อีกด้านหนึ่งของมัน

มีข่าวลือแพร่สะพัดในสื่อต่างๆ เกี่ยวกับความอยากรู้อยากเห็นของสตรีที่รู้จักกันดี ข่าวลือนั้นกล่าวว่า หากสามีนำหนังสือพิมพ์ที่ตัดตอนมาอ่านที่บ้าน ภรรยาของเขาจะไม่ยอมอยู่นิ่งจนกว่าจะหาหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่มาดูว่าส่วนที่ถูกตัดออกไปนั้นคืออะไร

ชายชาวฮิวสตันคนหนึ่งประทับใจกับไอเดียนี้มาก เขาจึงตัดสินใจทำการทดลอง คืนหนึ่งของสัปดาห์ที่แล้ว เขาตัดโฆษณาเกี่ยวกับยาแก้หวัดขนาดสองนิ้วจากหนังสือพิมพ์ประจำวัน แล้ววางกระดาษที่ฉีกขาดนั้นไว้บนโต๊ะ ซึ่งภรรยาของเขาจะต้องได้อ่านอย่างแน่นอน

เขาหยิบหนังสือขึ้นมาและแสร้งทำเป็นสนใจ ขณะที่มองดูเธอเหลือบมองกระดาษ เมื่อเธอแตะตรงจุดที่กระดาษถูกตัด เธอก็ขมวดคิ้วและดูเหมือนกำลังคิดอย่างจริงจัง

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้น และชายคนนั้นก็ไม่แน่ใจว่าความอยากรู้อยากเห็นของเธอเกิดขึ้นหรือไม่

วันต่อมา เมื่อเขากลับบ้านมาทานอาหารเย็น เธอก็ออกมาต้อนรับเขาที่ประตูด้วยสายตาที่เปล่งประกายและสีหน้าท่าทางที่ดูน่ากลัว

“ไอ้คนชั่วช้าสารเลว!” เธอร้อง “หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับแกมาหลายปี ฉันเพิ่งมารู้ว่าแกหลอกลวงฉันอย่างเลวทราม ใช้ชีวิตสองหน้า และนำความอับอายและความเศร้ามาสู่ครอบครัวผู้บริสุทธิ์ของแก! ฉันคิดมาตลอดว่าแกเป็นคนชั่วช้าและเลวทราม และตอนนี้ฉันก็มีหลักฐานยืนยันแล้ว”

“อะ...อะ...หมายความว่ายังไง มาเรีย?” เขาอุทานด้วยความตกใจ “ผมไม่ได้ทำอะไรเลย”

“แน่นอน คุณพร้อมที่จะเพิ่มการโกหกเข้าไปในรายการนิสัยเสียของคุณแล้ว ในเมื่อคุณแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจฉัน ลองดูนี่สิ”

เธอชูเอกสารฉบับสมบูรณ์เกี่ยวกับประเด็นของวันก่อนให้เขาดู

“คุณคิดจะซ่อนการกระทำของคุณจากฉันด้วยการตัดกระดาษส่วนหนึ่งออก แต่ฉันฉลาดเกินกว่าคุณจะคาดคิด”

“นั่นมันแค่เรื่องตลกนิดหน่อยเอง มาเรีย ฉันไม่คิดว่าเธอจะเอาจริงเอาจังหรอก ฉัน—”

“นี่แกเรียกมันว่าเรื่องตลกหรือไง ไอ้คนไร้ยางอาย!” เธอตะโกนพลางกางกระดาษแผ่นนั้นตรงหน้าเขา

ชายคนนั้นมองและอ่านด้วยความตกใจ ในการตัดโฆษณาเกี่ยวกับโรคหวัดนั้น เขาไม่เคยคิดที่จะดูว่ามีอะไรอยู่ด้านหลัง และนี่คือสิ่งที่ปรากฏว่าถูกตัดออกมาสำหรับคนที่อ่านอีกด้านของหน้ากระดาษ:

สุภาพบุรุษผู้มีฐานะดีในแวดวงธุรกิจ ได้สนุกสนานอย่างเต็มที่เมื่อคืนที่ผ่านมาในร้านอาหารแห่งหนึ่ง โดยเขาได้เลี้ยงอาหารค่ำแก่สองนักแสดงหญิงจากคณะละครตลกที่มาแสดงในเมือง การพูดคุยเสียงดังและการทำจานชามแตกดึงดูดความสนใจไปบ้าง แต่เรื่องก็คลี่คลายไปได้ด้วยดี เนื่องจากสุภาพบุรุษคนดังกล่าวมีฐานะดี

“นี่แกเรียกมันว่าเรื่องตลกเหรอ ไอ้แก่สารเลว!” หญิงชราตะโกนด้วยความตื่นเต้น “ฉันจะกลับบ้านไปหาแม่เย็นนี้แล้ว และฉันจะอยู่ที่นั่นตลอด คิดว่าแกจะหลอกฉันได้เหรอ ไอ้แก่เจ้าเล่ห์ ไอ้คนชั่วช้า! ฉันเก็บของใส่กระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว และฉันจะตรงกลับบ้านเลย อย่ามาใกล้ฉัน!”

“มาเรีย” ชายผู้ตกตะลึงอุทานออกมา “ผมสาบานว่าผม—”

“อย่าเพิ่มข้อหาให้การเท็จเข้าไปในความผิดของคุณเลยครับ!”

ชายคนนั้นพยายามพูดสามหรือสี่ครั้งแต่ไม่สำเร็จ จากนั้นก็คว้าหมวกแล้ววิ่งไปใจกลางเมือง สิบห้านาทีต่อมาเขากลับมาพร้อมกับแบบตัดเย็บชุดผ้าไหมใหม่สองแบบ ลูกอมคาราเมลสี่ปอนด์ และพนักงานบัญชีและพนักงานขายอีกสามคน เพื่อพิสูจน์ว่าเขาทำงานอย่างหนักในร้านในคืนนั้น

เรื่องราวทั้งหมดจบลงอย่างน่าพอใจในที่สุด แต่มีชายชาวฮิวสตันคนหนึ่งที่ไม่สนใจเรื่องความอยากรู้อยากเห็นของผู้หญิงอีกต่อไปแล้ว