Romans biznesu

„Zadzwoń po jeszcze herbatę” – powiedziała Margaret Sangrail do swojego siostrzeńca. „Właśnie była tu Sophie Chabhouse, a ja zawsze podaję jej gorszą herbatę w moim najcenniejszym serwisie. Fakt, że nie może ani wypić herbaty, ani zabrać filiżanki, napawa ją dojmującym bólem, który uważam za o wiele zabawniejszy niż nakarmienie jej Lapsang Souchong”.

„Obawiam się, że nie przepadasz za kuzynką Sophie” – powiedział Clovis.

„Mam zasadę, że lubię moich krewnych” – powiedziała Margaret. „Pamiętam tylko ich dobre cechy i zapominam o ich urodzinach. Mimo to, kiedy kobieta jest tak nieprzyzwoicie bogata, tak niewiarygodnie podła i tak niewybaczalnie chełpliwa jak Sophie, odrobina złośliwego kręcenia ogonem staje się nie tylko przyjemnością, ale wręcz absolutnym obowiązkiem”.

„To przechwalanie się jest z pewnością dość nie do zniesienia” – przyznał Clovis. „Spotkałem ją wczoraj na lunchu u Cuveringów, a ona nie potrafiła rozmawiać o niczym innym, jak tylko o futrzanym szalu, który właśnie kupiła, z bobra z jeziora Bajkalskiego, za który zapłaciła siedemdziesiąt gwinei po dwutygodniowych targach, pewnie wartym sto, i tak dalej, przez całą przerwę lunchową”.

„Słyszałam o tym kradzieży od jakichś siedmiu różnych osób” – powiedziała Margaret spokojnie – „i kiedy Sophie wprosiła się na herbatę, wiedziałam, że przyjdzie mi się nią pochwalić. Właśnie zadzwoniłam do Multevey & Princ, żeby przysłali mi po zatwierdzeniu najlepszy bajkalski bóbr, jaki mieli w magazynie. Kiedy Sophie przyjechała, pierwszą rzeczą, jaką zobaczyła, była świeżo rozpakowana szala wisząca na oparciu krzesła. „Ależ!” – wykrzyknęła – „Bób bajkalski! Dokładnie taka sama jak moja nowa szala”. „Dokładnie taka sama” – zgodziłam się – „tylko trochę większa i, jeśli wolno mi tak powiedzieć, o wiele lepszej jakości. Właściwie jest o wiele lepsza, niż mnie stać. Chcą za nią sześćdziesiąt dwie gwinee”. „Sześćdziesiąt dwie!” krzyknęła Sophie, „dlaczego ja dałam…”. „Sir Hartley Timming, największy żyjący autorytet w dziedzinie futer, jadł ze mną dziś lunch” – powiedziałam – „i wycenił go na jakieś sześćdziesiąt, i ośmielę się powiedzieć, że za taką cenę by mi go dali, ale stanowczo odradził mi kupno bobra z jeziora Bajkalskiego, jeśli chcę być w modzie. „Noszą je tylko drugorzędne chórzystki i wiedeńscy parweniusze” – powiedział – „a wszystkie naprawdę dobrze ubrane kobiety kupują futro z norek sodowych, które pochodzą z wielkich równin sodowych północnej Alaski”. „Mimo to” – powiedziałem – „futro z bobra jest ładne, a ja nigdy nie przejmuję się modą, a gdybym mógł je dostać za sześćdziesiąt, to bym się zastanowił” – i zanim zdążyłem powiedzieć kolejne słowo, Sophie płakała, szalała i błagała mnie, żebym kupił jej ukrainę. Powiedziała, że ​​nigdy jej się to nie podobało i kupiła ją wbrew rozsądkowi, i że widziała ukrainę z norek, za którą bardzo tęskniła, i nie stać jej na obie. W końcu zlitowałem się nad nią i kupiłem jej siedemdziesiąt gwinejskich za moje pieniądze. W sumie całkiem podobała mi się jej wizyta”.

„Myślałem, że wiem coś o futrach”, powiedział Clovis, „ale nie mogę powiedzieć, żebym kiedykolwiek wcześniej słyszał o alaskańskiej sodzie z norek”.

„Nie ma takiego zwierzęcia” – powiedziała Margaret – „i nie ma takiej osoby jak sir Hartley Timming, a prawdziwa cena, jakiej Multevey i Princk żądali za swoją stułę, wynosiła dziewięćdziesiąt gwinei. Przypuszczam, że uważasz, iż w kontaktach z Sophie przejawiałem pewną skłonność do kłamstwa?”

„Wcale nie” – powiedział Clovis – „ale myślę, że doprowadziłeś Romans Biznesu do zaawansowanego etapu doskonałości”.