De romantiek van het zakenleven

'Bel voor nog wat thee,' zei Margaret Sangrail tegen haar neef; 'Sophie Chabhouse is net geweest, en ik geef haar altijd thee van mindere kwaliteit in mijn meest waardevolle theeservies. Het feit dat ze de thee niet kan drinken en het theekopje niet kan meenemen, vervult haar met grote wanhoop, wat ik veel amusanter vind dan haar Lapsang Souchong te serveren.'

'Ik vrees dat je niet zo dol bent op nicht Sophie,' zei Clovis.

'Ik heb me voorgenomen mijn familieleden aardig te vinden,' zei Margaret; 'ik onthoud alleen hun goede eigenschappen en vergeet hun verjaardagen. Maar als een vrouw zo schandalig rijk, zo ongelooflijk gemeen en zo onvergeeflijk opschepperig is als Sophie, dan wordt een beetje venijnig geintje niet alleen een plezier, maar een absolute plicht.'

"Dat opscheppen is inderdaad nogal ondraaglijk," gaf Clovis toe; "Ik ontmoette haar gisteren tijdens de lunch bij de Cuverings, en ze had het nergens anders over dan over een bontstola die ze net had gekocht, van beverbont uit het Baikalmeer, die haar na twee weken onderhandelen zeventig guineas had gekost, terwijl hij waarschijnlijk honderd waard was, enzovoort, de hele lunch lang."

'Ik heb van wel zeven verschillende mensen over die stola gehoord,' zei Margaret kalm, 'en toen Sophie zichzelf uitnodigde voor de thee, wist ik dat ze hem aan mij wilde laten zien. Ik heb Multevey & Princk gebeld om me op proef het beste stuk beverbont uit het Baikalmeer te sturen dat ze op voorraad hadden. Toen Sophie aankwam, zag ze meteen de net uitgepakte stola over de rugleuning van een stoel hangen. 'Waarom!' riep ze uit, 'Beverbont uit het Baikalmeer! Precies zoals mijn nieuwe stola.' 'Precies zoals,' beaamde ik, 'alleen een beetje groter, en als je het me niet kwalijk neemt, van een betere kwaliteit. Sterker nog, hij is eigenlijk beter dan ik me kan veroorloven. Ze vragen er tweeënzestig guineas voor.' 'Tweeënzestig!' 'Waarom heb ik—' schreeuwde Sophie. 'Sir Hartley Timming, de grootste levende autoriteit op het gebied van bont, lunchte vandaag met me,' zei ik, 'en hij schatte de waarde op ongeveer zestig, en ik durf te wedden dat ze het me daarvoor wel zouden laten meenemen, maar hij raadde me ten zeerste af om beverbont uit het Baikalmeer te kopen als ik in de mode wilde zijn. "Alleen tweederangs koormeisjes en Weense parvenu's dragen het," zei hij, "en alle echt goed geklede vrouwen kiezen voor het bont van de soda-nerts, dat afkomstig is van de grote sodavlaktes van Noord-Alaska.'" 'Toch,' zei ik, 'is bevervacht een mooie vacht en ik trek me niet veel aan van mode, en als ik hem voor zestig zou kunnen krijgen, zou ik erover nadenken,' en voordat ik nog een woord kon zeggen, huilde en raasde Sophie en smeekte ze me om haar stola van haar over te kopen. Ze zei dat ze hem eigenlijk nooit mooi had gevonden en hem tegen beter weten in had gekocht, en dat ze een soda-nertsstola had gezien die ze echt graag wilde hebben, en dat ze het zich niet kon veroorloven om ze allebei te hebben. Uiteindelijk kreeg ik medelijden met haar en kocht ik zeventig guineastollen voor mijn eigen prijs. Al met al heb ik best genoten van haar bezoek.'

'Ik dacht dat ik wel iets van bont afwist,' zei Clovis, 'maar ik kan niet zeggen dat ik ooit eerder van Alaska-soda-nerts had gehoord.'

'Zo'n dier bestaat niet,' zei Margaret, 'en er bestaat ook geen persoon die Sir Hartley Timming heet, en de werkelijke prijs die Multevey en Princk voor hun stola vroegen was negentig guineas. Ik neem aan dat u vindt dat ik in mijn omgang met Sophie een zekere neiging tot onwaarheid heb vertoond?'

'Helemaal niet,' zei Clovis; 'maar ik denk dat je de romantiek van het zakendoen tot een vergevorderd stadium van perfectie hebt gebracht.'