Dotarcie do faktów

Było późne popołudnie, a personel dzienny był nieobecny. Redaktor nocny właśnie wszedł, zdjął marynarkę, kamizelkę, kołnierzyk i krawat, podwinął rękawy koszuli, zdjął szelki i szykował się do pracy.

Ktoś nieśmiało zapukał do drzwi, a redaktor naczelny krzyknął: „Proszę wejść”.

Weszła piękna młoda dama o błagalnych niebieskich oczach i węźle Psyche, trzymając w ręku zwinięty manuskrypt.

Redaktor nocny wziął go w milczeniu i rozwinął. Był to wiersz, który przeczytał półgłosem, z konwulsyjnym ruchem szczęki, wynikającym z częściowego zaabsorbowania narządów mowy przez około ćwierć kęsa tytoniu do żucia. Wiersz brzmiał następująco:

Requiem

Łagodny, słodki, uroczysty świt wkradł się
Głęboki mrok kratowanego pokoju;
Leżał blady, w spokoju, bez tętna,
Spełnił swój ostateczny wyrok.
O, moje rozdarte serce, o, rozdarte!
Pozostawiony tu samotny, by opłakiwać;
Moje alter ego, mentor, przyjaciel
Tak więc zostało mi brutalnie wyrwane.
W swojej komnacie leży martwy,
I ucichła jego słodka lira;
Jak długo siedział nieruchomo przy nocnym stole.
Z wielkim poetyckim ogniem!
Aż nadszedł trzask, gdy jego jasne światło
Wyszedłem i wszystko było ponure;
A moja smutna dusza pozostała w oczekiwaniu
Tutaj pogrążeni w żalu i udręce.

„Kiedy to się stało?” zapytał redaktor nocny.

„Napisałam to wczoraj wieczorem, proszę pana” – powiedziała młoda dama. „Czy nadaje się do druku?”

„Wczoraj wieczorem! Hmm. Trochę nieświeże, ale inne gazety tego nie dostały. A teraz, proszę pani” – kontynuował redaktor nocny, uśmiechając się i wypinając pierś – „Dam pani nauczkę z gazetowego biznesu. Możemy wykorzystać ten artykuł, ale nie jest w dobrym stanie. Proszę wziąć to krzesło, a ja to dla pani przepiszę, pokazując, jak poprawnie streścić artykuł, żeby dobrze się w nim zagościł”.

Młoda dama usiadła, a redaktor nocny zmarszczył brwi i przeczytał wiersz dwa lub trzy razy, aby uchwycić najważniejsze myśli. Następnie napisał kilka wersów na kartce papieru i powiedział:

„A teraz, proszę pani, oto forma, w jakiej pojawi się pani artykuł po wydrukowaniu:

Wypadek śmiertelny

Wczoraj wieczorem pan Alter Ego tego miasta zginął w wyniku eksplozji lampy naftowej, gdy pracował w swoim pokoju.

„Widzi pani, ten dokument zawiera najważniejsze fakty w sprawie i…”

„Proszę pana!” – powiedziała oburzona młoda dama. „W wierszu nie ma niczego takiego. Wiersze są fikcyjne i mają na celu wyrażenie żalu przyjaciela poety z powodu jego przedwczesnej śmierci”.

„No cóż, proszę pani” – powiedział redaktor nocny – „to najwyraźniej odnosi się do nocnej jazdy i wypadku, a kiedy zgasła lampa, tego dżentelmena zostawiono w pokoju na śmierć”.

„Ty ohydny gnoju” – powiedziała młoda dama – „oddaj mi mój rękopis. Przyniosę go z powrotem, jak przyjdzie redaktor literacki”.

„Przepraszam” – powiedział redaktor nocnego wydania, podając jej rolkę. „Dziś mamy mało wiadomości, a byłby z tego niezły news. Nie wie pani przypadkiem o żadnych wypadkach w pani okręgu: narodzinach, ucieczkach, napadach ani pozwach o złamanie obietnicy?”

Ale jedyną odpowiedzią pięknej poetki było trzaśnięcie drzwiami.