De weg onder de gletsjer

Tavi zag de medicijnkist van de muilezelrug glijden voordat hij de leren riem hoorde breken. De kist raakte de gletsjer, draaide een keer rond en verdween in een blauwe spleet. Tegen de tijd dat hij de rand bereikte, lag de kist twaalf voet onder hem op een ijsrichel.

Voorbij de pas stonden zes kinderen te wachten op hun antibiotica. Achter hem had het slechte weer de weg onbegaanbaar gemaakt. Zijn gids, Soren, testte de spleet met een stok en schudde zijn hoofd. Smeltwater had de rotswand van onderaf uitgehold.

'We kunnen je verlagen,' zei Tavi.

'We kunnen een touw laten zakken,' antwoordde Soren. 'Maar geen persoon.'

Ze maakten een lus en probeerden het handvat van de kist vast te haken. De wind duwde het touw opzij. Bij de vijfde poging lukte het wel, maar het handvat scheurde los. Tavi hield het kleine messing stukje in zijn handschoen, woedend over hoe weinig het woog.

Soren pakte de muilezel uit. Tussen de reserveriemen zat een smalle houten slee, die gebruikt werd om graanzakken te vervoeren. Ze lieten hem eerst op zijn kant zakken en draaiden hem met de geleidingsstok tot hij naast de kist rustte. Tavi duwde; Soren trok. De kist verschoof een centimeter en kwam toen vast te zitten tegen een ijsrichel.

De richel kraakte. Soren trok Tavi net op tijd terug, toen een deel afbrak. De kist viel verder de spleet in en kwam tot stilstand op een tweede richel. De lucht boven de pas werd donkerder.

Tavi zat vastberaden in de sneeuw. Hij had de dorpsverpleegster beloofd dat hij voor zonsondergang zou aankomen. Hij had het geld aangenomen dat ze had ingezameld bij mensen die zich nauwelijks graan konden veroorloven. Hij kon zich niet voorstellen dat hij met lege handen bij haar aan zou komen.

Soren gaf hem de gebroken riem. Er zat nog een klein metalen zegel aan vast: het merkteken van de regionale kliniek. 'Wat zit er in de kist?'

“Acht medicijnkistjes. In vilt gewikkeld.”

“Dan hebben we de borstkas niet nodig.”

Met behulp van de geleidestang en de ijzeren slee braken ze het deksel open. Tavi liet het touw zakken waaraan als een haak een messing handvat was vastgemaakt. Een voor een tilden ze de vilten bundels op. De zevende bleef haken; de achtste viel uit het zicht. Ze lieten het zo.

Ze bereikten het dorp na middernacht met zeven kisten en zonder graanslee. De verpleegster telde de medicijnen en vervolgens de twee mannen die in haar deuropening stonden. Pas nadat ze water had laten koken, vroeg ze wat er gebeurd was.

Tavi begon met de riem. Soren zat bij de kachel zijn vingers te ontdooien. Buiten bedekte de sneeuw hun voetsporen op de weg, en hoger op de berg was ook de spleet bedekt.