Stary sułtan

Pewien rolnik miał kiedyś wiernego psa o imieniu Sultan, który zestarzał się i stracił wszystkie zęby, tak że nie mógł już niczego utrzymać. Pewnego dnia rolnik stał z żoną przed drzwiami domu i powiedział: „Jutro zamierzam zastrzelić Starego Sultana, bo już się do niczego nie nadaje”.

Jego żona, która poczuła litość nad wiernym zwierzęciem, odpowiedziała: „Służy nam tak długo i jest tak wierny, że powinniśmy zapewnić mu utrzymanie”.

„Co?! Co?” powiedział mężczyzna. „Nie jesteś zbyt bystry. Nie ma ani jednego zęba w pysku, a żaden złodziej się go nie boi; teraz może odejść. Skoro nam służył, to dobrze się za to nakarmił”.

Biedny pies, który leżał wyciągnięty w słońcu niedaleko, słyszał wszystko i żałował, że jutro miał być jego ostatnim dniem. Miał dobrego przyjaciela, wilka, który wieczorem wypełzł do niego do lasu i poskarżył się na los, jaki go czekał. „Słuchaj, plotkarzu” – powiedział wilk – „bądź dobrej myśli, pomogę ci wyjść z kłopotów. Wymyśliłem coś. Jutro, wczesnym rankiem, twój pan idzie z żoną kosić siano i zabiorą ze sobą swoje dziecko, bo nikt nie zostanie w domu. Mają zwyczaj kłaść dziecko w czasie pracy pod żywopłotem w cieniu; ty też się tam połóż, jakbyś chciał je pilnować. Wtedy wyjdę z lasu i zabiorę dziecko. Musisz biec za mną szybko, jakbyś chciał mi je znowu wyrwać. Upuszczę je, a ty zaniesiesz je z powrotem do rodziców, którzy pomyślą, że je uratowałeś i będą zbyt wdzięczni, by wyrządzić ci krzywdę; wręcz przeciwnie, będziesz w wielkiej łaskawości i nigdy więcej nie pozwolą, by ci czegokolwiek brakowało”.

Plan spodobał się psu i został wykonany zgodnie z planem. Ojciec krzyknął, widząc Wilka biegnącego przez pole z dzieckiem, ale kiedy Stary Sułtan je przyniósł, przepełniła go radość, pogłaskał go i powiedział: „Ani jeden włos ci nie spadnie, będziesz jadł mój chleb za darmo, póki żyjesz”. A do żony rzekł: „Idź natychmiast do domu i zrób Staremu Sułtanowi trochę chleba, którego nie będzie musiał gryźć, i przynieś poduszkę z mojego łóżka, dam mu na niej spać”.

Od tej pory Stary Sułtan cieszył się tak wielkim dobrobytem, ​​jak tylko mógł sobie tego życzyć.

Wkrótce potem wilk go odwiedził i ucieszył się, że wszystko tak dobrze się udało. „Ale, plotkarzu”, powiedział, „tylko mrugniesz okiem, jeśli przy okazji porwę jedną z tłustych owiec twojego pana”.

„Nie licz na to” – odpowiedział pies. „Pozostanę wierny swemu panu. Na to nie mogę się zgodzić”.

Wilk, który myślał, że nie można tego mówić na poważnie, skradał się w nocy i chciał porwać owce. Ale farmer, któremu wierny sułtan opowiedział o planie wilka, złapał go i solidnie opatrzył mu skórę cepem. Wilk musiał się spakować, ale krzyknął do psa: „Poczekaj chwilę, łajdaku, zapłacisz za to”.

Następnego ranka wilk wysłał dzika, by wyzwał psa do lasu, gdzie mogliby rozstrzygnąć sprawę. Stary Sułtan nie mógł znaleźć nikogo, kto by mu towarzyszył, poza kotem, który miał tylko trzy nogi. Gdy wyszli razem, biedna kotka kulała, jednocześnie z bólu wyciągając ogon w powietrze.

Wilk i jego przyjaciel byli już na miejscu, ale widząc nadchodzącego wroga, pomyśleli, że niesie ze sobą szablę, bo wzięli za nią wyciągnięty ogon kota. A gdy biedne zwierzę skakało na trzech nogach, za każdym razem myśleli, że podnosi kamień, żeby w nich rzucić. Obaj się więc przestraszyli; dzik wpełzł w zarośla, a wilk wskoczył na drzewo.

Pies i kot, gdy podeszli, zdziwili się, że nikogo nie widać. Dzik jednak nie zdołał się całkowicie ukryć; i jedno z jego uszu wciąż było widoczne. Podczas gdy kot rozglądał się uważnie, dzik poruszył uchem; kot, myśląc, że to mysz, skoczył na nie i mocno je ugryzł. Dzik wydał przeraźliwy dźwięk i uciekł, krzycząc: „Winny jest na drzewie”. Pies i kot spojrzeli w górę i zobaczyli wilka, który zawstydził się, że okazał się tak płochliwy, i zaprzyjaźnił się z psem.