Oude Sultan

Een boer had eens een trouwe hond genaamd Sultan, die oud was geworden en al zijn tanden had verloren, waardoor hij niets meer goed kon vasthouden. Op een dag stond de boer met zijn vrouw voor de voordeur en zei: "Morgen wil ik de oude Sultan doodschieten, hij is toch niet meer van nut."

Zijn vrouw, die medelijden had met het trouwe dier, antwoordde: "Hij heeft ons zo lang gediend en is zo trouw geweest, dat we hem best wel kunnen onderhouden."

'Hè! Wat?' zei de man. 'Je bent niet erg slim. Hij heeft geen tand meer over en geen dief is bang voor hem; nu mag hij ervandoor. Als hij ons van dienst is geweest, heeft hij er goed voor gegeten.'

De arme hond, die niet ver daarvandaan languit in de zon lag, had alles gehoord en vond het jammer dat morgen zijn laatste dag zou zijn. Hij had een goede vriend, de wolf, en 's avonds sloop hij het bos in naar hem toe om te klagen over het lot dat hem te wachten stond. 'Luister eens, roddelaarster,' zei de wolf, 'wees niet getreurd, ik zal je uit de problemen helpen. Ik heb iets bedacht. Morgenochtend vroeg gaat je meester met zijn vrouw hooien, en ze nemen hun kindje mee, want niemand blijft thuis achter. Ze leggen het kindje tijdens het werk gewoonlijk in de schaduw onder de heg; jij gaat daar ook liggen, alsof je het wilt bewaken. Dan kom ik uit het bos en neem ik het kindje mee. Je moet me snel achterna rennen, alsof je het van me terug wilt pakken. Ik laat het vallen, en jij brengt het terug naar zijn ouders, die zullen denken dat je het gered hebt en je veel te dankbaar zullen zijn om je kwaad te doen; integendeel, je zult in hoog aanzien staan ​​en ze zullen je nooit meer iets tekort laten komen.'

Het plan beviel de hond, en het werd precies zo uitgevoerd als afgesproken. De vader schreeuwde het uit toen hij de wolf met zijn kind over het veld zag rennen, maar toen de oude sultan hem terugbracht, was hij dolblij. Hij aaide hem en zei: "Geen haar van je zal gekrenkt worden, je zult mijn brood gratis eten zolang je leeft." En tegen zijn vrouw zei hij: "Ga meteen naar huis en maak de oude sultan een broodje waar hij niet op hoeft te bijten, en haal het kussen van mijn bed, dan geef ik hem daarop om op te liggen."

Voortaan was de oude sultan zo welgesteld als hij zich maar kon wensen.

Kort daarna kwam de wolf bij hem op bezoek en was blij dat alles zo goed was verlopen. 'Maar roddelaarster,' zei hij, 'je zult je ogen niet dichtknijpen als ik, wanneer ik de kans krijg, een van de vette schapen van je meester meeneem.'

'Reken daar maar niet op,' antwoordde de hond; 'ik blijf trouw aan mijn baas; ik kan daar niet mee instemmen.'

De wolf, die dacht dat dit niet serieus bedoeld was, sloop 's nachts rond en wilde de schapen stelen. Maar de boer, aan wie de trouwe sultan het plan van de wolf had verteld, ving hem en gaf hem een ​​flink pak slaag met de dorsvlegel. De wolf moest ervandoor, maar hij riep naar de hond: "Wacht even, schurk, je zult hiervoor boeten."

De volgende ochtend stuurde de wolf het everzwijn eropuit om de hond uit te dagen het bos in te komen, zodat ze de zaak konden beslechten. De oude Sultan kon niemand vinden die hem bijstond, behalve een kat met slechts drie poten. Toen ze samen naar buiten gingen, strompelde de arme kat voort en strekte tegelijkertijd haar staart pijnlijk in de lucht.

De wolf en zijn vriend waren al op de afgesproken plek, maar toen ze hun vijand zagen aankomen, dachten ze dat hij een sabel bij zich had, want ze verwarden de uitgestrekte staart van de kat met een sabel. En toen het arme beest op zijn drie poten huppelde, konden ze alleen maar denken dat het een steen oppakte om naar hen te gooien. Dus werden ze allebei bang; het wilde zwijn sloop het struikgewas in en de wolf sprong in een boom.

Toen de hond en de kat dichterbij kwamen, verbaasden ze zich erover dat er niemand te zien was. Het wilde zwijn had zich echter niet helemaal kunnen verbergen; een van zijn oren was nog zichtbaar. Terwijl de kat aandachtig rondkeek, bewoog het zwijn zijn oor. De kat, die dacht dat er een muis bewoog, sprong erop en beet er hard in. Het zwijn maakte een angstig geluid en rende weg, roepend: "De schuldige zit in de boom!" De hond en de kat keken omhoog en zagen de wolf, die zich schaamde dat hij zich zo timide had getoond, en sloot vriendschap met de hond.