ถนนใต้ธารน้ำแข็ง

ทาวีเห็นหีบยาหลุดจากเป้ของลา ก่อนจะได้ยินเสียงสายหนังขาด มันกระแทกกับธารน้ำแข็ง หมุนไปรอบหนึ่ง แล้วหายไปในรอยแตกสีฟ้า เมื่อเขาไปถึงขอบ หีบยาก็ตกลงไปอยู่บนชั้นน้ำแข็งห่างออกไปสิบสองฟุต

เลยจากทางผ่านไป มีเด็กหกคนรอรับยาปฏิชีวนะอยู่ ด้านหลังเขา สภาพอากาศทำให้ถนนปิด ไกด์ของเขา โซเรน ทดสอบรอยแตกด้วยไม้และส่ายหัว น้ำที่ละลายจากหิมะได้กัดเซาะชั้นหินด้านล่างจนเป็นโพรง

“เราสามารถลดระดับให้คุณได้” ทาวีกล่าว

“เราสามารถหย่อนเชือกไปได้” โซเรนตอบ “แต่ไม่สามารถหย่อนคนลงไปได้”

พวกเขาทำเป็นห่วงและพยายามเกี่ยวที่จับของหีบ ลมพัดเชือกไปด้านข้าง ในการลองครั้งที่ห้า ห่วงก็เกี่ยวได้ แต่ที่จับก็หลุดออกไป ทาวีถือชิ้นส่วนทองเหลืองเล็กๆ ไว้ในถุงมือด้วยความโกรธที่มันเบาเหลือเกิน

โซเรนแกะสัมภาระออกจากหลังลา ในบรรดาสายรัดสำรองมีเลื่อนไม้แคบๆ ที่ใช้บรรทุกกระสอบข้าวอยู่ พวกเขาค่อยๆ วางเลื่อนลงโดยเอาขอบลงก่อน แล้วใช้ไม้ค้ำช่วยหมุนจนกระทั่งมันวางอยู่ข้างๆ หีบ ทาวีผลัก โซเรนดึง หีบขยับไปเล็กน้อย แล้วก็ติดอยู่กับสันน้ำแข็ง

ชั้นหินส่งเสียงครืดคราด โซเรนดึงทาวีกลับมาทันทีที่ส่วนหนึ่งแตกออก หีบสมบัติร่วงลงไปในรอยแตกและหยุดอยู่บนชั้นหินอีกชั้นหนึ่ง ท้องฟ้าเหนือช่องเขามืดลง

ทาวีทรุดตัวลงนั่งบนหิมะอย่างยากลำบาก เขาให้สัญญากับพยาบาลประจำหมู่บ้านว่าจะมาถึงก่อนพลบค่ำ เขาได้รับเงินที่เธอรวบรวมมาจากผู้คนที่แทบไม่มีเงินซื้อข้าว เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าจะมาถึงบ้านเธอมือเปล่า

โซเรนยื่นสายรัดที่ขาดให้เขา ตราประทับโลหะเล็กๆ ยังคงติดอยู่ นั่นคือตราสัญลักษณ์ของคลินิกประจำภูมิภาค “ข้างในหีบมีอะไร?”

“กล่องยาแปดกล่อง ห่อด้วยผ้าสักหลาด”

“งั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องใช้หีบแล้ว”

พวกเขาใช้ไม้ค้ำและรางเหล็กของเลื่อนเพื่อทุบฝาให้แตก ทาวีหย่อนเชือกที่มีด้ามทองเหลืองผูกไว้เหมือนตะขอลงไป พวกเขายกห่อผ้าสักหลาดขึ้นทีละห่อ ห่อที่เจ็ดรับได้ ห่อที่แปดตกลงไปจนลับสายตา พวกเขาจึงทิ้งมันไว้

พวกเขามาถึงหมู่บ้านหลังเที่ยงคืนพร้อมหีบยาเจ็ดหีบและไม่มีรถลากบรรทุกเมล็ดพืช พยาบาลนับยาแล้วนับชายสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านของเธอ หลังจากที่เธอต้มน้ำเสร็จแล้ว เธอก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ทาวีเริ่มจากสายรัดก่อน โซเรนนั่งอยู่ข้างเตาเพื่อคลายความหนาวเย็นที่นิ้วมือ ข้างนอก หิมะปกคลุมรอยเท้าของพวกเขาบนถนน และสูงขึ้นไปบนภูเขา หิมะก็ปกคลุมรอยแตกด้วยเช่นกัน