การค้นหาข้อเท็จจริง

เป็นช่วงบ่ายแก่ๆ แล้ว และพนักงานช่วงกลางวันก็เลิกงานหมดแล้ว บรรณาธิการภาคค่ำเพิ่งเข้ามา ถอดเสื้อโค้ท เสื้อกั๊ก ปกเสื้อ และเนคไทออก พับแขนเสื้อขึ้น และดึงสายรัดกางเกงลง แล้วก็กำลังเตรียมตัวทำงาน

มีคนเคาะประตูเบาๆ อยู่ข้างนอก และบรรณาธิการภาคค่ำก็ตะโกนว่า “เข้ามาได้เลย”

หญิงสาวรูปงาม ดวงตาสีฟ้าชวนหลงใหล สวมปมไซคี เดินเข้ามาพร้อมกับม้วนต้นฉบับในมือ

บรรณาธิการภาคค่ำรับมันมาอย่างเงียบๆ แล้วคลี่ออก มันเป็นบทกวี และเขาอ่านมันออกมาเบาๆ พร้อมกับขยับขากรรไกรอย่างกระตุก ซึ่งเป็นผลมาจากการที่อวัยวะในการพูดของเขาถูกเคี้ยวด้วยยาสูบประมาณหนึ่งในสี่ของก้อน บทกวีนั้นมีดังนี้:

บทเพลงไว้อาลัย

แสงอรุณอันอ่อนโยน หวานละมุน และสงบเงียบค่อยๆ ส่องผ่านเข้ามา
ความมืดมิดลึกในห้องที่มีระแนงไม้;
เขานอนนิ่งซีดเซียวไร้ชีพจร
บรรลุชะตากรรมสุดท้ายของตนแล้ว
โอ้ หัวใจของฉันแตกสลายเหลือเกิน—โอ้ แตกสลาย!
ถูกทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวเพื่อไว้ทุกข์;
ตัวตนอีกด้านของฉัน ครูผู้สอน เพื่อน
จึงถูกพรากไปจากฉันอย่างโหดร้าย
เขาเสียชีวิตอยู่ภายในห้องของเขา
และพิณอันไพเราะของเขาก็เงียบลง
เขานั่งทำงานดึกดื่นนานแค่ไหน
ด้วยเปลวไฟแห่งบทกวีอันยิ่งใหญ่!
จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุ เมื่อแสงสว่างจ้าของเขา
ออกไปข้างนอกแล้วทุกอย่างก็ดูหดหู่
และจิตใจที่เศร้าหมองของฉันก็ถูกทิ้งให้รอคอย
ที่นี่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความทุกข์ทรมาน

“เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่?” บรรณาธิการข่าวภาคค่ำถาม

“ฉันเขียนมันเมื่อคืนค่ะ ท่าน” หญิงสาวกล่าว “มันดีพอที่จะตีพิมพ์ไหมคะ?”

“เมื่อคืนนี้! อืม... ดูเก่าไปหน่อย แต่หนังสือพิมพ์อื่นไม่ได้ลงข่าวนี้ เอาล่ะ คุณผู้หญิง” บรรณาธิการภาคค่ำพูดต่อพลางยิ้มและยืดอก “ผมจะสอนบทเรียนเกี่ยวกับธุรกิจหนังสือพิมพ์ให้คุณ เราสามารถใช้ข่าวชิ้นนี้ได้ แต่รูปแบบมันไม่เหมาะสม นั่งลงสิ แล้วผมจะเขียนใหม่ให้คุณเอง แสดงให้คุณเห็นว่าควรย่อข่าวอย่างไรให้กระชับเพื่อให้ได้ลงตีพิมพ์”

หญิงสาวนั่งลง และบรรณาธิการภาคค่ำขมวดคิ้ว อ่านบทกวีซ้ำสองสามรอบเพื่อจับใจความสำคัญ จากนั้นเขาก็เขียนสองสามบรรทัดลงบนกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วพูดว่า:

“เอาล่ะ คุณผู้หญิง นี่คือรูปแบบที่สินค้าของคุณจะปรากฏเมื่อเราพิมพ์ออกมา:

อุบัติเหตุร้ายแรง

เมื่อคืนที่ผ่านมา นายอัลเตอร์อีโก้แห่งเมืองนี้เสียชีวิตจากการระเบิดของตะเกียงน้ำมันก๊าดขณะทำงานอยู่ในห้องของเขา

“อย่างที่คุณเห็นนะครับ คุณผู้หญิง เอกสารฉบับนี้ประกอบด้วยข้อเท็จจริงหลักในคดี และ—”

“ท่านครับ!” หญิงสาวกล่าวอย่างไม่พอใจ “ไม่มีอะไรแบบนั้นที่กล่าวถึงในบทกวีเลย บทกวีเหล่านั้นเป็นเรื่องสมมติและมีจุดประสงค์เพื่อแสดงความเศร้าโศกของเพื่อนกวีต่อการจากไปก่อนวัยอันควรของเขา”

“ทำไมล่ะครับ คุณผู้หญิง” บรรณาธิการภาคค่ำกล่าว “มันหมายถึงการทำงานดึกดื่น อุบัติเหตุ และเมื่อไฟดับลง สุภาพบุรุษท่านนั้นก็ถูกทิ้งไว้ในห้องให้ตาย”

“เจ้าคนน่ารังเกียจ” หญิงสาวกล่าว “ส่งต้นฉบับของฉันคืนมา ฉันจะนำมันกลับมาเมื่อบรรณาธิการวรรณกรรมมาถึง”

“ขอโทษด้วยครับ” บรรณาธิการข่าวภาคค่ำกล่าวขณะยื่นม้วนกระดาษให้เธอ “คืนนี้เรามีข่าวน้อย และมันน่าจะเป็นข่าวเด็ดทีเดียว คุณพอจะรู้บ้างไหมว่ามีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นในเขตของคุณบ้าง เช่น การคลอดบุตร การหนีออกจากบ้าน การปล้น หรือคดีฟ้องร้องเรื่องการผิดสัญญา?”

แต่เสียงปิดประตูอย่างแรงเป็นคำตอบเดียวจากกวีสาวผู้นั้น