Małe godziny sierpnia

O pierwszej w nocy Lena czytała komunikaty drogowe w lokalnej stacji radiowej, których prawie nikt nie słyszał. O pierwszej piętnaście mężczyzna podający się za Blue Line zadzwonił z prośbą o piosenkę. Malował oznakowanie poziome na obwodnicy, gdy ruch był niewielki. Jego ekipa słuchała z poobijanego vana.

Przez sześć tygodni prosił o tę samą wokalistkę. Lena zaczęła wybierać utwory, o których nie wspomniał. Dzwonił ze skargą, jeśli pod koniec zmiany puszczała wolniejszy utwór; przez to ostatni odcinek wydawał się dłuższy. Powiedziała mu, że każdy, kto mierzy piosenkę w milach, zasługuje na dłuższą wersję.

Nigdy nie rozmawiali o spotkaniu. Wiedział, że jadła tosty nad konsolą i nienawidziła zepsutego zegara ściennego na stacji. Wiedziała, że ​​ma córkę, która dzwoni w każdą niedzielę i że obserwuje ptaki, podczas gdy farba na drodze schnie. Miał na imię Daniel, choć dowiedziała się tego dopiero, gdy odebrał telefon kolega.

Potem stacja została sprzedana. Nagrane programy miały zastąpić nocne audycje. Lenie zostało dwanaście zmian. Przeczytała ogłoszenie bez zmiany głosu, a następnie włączyła płytę na tyle długą, by zagłuszyć dźwięk otwierania pudełka z lunchem.

Daniel zadzwonił o pierwszej piętnaście. Nie prosił o żadną piosenkę. „Dokąd pójdziesz?”

„Wróć do domu o rozsądnej godzinie”.

„A co potem?”

Nie wiedziała. Pomyliła czuwanie z koniecznością bycia gdzieś.

Ostatniego wieczoru zaprosiła ekipę drogową, by zamówili dla niej wszystko, co zechcą. Były piosenki o zagubionych psach, o narodzinach dziecka, o klubie piłkarskim i o koszmarnych wakacjach. O czwartej Daniel zapytał, czy spotka się z nim na śniadaniu po transmisji. Wymienił kawiarnię nad rzeką.

Dotarła o szóstej i zastała mężczyznę w czystych spodniach roboczych, obracającego w palcach łyżeczkę do herbaty. Wstał zbyt szybko. W świetle dziennym jego głos brzmiał bliżej i mniej pewnie. Nagle poczuła wdzięczność za każde puste krzesło między nimi a innymi klientami.

Zamówili jajka. On zapytał o zepsuty zegar. Ona o ptaki. Przez jakiś czas żadne z nich nie było w stanie rozstać się z obiektami, które zapewniały im bezpieczeństwo w nocy.

Na koniec Lena powiedziała, że ​​boi się, że stanie się osobą, która nie ma nic do powiedzenia, dopóki nie zapali się czerwone światło.

Daniel odłożył łyżkę. Przyznał, że przećwiczył trzy zdania otwierające i wszystkie zapomniał, kiedy weszła.

Na zewnątrz poranny ruch uliczny przetaczał się przez linie, które namalował. Zjedli śniadanie, a potem poszli wzdłuż rzeki, nie włączając radia. Kiedy zadała mu pytanie, nie spieszył się z odpowiedzią.