หน้าที่หายไปของสมุดบันทึกน้ำขึ้นน้ำลง

สมุดบันทึกน้ำขึ้นน้ำลงของท่าเรือหายไปหนึ่งหน้าในคืนที่เรือบรรทุกถ่านหินชนกำแพง หน้าที่หายไปคือหน้าของวันอังคาร ขอบที่ฉีกขาดนั้นยังใหม่ และตัวแทนจากบริษัทประกันภัยก็มาถึงก่อนอาหารเช้าเพื่อถามว่าใครอยู่ใกล้โต๊ะทำงานบ้าง

มีเพียงสามคนเท่านั้นที่ถือครองกุญแจ ได้แก่ เจ้าหน้าที่ดูแลท่าเรือ พนักงานนำร่องเรือ และไอเวน เสมียนผู้คัดลอกระดับน้ำขึ้นน้ำลงจากเครื่องวัด ไอเวนล็อกสำนักงานไว้เวลาหกโมงเย็น พนักงานนำร่องเรืออ้างว่าเข้าไปในเวลาห้าทุ่มและพบว่าสมุดบันทึกเสียหายแล้ว ส่วนเจ้าหน้าที่ดูแลท่าเรือกล่าวว่าเขาอยู่บ้านตลอดทั้งเย็น

กัปตันเรือบรรทุกสินค้ายืนยัน ว่าเขาปฏิบัติตามคำอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากสำนักงานท่าเรือที่ให้เทียบท่าเวลาสี่ทุ่ม เขาบอกว่ากระแสน้ำน่าจะพัดพาเขาข้ามโขดหินที่จมอยู่ใต้น้ำข้างกำแพงไปได้อย่างปลอดภัย แต่กลับกลายเป็นว่าตัวเรือของเขาชนกับพื้นก้นทะเล

ไอเวนใช้ดินสอถูไปบนหน้ากระดาษใต้แผ่นที่หายไป แล้วถูไปมาจนเห็นร่องรอยจางๆ ได้แก่ หัวข้อคอลัมน์ ชื่อกัปตัน และบันทึกสั้นๆ ซึ่งอ่านไม่ออก

ตัวแทนบริษัทประกันภัยเสนอให้สอบถามพนักงานนำร่องเรือกลางคืน ไอเวนขอเอกสารบันทึกระดับน้ำของเดือนที่แล้ว การอ่านค่าทุกเย็นถูกคัดลอกไว้อย่างเรียบร้อย ในวันอังคาร ตัวเลขถูกเขียนด้วยลายมือใหญ่ของเจ้าหน้าที่ควบคุมท่าเรือ เรือบรรทุกสินค้ามาถึงในอีกสามชั่วโมงต่อมา

ไอเวนเดินไปที่มาตรวัดระดับน้ำ มีขอบหินกั้นไว้เพื่อป้องกันมาตรวัดทองเหลืองจากเรือที่แล่นผ่าน ปูนซีเมนต์สดใหม่ถูกอุดช่องว่างด้านหลังมาตรวัด มาตรวัดนี้ถูกถอดลงระหว่างการซ่อมแซมกำแพงเมื่อสัปดาห์ก่อน และถูกติดตั้งสูงขึ้นกว่าเดิมหนึ่งฟุต ใครก็ตามที่อ่านมาตรวัดนี้จะบันทึกระดับน้ำตื้นกว่าความเป็นจริงหนึ่งฟุต

“นั่นน่าจะช่วยกัปตันได้” ตัวแทนบริษัทประกันภัยกล่าว

“เว้นแต่จะมีคนแก้ไขการอ่านสองครั้ง”

ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน ไอเวนพบโน้ตจากหัวหน้าช่างซ่อมบำรุงที่อธิบายถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น เจ้าหน้าที่ควบคุมท่าเรือได้เพิ่มค่าที่วัดได้เมื่อวันอังคารไปอีกหนึ่งฟุตก่อนที่จะบันทึกข้อมูลลงไป ส่วนเจ้าหน้าที่นำร่องซึ่งพบโน้ตในภายหลัง ได้เพิ่มค่าไปอีกหนึ่งฟุตเมื่อออกคำสั่งให้เทียบท่า ดังนั้นในทางทฤษฎีแล้ว ระดับน้ำจึงลึกกว่าร่องน้ำอย่างกะทันหัน

เจ้าหน้าที่ดูแลท่าเรือยอมรับว่าเขาฉีกหน้ากระดาษนั้นทิ้งเมื่อเห็นตัวเรือที่เสียหาย เขาคิดว่าการแก้ไขของตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้เรือเกยตื้น พนักงานนำร่องเรือยอมรับว่าเขาเป็นคนเพิ่มข้อความลงไป แต่ไม่รู้ว่ามีหน้ากระดาษหายไปจนกระทั่งเวลาห้าทุ่ม ตามที่เขาบอกไว้

ตัวแทนบริษัทประกันวางเอกสารทั้งสองฉบับลงบนโต๊ะ “คุณน่าจะบอกเราตั้งแต่เช้าแล้ว”

เจ้าหน้าที่ดูแลท่าเรือจ้องมองไปยังพื้นที่ว่างในสมุดบันทึก ไอเวนแปะกระดาษแผ่นใหม่ลงไป แล้วบันทึกข้อมูลที่อ่านได้ การแก้ไข และรอยฉีกขาด เขาเว้นที่ว่างไว้สำหรับค่าซ่อมแซม ซึ่งเขารู้ว่าจะต้องบันทึกรายละเอียดเพิ่มเติมอีกมาก