De vos en het paard

Een boer had een trouw paard dat oud was geworden en niet meer kon werken. Zijn meester wilde hem daarom geen eten meer geven en zei: "Ik kan je echt niet meer gebruiken, maar ik heb nog steeds goede bedoelingen met je. Als je sterk genoeg bent om me een leeuw te brengen, zal ik je onderhouden, maar ga nu weg uit mijn stal!" En daarmee joeg hij het paard het open veld in. Het paard was verdrietig en ging het bos in om daar wat beschutting tegen het weer te zoeken.

Toen kwam de vos hem tegemoet en zei: 'Waarom loop je zo met gebogen hoofd rond en zo alleen?'

'Helaas,' antwoordde het paard, 'hebzucht en trouw gaan niet samen in één huis. Mijn meester is vergeten welke diensten ik hem al die jaren heb bewezen, en omdat ik niet meer goed kan ploegen, wil hij me geen eten meer geven en heeft hij me weggejaagd.'

'Zonder je een kans te geven?' vroeg de vos.

“Het was een slechte kans. Hij zei dat als ik nog sterk genoeg zou zijn om hem een ​​leeuw te brengen, hij me zou houden, maar hij weet heel goed dat ik dat niet kan.”

De vos zei: "Ik zal je helpen, ga gewoon liggen, strek je uit alsof je dood bent, en beweeg niet."

Het paard deed wat de vos wilde, en de vos ging naar de leeuw, die niet ver daarvandaan zijn hol had, en zei: "Daar ligt een dood paard, kom met me mee, dan heb je een heerlijke maaltijd." De leeuw ging met hem mee, en toen ze beiden bij het paard stonden, zei de vos: "Het is hier toch niet erg comfortabel voor je, weet je wat? Ik zal het aan je staart vastmaken, dan kun je het je hol in slepen en het in alle rust opeten."

Dit advies beviel de leeuw: hij ging liggen en bleef stil, zodat de vos het paard goed aan hem kon vastbinden. Maar de vos bond de poten van de leeuw vast met de staart van het paard, en draaide en maakte alles zo goed en zo stevig vast dat geen kracht het kon breken. Toen hij klaar was, tikte hij het paard op de schouder en zei: "Trek, wit paard, trek!" Toen sprong het paard meteen op en trok de leeuw met zich mee. De leeuw begon te brullen, zodat alle vogels in het bos in paniek wegvlogen, maar het paard liet hem brullen, trok hem mee en sleepte hem over het land naar de deur van zijn meester.

Toen de heer de leeuw zag, kwam hij tot bezinning en zei tegen het paard: "Je zult bij mij blijven en het ga je goed," en hij gaf hem genoeg te eten tot hij stierf.