De vroege uurtjes van augustus

Om één uur 's nachts las Lena de verkeersberichten voor op een lokale radiozender die bijna niemand hoorde. Om kwart over één belde een man die zichzelf Blue Line noemde om een ​​nummer aan te vragen. Hij schilderde wegmarkeringen op de ringweg terwijl het nog rustig was op de weg. Zijn team luisterde mee vanuit een gammele bestelwagen.

Zes weken lang vroeg hij om dezelfde zangeres. Lena begon nummers te kiezen die hij niet had genoemd. Hij belde om te klagen als ze aan het einde van een dienst een langzaam nummer draaide; het maakte de laatste kilometers nog veel langer. Ze zei dat iedereen die een nummer in kilometers meet, de lange versie verdiende.

Ze hadden het er nooit over gehad om elkaar te ontmoeten. Hij wist dat ze toast at boven de mengtafel en een hekel had aan de kapotte wandklok van het station. Zij wist dat hij een dochter had die elke zondag belde en dat hij vogels observeerde terwijl de wegverf droogde. Zijn naam was Daniel, maar dat wist ze pas toen een collega zijn telefoon opnam.

Toen werd het station verkocht. Opgenomen programma's zouden de nachtelijke uitzendingen vervangen. Lena had nog twaalf diensten te gaan. Ze las de aankondiging voor zonder haar stem te veranderen en zette vervolgens een plaat op die lang genoeg duurde om het geluid van het openen van haar lunchbox te overstemmen.

Daniël belde om kwart over één. Hij vroeg om geen lied. "Waar ga je heen?"

“Op een redelijk tijdstip naar huis.”

“En daarna?”

Ze wist het niet. Ze had wakker blijven verward met ergens naartoe moeten gaan.

Op haar laatste avond nodigde ze de roadcrew uit om liedjes aan te vragen die ze maar wilden. Er waren liedjes over verdwaalde honden, een pasgeboren baby, een voetbalclub en een vreselijke zomervakantie. Om vier uur vroeg Daniel of ze na de uitzending met hem wilde ontbijten. Hij noemde een café vlakbij de rivier.

Ze kwam om zes uur aan en trof een man in een nette werkbroek aan die een theelepel tussen zijn vingers omdraaide. Hij stond te snel op. In het daglicht klonk zijn stem dichterbij en minder zeker. Ze was plotseling dankbaar voor elke lege stoel tussen hen en de andere klanten.

Ze bestelden eieren. Hij vroeg naar de kapotte klok. Zij vroeg naar de vogels. Een tijdlang leken ze allebei niet los te kunnen komen van de onderwerpen die hen 's nachts een gevoel van veiligheid hadden gegeven.

Tot slot zei Lena dat ze bang was om iemand te worden die niets meer te zeggen had, tenzij er een rood licht aanging.

Daniel legde de lepel neer. Hij gaf toe dat hij drie openingszinnen had geoefend, maar ze allemaal was vergeten toen ze binnenkwam.

Buiten reed het ochtendverkeer over de lijnen die hij had geschilderd. Ze ontbeten en wandelden vervolgens langs de rivier, zonder dat er een radio aanstond. Als ze hem een ​​vraag stelde, nam hij de tijd voordat hij antwoordde.