Droga pod lodowcem

Tavi zobaczył, jak apteczka zsuwa się z plecaka muła, zanim usłyszał pęknięcie skórzanego paska. Uderzyła w lodowiec, zakręciła się raz i zniknęła w błękitnej szczelinie. Zanim dotarł do krawędzi, apteczka leżała dwanaście stóp (ok. 3,5 m) pod nim na półce lodowej.

Za przełęczą sześcioro dzieci czekało na antybiotyki. Za nim, z powodu złej pogody, droga była zablokowana. Jego przewodnik, Soren, sprawdził szczelinę kijem i pokręcił głową. Woda roztopowa wydrążyła półkę od spodu.

„Możemy cię opuścić” – powiedział Tavi.

„Możemy spuścić linę” – odpowiedział Soren. „Nie człowieka”.

Zrobili pętlę i próbowali zaczepić uchwyt skrzyni. Wiatr szarpnął linę na bok. Za piątą próbą pętla się zacisnęła, ale uchwyt się wyrwał. Tavi trzymał mały mosiężny element w rękawicy, wściekły, że tak mało waży.

Soren rozpakował muła. Wśród zapasowych pasów znajdowały się wąskie drewniane sanki używane do przewożenia worków ze zbożem. Opuścili je krawędzią do przodu, obracając je za pomocą drążka, aż spoczęły obok skrzyni. Tavi pchał; Soren ciągnął. Skrzynia przesunęła się o cal, a następnie zakleszczyła się w lodowej grani.

Półka zajęczała. Soren odciągnął Taviego w momencie, gdy oderwała się od niej część. Skrzynia opadła głębiej w szczelinę i zatrzymała się na drugiej półce. Niebo nad przełęczą pociemniało.

Tavi siedział twardo na śniegu. Obiecał wiejskiej pielęgniarce, że przyjedzie przed zmierzchem. Przyjął pieniądze, które zbierała od ludzi, których ledwo było stać na zboże. Nie wyobrażał sobie, że dotrze do jej drzwi z pustymi rękami.

Soren podał mu zerwany pasek. Pozostała mała metalowa plomba: znak regionalnej kliniki. „Co jest w skrzyni?”

„Osiem apteczek. Zawiniętych w filc.”

„W takim razie skrzynia nie będzie nam potrzebna.”

Używając drążka prowadzącego i żelaznego płozy sań, rozbili pokrywę. Tavi spuścił linę z mosiężną rączką przywiązaną do niej jak do haka. Jeden po drugim podnosili filcowe pakunki. Siódmy złapał; ósmy spadł i zniknął z pola widzenia. Zostawili go.

Dotarli do wioski po północy z siedmioma przypadkami i bez sań zbożowych. Pielęgniarka przeliczyła lekarstwa, a potem dwóch mężczyzn stojących w drzwiach. Dopiero po zagotowaniu wody zapytała, co się stało.

Tavi zaczął od paska. Soren siedział przy piecu, odmrażając palce. Na zewnątrz śnieg pokrywał ich ślady na drodze, a wyżej w górach pokrywał również szczelinę.