวลาหนึ่งนาฬิกาสิบห้านาที ชายคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่าบลูไลน์โทรมาขอเพลง เขาเขียนเส้นแบ่งเลนบนถนนวงแหวนขณะที่การจราจรเบาบาง ลูกทีมของเขาฟังจากรถตู้เก่าๆ คันหนึ่ง

เป็นเวลาหกสัปดาห์ที่เขาขอให้เปิดเพลงของนักร้องคนเดิม เลน่าเริ่มเลือกเพลงที่เขาไม่ได้พูดถึง เขาโทรมาบ่นถ้าเธอเปิดเพลงช้าๆ ในช่วงท้ายของกะทำงาน เพราะมันทำให้รู้สึกว่าระยะทางสุดท้ายยาวนานขึ้น เธอบอกเขาว่าใครก็ตามที่วัดระยะทางของเพลงเป็นไมล์สมควรได้รับเวอร์ชันเต็ม

พวกเขาไม่เคยพูดคุยเรื่องการนัดพบกัน เขารู้ว่าเธอกินขนมปังปิ้งบนโต๊ะควบคุมวิทยุ และเกลียดนาฬิกาติดผนังที่เสียของสถานี ส่วนเธอก็รู้ว่าเขามีลูกสาวที่โทรมาทุกวันอาทิตย์ และเขามักจะดูนกขณะที่สีทาถนนแห้ง ชื่อของเขาคือแดเนียล แม้ว่าเธอจะรู้ชื่อนั้นก็ต่อเมื่อเพื่อนร่วมงานรับโทรศัพท์ของเขา

จากนั้นสถานีวิทยุก็ถูกขายไป รายการที่บันทึกไว้จะเข้ามาแทนที่การออกอากาศช่วงกลางคืน เลน่าเหลือเวลาทำงานอีกสิบสองกะ เธออ่านประกาศโดยไม่เปลี่ยนน้ำเสียง จากนั้นก็เปิดแผ่นเสียงนานพอที่จะกลบเสียงเปิดกล่องอาหารกลางวันของเธอได้

แดเนียลโทรมาเวลาหนึ่งนาฬิกาสิบห้านาที เขาไม่ได้ขอให้ร้องเพลง “คุณจะไปที่ไหน?”

“กลับบ้านให้ตรงเวลา”

แล้วหลังจากนั้นล่ะ?

เธอไม่รู้ เธอเข้าใจผิดคิดว่าการนอนไม่หลับหมายถึงการมีธุระต้องไปทำ

ในคืนสุดท้าย เธอเชิญทีมงานให้ขอเพลงอะไรก็ได้ที่พวกเขาอยากฟัง มีทั้งเพลงเกี่ยวกับสุนัขหาย เด็กทารกแรกเกิด สโมสรฟุตบอล และวันหยุดฤดูร้อนที่แสนแย่ เวลาสี่โมงเย็น แดเนียลถามว่าเธอจะไปทานอาหารเช้ากับเขาหลังจากการออกอากาศเสร็จหรือไม่ เขาเอ่ยชื่อร้านกาแฟแห่งหนึ่งใกล้แม่น้ำ

เธอมาถึงตอนหกโมงเย็นและพบชายคนหนึ่งสวมกางเกงทำงานสะอาดเอี่ยมกำลังพลิกช้อนชาอยู่ในมือ เขาลุกขึ้นยืนเร็วเกินไป ในตอนกลางวัน เสียงของเขาฟังดูใกล้เข้ามาและไม่มั่นใจนัก ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกขอบคุณที่มีเก้าอี้ว่างทุกตัวคั่นระหว่างพวกเขากับลูกค้าคนอื่นๆ

พวกเขาสั่งไข่ เขาถามถึงนาฬิกาที่เสีย เธอถามถึงนก สักพักหนึ่ง ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่สามารถละทิ้งสิ่งที่คอยปกป้องพวกเขาในยามค่ำคืนได้

สุดท้ายเลน่าบอกว่าเธอหวาดกลัวที่จะกลายเป็นคนที่ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากจะมีสัญญาณไฟแดงสว่างขึ้น

แดเนียลวางช้อนลง เขาบอกว่าเขาซ้อมประโยคเปิดมาสามประโยค แต่ลืมไปหมดเมื่อเธอเข้ามา

ภายนอกนั้น รถราในตอนเช้าเคลื่อนตัวไปตามเส้นที่เขาได้ทาสีไว้ พวกเขาทานอาหารเช้าเสร็จแล้วก็เดินเล่นริมแม่น้ำโดยไม่ได้เปิดวิทยุ เมื่อเธอถามคำถามเขา เขาก็ใช้เวลาสักพักก่อนจะตอบ