ระยะเวลาของชีวิต

เมื่อพระเจ้าทรงสร้างโลกและกำลังจะกำหนดอายุขัยของสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิด ลาตัวหนึ่งก็มาถามว่า “พระเจ้าข้า ข้าพระองค์จะมีชีวิตอยู่ได้นานเท่าไร?”

พระเจ้าตรัสตอบว่า “สามสิบปี เจ้าพอใจหรือ?”

“โอ้ พระเจ้า” ลาตอบ “นั่นเป็นเวลานานมาก โปรดนึกถึงชีวิตที่แสนลำบากของข้าพเจ้า! ต้องแบกภาระหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ลากกระสอบข้าวไปโรงสี เพื่อให้คนอื่นได้กินขนมปัง ได้รับความสุขและความสดชื่นด้วยการถูกตีและเตะเท่านั้น โปรดช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมานของข้าพเจ้าสักส่วนหนึ่งด้วย” แล้วพระเจ้าก็ทรงสงสารมัน และทรงลดโทษให้มันสิบแปดปี

ลาเดินจากไปอย่างสบายใจ และสุนัขก็ปรากฏตัวขึ้น “เจ้าอยากมีชีวิตอยู่ยาวนานแค่ไหน?” พระเจ้าตรัสถาม “สามสิบปีนั้นมากเกินไปสำหรับลา แต่เจ้าจะพอใจกับอายุเท่านี้”

“พระเจ้าข้า” สุนัขตอบ “นั่นเป็นพระประสงค์ของพระองค์หรือ? ลองพิจารณาดูว่าข้าจะต้องวิ่งไกลแค่ไหน เท้าของข้าคงทนไม่ไหวอีกต่อไป และเมื่อข้าสูญเสียเสียงเห่าและฟันสำหรับกัดแล้ว ข้าจะเหลืออะไรให้ทำนอกจากวิ่งจากมุมหนึ่งไปยังอีกมุมหนึ่งและคำราม?” พระเจ้าทรงเห็นว่ามันพูดถูก จึงทรงปลดปล่อยมันจากชีวิตสิบสองปี

แล้วลิงก็เดินมา “เจ้าจะอายุยืนถึงสามสิบปีด้วยความเต็มใจอย่างแน่นอนหรือ?” พระเจ้าตรัสถามมัน “เจ้าไม่จำเป็นต้องทำงานเหมือนลาและสุนัข และเจ้าจะมีความสุขตลอดไป”

“โอ้! พระเจ้า” เขาตอบ “อาจดูเหมือนเป็นอย่างนั้น แต่ที่จริงแล้วมันต่างกันมาก เมื่อฝนตกเป็นโจ๊ก ฉันก็ไม่มีช้อน ฉันต้องเล่นตลกสนุกสนานอยู่เสมอ และทำหน้าตาที่ทำให้คนหัวเราะ และถ้าพวกเขาให้แอปเปิ้ลฉัน แล้วฉันกัดเข้าไป ทำไมมันถึงเปรี้ยว! ความเศร้าซ่อนตัวอยู่หลังความสนุกสนานบ่อยแค่ไหน! ฉันคงทนอยู่ได้ถึงสามสิบปีไม่ได้หรอก” พระเจ้าทรงเมตตาและทรงลดอายุให้ฉันสิบปี

ในที่สุดชายคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างร่าเริง สุขภาพดี และแข็งแรง และวิงวอนขอให้พระเจ้าทรงกำหนดเวลาสำหรับเขา “เจ้าจะมีชีวิตอยู่สามสิบปี” พระเจ้าตรัส “แค่นั้นพอสำหรับเจ้าหรือ?”

ชายคนนั้นคร่ำครวญว่า “เวลาช่างสั้นนัก เมื่อฉันสร้างบ้านของฉันเสร็จ ไฟในเตาผิงของฉันก็ลุกโชน เมื่อฉันปลูกต้นไม้ที่ออกดอกออกผล และฉันกำลังตั้งใจจะเพลิดเพลินกับชีวิตของฉัน ฉันก็ต้องตาย! โอ้พระเจ้า โปรดยืดเวลาของฉันให้ยาวนานขึ้นด้วยเถิด”

พระเจ้าตรัสว่า “เราจะเพิ่มอายุของลาเข้าไปอีกสิบแปดปี”

“แค่นั้นยังไม่พอ” ชายคนนั้นตอบ

“เจ้าจะต้องรับโทษจำคุกสิบสองปีเช่นเดียวกับสุนัข”

“ยังน้อยเกินไป!”

พระเจ้าตรัสว่า “ถ้าอย่างนั้นเราจะให้เจ้ามีอายุขัยเท่ากับลิงสิบปีเช่นกัน แต่เจ้าจะไม่มีอายุขัยมากกว่านั้น” ชายผู้นั้นจึงจากไป แต่ก็ยังไม่พอใจ

มนุษย์มีอายุขัยเจ็ดสิบปี สามสิบปีแรกคือช่วงชีวิตของมนุษย์ ซึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในช่วงนั้นมนุษย์มีสุขภาพแข็งแรง ร่าเริง ทำงานด้วยความสุข และมีความสุขกับชีวิตของตน จากนั้นก็ถึงช่วงอายุสิบแปดปีของลา ซึ่งภาระต่างๆ ถูกวางลงบนมันทีละอย่าง มันต้องแบกข้าวเพื่อเลี้ยงผู้อื่น และการถูกตีและเตะคือรางวัลของการรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของมัน จากนั้นก็ถึงช่วงอายุสิบสองปีของสุนัข เมื่อมันนอนอยู่ในมุมห้อง เห่าหอน และไม่มีฟันเหลือไว้กัดอีกต่อไป และเมื่อเวลาผ่านไป ช่วงอายุสิบปีของลิงก็จะเป็นจุดจบ จากนั้นมนุษย์ก็จะอ่อนแอและโง่เขลา ทำเรื่องโง่ๆ และกลายเป็นตัวตลกของเด็กๆ