ความโรแมนติกของธุรกิจ

“เรียกชามาเพิ่มอีกหน่อยสิ” มาร์กาเร็ต แซงเกรล กล่าวกับหลานชาย “โซฟี ชาบเฮาส์เพิ่งมาที่นี่ และฉันก็มักจะเสิร์ฟชาคุณภาพต่ำให้เธอในชุดชงชาที่ดีที่สุดของฉันเสมอ ความจริงที่ว่าเธอทั้งดื่มชาไม่ได้และยกถ้วยชาไม่ได้นั้นทำให้เธอทุกข์ทรมานอย่างมาก ซึ่งฉันรู้สึกขบขันมากกว่าการให้เธอได้ดื่มชาลาปซังซูชงเสียอีก”

“ฉันเกรงว่าคุณจะไม่ค่อยชอบลูกพี่ลูกน้องโซฟีสักเท่าไหร่” โคลวิสกล่าว

“ฉันมีกฎอยู่ข้อหนึ่งคือต้องชอบญาติพี่น้องของฉัน” มาร์กาเร็ตกล่าว “ฉันจำได้แต่เพียงคุณสมบัติที่ดีของพวกเขาและลืมวันเกิดของพวกเขาไปเสียหมด แต่เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งร่ำรวยอย่างไม่เหมาะสม ใจแคบอย่างเหลือเชื่อ และโอ้อวดอย่างไม่น่าเชื่ออย่างโซฟี การแกล้งกวนประสาทเล็กน้อยจึงไม่ใช่แค่ความสุข แต่เป็นหน้าที่ที่ต้องทำอย่างยิ่ง”

“การโอ้อวดของเธอนั้นช่างน่ารำคาญจริงๆ” โคลวิสยอมรับ “เมื่อวานผมเจอเธอตอนทานอาหารกลางวันที่บ้านคูเวอริงส์ และเธอก็พูดแต่เรื่องผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์ที่เพิ่งซื้อมา เป็นขนบีเวอร์จากทะเลสาบไบคาล ราคา 70 กินี หลังจากต่อรองราคามาสองสัปดาห์ น่าจะมีมูลค่าถึง 100 กินี อะไรทำนองนั้น ตลอดช่วงเวลาอาหารกลางวัน”

“ฉันได้ยินเรื่องผ้าคลุมไหล่ผืนนั้นมาจากคนประมาณเจ็ดคนแล้ว” มาร์กาเร็ตพูดอย่างใจเย็น “และเมื่อโซฟีเชิญตัวเองมาดื่มชา ฉันก็รู้ว่าเธอมาเพื่ออวดมันให้ฉันดู ฉันเลยโทรไปที่ Multevey & Princk เพื่อขอให้ส่งผ้าคลุมไหล่ขนบีเวอร์จากทะเลสาบไบคาลที่ดีที่สุดที่พวกเขามีในสต็อกมาให้ฉันลองใช้ดูก่อน เมื่อโซฟีมาถึง สิ่งแรกที่เธอเห็นคือผ้าคลุมไหล่ที่เพิ่งแกะออกจากกล่องแขวนอยู่บนพนักเก้าอี้ ‘ทำไม!’ เธออุทาน ‘ขนบีเวอร์จากทะเลสาบไบคาล! เหมือนผ้าคลุมไหล่ใหม่ของฉันเป๊ะเลย’ ‘เหมือนเป๊ะเลย’ ฉันเห็นด้วย ‘แต่ใหญ่กว่านิดหน่อย และถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันว่ามันคุณภาพดีกว่ามาก ที่จริงแล้วมันดีกว่าราคาที่ฉันจะซื้อไหวด้วยซ้ำ พวกเขาเรียกราคาหกสิบสองกินี’ ‘หกสิบสอง!’” โซฟีร้องเสียงดังว่า “ทำไมฉันถึงให้—” ฉันตอบว่า “เซอร์ฮาร์ทลีย์ ทิมมิง ผู้เชี่ยวชาญด้านขนสัตว์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน มาร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับฉันวันนี้ และเขาประเมินมูลค่าของมันไว้ประมาณหกสิบ และฉันกล้าพูดได้เลยว่าพวกเขาคงจะขายให้ฉันในราคานั้น แต่เขาแนะนำอย่างหนักแน่นว่าอย่าซื้อขนบีเวอร์จากทะเลสาบไบคาลหากฉันต้องการตามแฟชั่น “มีแต่พวกนักร้องประสานเสียงชั้นสองและพวกเศรษฐีใหม่จากเวียนนาเท่านั้นที่ใส่” เขากล่าว “และผู้หญิงที่แต่งตัวดีจริงๆ ทุกคนต่างก็หันมาใส่ขนมิงค์โซดา ซึ่งมาจากที่ราบโซดาอันกว้างใหญ่ทางตอนเหนือของอลาสก้า” “ถึงอย่างนั้น” ฉันพูด “ขนบีเวอร์ก็สวยดี และฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องแฟชั่นเท่าไหร่หรอก ถ้าฉันซื้อได้ในราคาหกสิบ ฉันอาจจะคิดดูอีกที” และก่อนที่ฉันจะพูดอะไรต่อ โซฟีก็ร้องไห้โวยวายอ้อนวอนให้ฉันซื้อผ้าคลุมไหล่ของเธอต่อ เธอบอกว่าเธอไม่เคยชอบมันจริงๆ และซื้อมาทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ควรทำ และเคยเห็นผ้าคลุมไหล่ขนมิงค์ที่เธออยากได้มาก แต่ไม่มีเงินซื้อทั้งสองผืน ในที่สุดฉันก็สงสารเธอและซื้อผ้าคลุมไหล่บีเวอร์ราคาเจ็ดสิบกินีให้เธอในราคาที่ฉันจ่ายเอง โดยรวมแล้วฉันค่อนข้างสนุกกับการมาเยี่ยมของเธอ”

“ผมคิดว่าผมรู้เรื่องเกี่ยวกับขนสัตว์อยู่บ้าง” โคลวิสกล่าว “แต่ผมไม่เคยได้ยินเรื่องมิงค์โซดาแห่งอลาสก้ามาก่อนเลย”

“ไม่มีสัตว์แบบนั้นหรอกค่ะ” มาร์กาเร็ตกล่าว “และไม่มีบุคคลที่ชื่อเซอร์ฮาร์ทลีย์ ทิมมิงด้วย และราคาจริงที่มัลเทวีและปรินค์เรียกร้องสำหรับผ้าคลุมไหล่ของพวกเขาก็คือเก้าสิบกินี ฉันคิดว่าคุณคงคิดว่าฉันแสดงความไม่ซื่อสัตย์ออกมาบ้างในการติดต่อกับโซฟีใช่ไหมคะ?”

“ไม่เลย” โคลวิสกล่าว “แต่ผมคิดว่าคุณได้ยกระดับความโรแมนติกของธุรกิจไปสู่ขั้นสมบูรณ์แบบขั้นสูงแล้ว”