De duur van het leven

Toen God de wereld had geschapen en op het punt stond de levensduur van elk schepsel vast te stellen, kwam de ezel en vroeg: 'Heer, hoe lang zal ik leven?'

'Dertig jaar,' antwoordde God; 'is dat voor jou genoeg?'

'Ach Heer,' antwoordde de ezel, 'dat is een lange tijd. Denk aan mijn ellendige bestaan! Zware lasten dragen van 's morgens tot 's avonds, zakken graan naar de molen slepen zodat anderen brood kunnen eten, en opgevrolijkt en verfrist worden met niets anders dan slagen en schoppen. Verlos mij van een deel van deze lange tijd.' Toen kreeg God medelijden met hem en verloste hem van achttien jaar.

De ezel ging tevreden weg, en de hond verscheen. 'Hoe lang zou je nog willen leven?' vroeg God hem. 'Dertig jaar is te lang voor de ezel, maar jij zult daar tevreden mee zijn.'

'Heer,' antwoordde de hond, 'is dat uw wil? Bedenk eens hoe ik zal moeten rennen, mijn poten zullen het nooit zo lang volhouden, en als ik eenmaal mijn stem kwijt ben om te blaffen en mijn tanden om te bijten, wat blijft er dan voor mij over dan van de ene hoek naar de andere te rennen en te grommen?' God zag dat hij gelijk had en schonk hem twaalf jaar van zijn leven terug.

Toen kwam de aap. 'Zul je dan zeker dertig jaar lang met plezier leven?' vroeg de Heer hem. 'Je hoeft niet te werken zoals de ezel en de hond, en je zult altijd van het leven genieten.'

'Ach, Heer,' antwoordde hij, 'het lijkt misschien alsof dat zo is, maar het is heel anders. Als het pap regent, heb ik geen lepel. Ik moet altijd vrolijke streken uithalen en gekke gezichten trekken, zodat mensen moeten lachen. En als ze me een appel geven en ik bijt erin, dan is hij zuur! Hoe vaak schuilt verdriet wel niet achter vrolijkheid! Ik zal het nooit dertig jaar volhouden.' God was genadig en nam er tien van af.

Eindelijk verscheen de mens, vol vreugde, gezondheid en kracht, en smeekte God om zijn tijd te bepalen. "Dertig jaar zul je leven," zei de Heer. "Is dat genoeg voor je?"

'Wat een korte tijd,' riep de man, 'nu ik mijn huis heb gebouwd en mijn vuur brandt in mijn eigen haard; nu ik bomen heb geplant die bloeien en vrucht dragen, en ik van plan ben van mijn leven te genieten, en ik sterf! O Heer, verleng mijn tijd.'

'Daar tel ik de achttien jaar van de ezel bij op,' zei God.

'Dat is niet genoeg,' antwoordde de man.

“Ook de twaalf jaar van de hond zul je ontvangen.”

“Nog steeds te weinig!”

'Welnu,' zei God, 'ik zal je ook de tien jaar van de aap geven, maar meer zul je niet krijgen.' De man ging weg, maar was niet tevreden.

De mens leeft dus zeventig jaar. De eerste dertig zijn zijn mensenjaren, die snel voorbijgaan; dan is hij gezond, vrolijk, werkt met plezier en is blij met zijn leven. Dan volgen de achttien jaar van de ezel, waarin de ene last na de andere op zijn schouders wordt gelegd, hij het graan moet dragen dat anderen voedt, en slagen en schoppen de beloning zijn voor zijn trouwe diensten. Dan komen de twaalf jaar van de hond, waarin hij in een hoekje ligt, gromt en geen tanden meer heeft om mee te bijten, en als deze tijd voorbij is, zijn de tien jaar van de aap nog ver weg. Dan is de mens zwakzinnig en dwaas, doet domme dingen en wordt het mikpunt van spot voor de kinderen.