Czas trwania życia

Kiedy Bóg stworzył świat i miał ustalić długość życia każdego stworzenia, przyszedł osioł i zapytał: „Panie, jak długo mam żyć?”

„Trzydzieści lat” – odpowiedział Bóg – „czy to cię zadowala?”

„Ach, Panie” – odpowiedział osioł – „to długi czas. Pomyśl o moim bolesnym życiu! Nosić ciężkie brzemiona od rana do nocy, ciągnąć worki zboża do młyna, żeby inni mogli jeść chleb, być pokrzepionym i pokrzepionym jedynie ciosami i kopniakami. Uwolnij mnie od części tego długiego czasu”. Wtedy Bóg zlitował się nad nim i uwolnił go od osiemnastu lat.

Osioł odszedł pocieszony, a pojawił się pies. „Jak długo chciałbyś żyć?” – zapytał go Bóg. „Trzydzieści lat to za dużo dla osła, ale tym będziesz zadowolony”.

„Panie” – odpowiedział pies – „czy taka jest Twoja wola? Pomyśl, jak będę musiał biec, moje nogi nigdy nie wytrzymają tak długo, a kiedy raz stracę głos od szczekania i zęby od gryzienia, co mi pozostanie, jak tylko biegać z kąta w kąt i warczeć?” Bóg uznał, że ma rację i uwolnił go od dwunastu lat życia.

Potem przyszła małpa. „Z pewnością będziesz żył trzydzieści lat z własnej woli?” – powiedział do niej Pan. „Nie musisz pracować jak osioł i pies, i zawsze będziesz się dobrze bawił”.

„Ach! Panie” – odpowiedział – „wydaje się, że tak jest, ale to zupełnie co innego. Kiedy pada owsianka, nie mam łyżki. Zawsze płatam figle i robię miny, które wywołują śmiech, a jeśli dadzą mi jabłko, a ja je ugryzę, to jakież ono jest kwaśne! Jak często smutek kryje się za wesołością! Nigdy nie wytrzymam trzydziestu lat”. Bóg był łaskawy i zdjął dziesięć.

W końcu pojawił się człowiek, radosny, zdrowy i pełen wigoru, i błagał Boga, aby wyznaczył mu czas. „Będziesz żył trzydzieści lat” – powiedział Pan. „Czy to ci wystarczy?”

„Jakże krótki czas!” – zawołał mężczyzna – „kiedy zbuduję swój dom i ogień zapłonie w moim palenisku; kiedy zasadzę drzewa, które zakwitną i dadzą owoce, i gdy będę miał zamiar cieszyć się życiem, umrę! O Panie, przedłuż mój czas!”

„Dodam do tego osiemnaście lat osła” – rzekł Bóg.

„To nie wystarczy” – odpowiedział mężczyzna.

„Będziesz miał także dwanaście lat psa”.

„Wciąż za mało!”

„Dobrze więc” – rzekł Bóg – „dam ci również dziesięć lat życia małpy, ale więcej nie będziesz miał”. Człowiek odszedł, lecz nie był zadowolony.

Człowiek żyje więc siedemdziesiąt lat. Pierwsze trzydzieści to jego ludzkie lata, które szybko mijają; wtedy jest zdrowy, wesoły, pracuje z przyjemnością i cieszy się życiem. Potem następuje osiemnaście lat osła, kiedy nakłada się na niego jeden ciężar za drugim, musi dźwigać zboże, którym karmi innych, a ciosy i kopniaki są nagrodą za jego wierną służbę. Potem nadchodzi dwanaście lat psa, kiedy leży w kącie, warczy i nie ma już zębów, by gryźć, a kiedy ten czas minie, dziesięć lat małpy dobiegnie końca. Wtedy człowiek jest słaby i głupi, robi głupstwa i staje się pośmiewiskiem dzieci.