สุนัขจิ้งจอกกับม้า

ชาวนาคนหนึ่งมีม้าคู่ใจ แต่ม้าตัวนั้นแก่และทำงานหนักไม่ไหวแล้ว เจ้านายจึงไม่ให้อาหารมันอีกต่อไป และพูดว่า “ฉันคงใช้เจ้าต่อไปไม่ได้แล้ว แต่ฉันก็ยังหวังดีกับเจ้าอยู่ ถ้าเจ้าพิสูจน์ตัวเองว่ายังแข็งแรงพอที่จะคาบสิงโตมาให้ฉันได้ ฉันจะเลี้ยงเจ้าต่อไป แต่ตอนนี้จงออกไปจากคอกของฉันเสีย” แล้วก็ไล่ม้าออกไปในทุ่งโล่ง ม้ารู้สึกเศร้า จึงเข้าไปในป่าเพื่อหาที่กำบังจากสภาพอากาศ

จากนั้นสุนัขจิ้งจอกก็มาพบเขาและพูดว่า “ทำไมเจ้าจึงก้มหน้าเช่นนี้ และเดินไปมาตามลำพัง?”

“อนิจจา” ม้าตอบ “ความโลภและความซื่อสัตย์ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ เจ้านายของฉันลืมไปแล้วว่าฉันรับใช้เขามานานหลายปีเพียงใด และเพราะฉันไถนาได้ไม่ดีอีกต่อไป เขาจึงไม่ให้ฉันกินอาหารอีก และไล่ฉันออกไป”

“โดยไม่ให้โอกาสเจ้าเลยหรือ?” สุนัขจิ้งจอกถาม

“โอกาสนั้นเป็นโอกาสที่แย่มาก เขาบอกว่า ถ้าฉันยังแข็งแรงพอที่จะนำสิงโตมาให้เขาได้ เขาจะเก็บฉันไว้ แต่เขารู้ดีว่าฉันทำอย่างนั้นไม่ได้”

สุนัขจิ้งจอกกล่าวว่า “ฉันจะช่วยเจ้าเอง เพียงแค่เจ้านอนลง เหยียดตัวออกไปราวกับว่าเจ้าตายแล้ว และอย่าขยับเขยื้อน”

ม้าทำตามที่สุนัขจิ้งจอกต้องการ และสุนัขจิ้งจอกก็ไปหาสิงโตซึ่งมีถ้ำอยู่ไม่ไกลนัก แล้วพูดว่า “มีม้าตายอยู่ข้างนอกนั่น มากับข้าเถอะ เจ้าจะได้กินอาหารมื้ออร่อย” สิงโตก็ไปด้วย และเมื่อทั้งสองยืนอยู่ข้างม้า สุนัขจิ้งจอกก็พูดว่า “เอาเถอะ ที่นี่มันไม่สะดวกสบายสำหรับเจ้าเท่าไหร่ ข้าจะบอกเจ้าอย่างนี้ ข้าจะมัดหางมันไว้กับเจ้า แล้วเจ้าก็ลากมันเข้าไปในถ้ำของเจ้า และกินมันอย่างสบายใจ”

คำแนะนำนี้ทำให้สิงโตพอใจ มันจึงนอนลง และเพื่อให้สุนัขจิ้งจอกผูกม้าติดกับมันได้ มันจึงอยู่นิ่งเงียบ แต่สุนัขจิ้งจอกกลับผูกขาของสิงโตเข้ากับหางของม้า แล้วบิดและผูกให้แน่นหนาจนไม่มีแรงใดๆ จะดึงให้ขาดได้ เมื่อมันทำเสร็จแล้ว มันก็แตะที่ไหล่ของม้าแล้วพูดว่า “ดึงสิ ม้าขาว ดึง!” ทันใดนั้นม้าก็กระโดดขึ้นและลากสิงโตไปด้วย สิงโตเริ่มคำรามเสียงดังจนนกทุกตัวในป่าบินหนีด้วยความหวาดกลัว แต่ม้าก็ปล่อยให้มันคำราม และลากมันไปทั่วชนบทจนถึงประตูบ้านของเจ้านาย

เมื่อนายเห็นสิงโต เขาก็อารมณ์ดีขึ้น และกล่าวแก่มากว่า “เจ้าจงอยู่กับข้าและขอให้โชคดี” แล้วเขาก็ให้อาหารมันอย่างอุดมสมบูรณ์จนกระทั่งมันตาย