สุลต่านเก่า

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชาวนาคนหนึ่งเลี้ยงสุนัขแสนซื่อสัตย์ชื่อสุลต่าน สุนัขตัวนั้นแก่ชราและฟันหลุดหมด จึงไม่สามารถคาบอะไรได้อีกแล้ว วันหนึ่งชาวนาและภรรยายืนอยู่หน้าประตูบ้าน และพูดว่า “พรุ่งนี้ข้าตั้งใจจะยิงสุลต่านแก่ตัวนี้ทิ้ง มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว”

ภรรยาของเขาซึ่งรู้สึกสงสารสัตว์ผู้ซื่อสัตย์นั้นจึงตอบว่า “มันรับใช้เรามานานและซื่อสัตย์มาก เราจึงควรให้ค่าตอบแทนแก่มัน”

“เอ๊ะ! อะไรนะ?” ชายคนนั้นกล่าว “คุณช่างไม่ฉลาดเลย เขาไม่มีฟันเหลืออยู่ในปากสักซี่เดียว และไม่มีโจรคนไหนกลัวเขาด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาไปได้แล้ว ถ้าเขารับใช้เรา เขาก็ได้รับการตอบแทนอย่างดีแล้ว”

สุนัขผู้น่าสงสารซึ่งนอนเหยียดตัวอยู่กลางแดดไม่ไกลนัก ได้ยินทุกอย่าง และเสียใจที่วันพรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายของมัน มันมีเพื่อนที่ดีคือหมาป่า และมันจึงแอบออกไปในป่าในตอนเย็นเพื่อไปหาเพื่อน และบ่นถึงชะตากรรมที่รอมันอยู่ “ฟังนะ เจ้าคนช่างนินทา” หมาป่ากล่าว “จงร่าเริงเถิด ข้าจะช่วยเจ้าให้พ้นจากความเดือดร้อน ข้าคิดแผนออกแล้ว พรุ่งนี้เช้าตรู่ เจ้านายของเจ้าจะไปทำนากับภรรยา และพวกเขาจะพาลูกน้อยไปด้วย เพราะจะไม่มีใครถูกทิ้งไว้ในบ้าน พวกเขาเคยวางเด็กไว้ใต้พุ่มไม้ในร่มเงาขณะทำงาน เจ้าก็จงไปนอนที่นั่นด้วย ราวกับว่าเจ้าต้องการจะเฝ้าดูแลเด็ก จากนั้นข้าจะออกมาจากป่าและคาบเด็กไป เจ้าต้องรีบวิ่งตามข้าไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเจ้าจะแย่งเด็กคืนจากข้า ข้าจะปล่อยให้เด็กตกลงมา และเจ้าจะนำเด็กกลับไปให้พ่อแม่ของเขา พวกเขาจะคิดว่าเจ้าช่วยชีวิตเด็กไว้ และจะรู้สึกขอบคุณเจ้ามากเกินกว่าจะทำร้ายเจ้า ตรงกันข้าม เจ้าจะได้รับความโปรดปรานอย่างสูง และพวกเขาจะไม่ทำให้เจ้าขาดแคลนอะไรอีกเลย”

แผนการนั้นถูกใจสุนัข และมันก็ดำเนินไปตามที่วางไว้ทุกประการ พ่อร้องโวยวายเมื่อเห็นหมาป่าวิ่งข้ามทุ่งนาไปพร้อมกับลูก แต่เมื่อสุลต่านเฒ่านำลูกกลับมา เขาก็เต็มไปด้วยความสุข ลูบคลำลูกและพูดว่า “เจ้าจะไม่ได้รับอันตรายแม้แต่เส้นขนเดียว เจ้าจะได้กินขนมปังของข้าฟรีตราบเท่าที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่” และเขาก็พูดกับภรรยาว่า “รีบกลับบ้านไปทำขนมปังให้สุลต่านเฒ่ากินเถอะ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องกัด และไปเอาหมอนจากเตียงของข้ามาให้ข้านอน”

นับจากนั้นเป็นต้นมา สุลต่านเฒ่าก็มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีอย่างที่เขาปรารถนา

ไม่นานหลังจากนั้น หมาป่าก็มาเยี่ยมเขา และรู้สึกยินดีที่ทุกอย่างประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี “แต่เจ้าคนช่างนินทา” มันกล่าว “ถ้าหากข้ามีโอกาส ขโมยแกะอ้วนๆ ของเจ้านายเจ้าไปสักตัว เจ้าคงจะสะบัดตาให้ข้าเห็นแน่ๆ”

“อย่าหวังอย่างนั้นเลย” สุนัขตอบ “ฉันจะซื่อสัตย์ต่อเจ้านายของฉัน ฉันไม่เห็นด้วยกับเรื่องนั้น”

หมาป่าคิดว่าเรื่องนี้พูดกันจริงจังไม่ได้ จึงแอบย่องมาในเวลากลางคืนและกำลังจะเอาแกะไป แต่ชาวนาผู้ซึ่งสุลต่านผู้ซื่อสัตย์ได้บอกแผนการของหมาป่าให้ฟัง จับมันได้และฟาดหนังมันจนยับเยินด้วยกระบอง หมาป่าจึงต้องหนีไป แต่ก็ตะโกนใส่หมาว่า “รอแป๊บหนึ่ง เจ้าคนชั่ว เจ้าจะต้องชดใช้”

เช้าวันต่อมา หมาป่าส่งหมูป่าไปท้าทายสุนัขให้ออกมาในป่าเพื่อตัดสินเรื่องราวกัน สุลต่านเฒ่าไม่พบใครที่จะอยู่เคียงข้างเขาได้นอกจากแมวที่มีขาเพียงสามข้าง และขณะที่พวกเขาออกไปด้วยกัน แมวผู้น่าสงสารก็เดินกะเผลกไปพร้อมกับเหยียดหางขึ้นไปในอากาศด้วยความเจ็บปวด

หมาป่าและเพื่อนของมันอยู่ ณ จุดนัดหมายแล้ว แต่เมื่อเห็นศัตรูกำลังมา พวกมันคิดว่าศัตรูกำลังนำดาบมาด้วย เพราะเข้าใจผิดคิดว่าหางที่เหยียดออกของแมวเป็นดาบ และเมื่อสัตว์ร้ายตัวนั้นกระโดดด้วยขาเพียงสามข้าง พวกมันก็คิดทุกครั้งว่ามันกำลังจะหยิบก้อนหินมาขว้างใส่พวกมัน ดังนั้นทั้งสองจึงหวาดกลัว หมูป่าจึงคลานเข้าไปในพุ่มไม้ และหมาป่าก็กระโดดขึ้นต้นไม้

เมื่อสุนัขและแมวเดินเข้ามา พวกมันก็ประหลาดใจที่ไม่เห็นใครเลย แต่หมูป่ากลับซ่อนตัวไม่มิดชิดนัก หูข้างหนึ่งของมันยังโผล่ออกมาให้เห็น ขณะที่แมวกำลังมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง หมูป่าก็ขยับหู แมวคิดว่าเป็นหนูที่กำลังขยับอยู่ จึงกระโดดเข้าใส่และกัดอย่างแรง หมูป่าร้องเสียงดังและวิ่งหนีไปพลางร้องว่า “คนผิดอยู่บนต้นไม้” สุนัขและแมวมองขึ้นไปและเห็นหมาป่า ซึ่งรู้สึกละอายใจที่แสดงความขี้ขลาดออกมา จึงเป็นมิตรกับสุนัข